ตอนที่ 5

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคาหญ้าคาของหมู่บ้านเล็กๆ เชิงเขาเต่าดำ กลิ่นควันไฟจางๆ จากเตาทำอาหารและเสียงเจี๊ยวจ๊าวของชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายใช้สอยในตลาดเช้า เป็นบรรยากาศที่แสนจะธรรมดาและเงียบสงบ

แต่สำหรับคนที่เพิ่งวิ่งหนีฝ่าห้วงนรกมาทั้งคืนอย่างหลินซิงเยียน มันคือภาพจำลองของสรวงสวรรค์

ดรุณีในชุดผ้าหยาบสีน้ำตาลก้าวเท้าที่พองจนเป็นตุ่มน้ำใสเข้ามาใน ‘หมู่บ้านผิงอัน’ ด้วยสภาพที่ดูอเนจอนาถ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและเหงื่อ ผมเผ้าหลุดลุ่ยรุงรัง หากมีใครเอาขันน้ำใบเก่าๆ มาวางไว้ตรงหน้า นางคงกลมกลืนไปกับขอทานข้างถนนได้อย่างแนบเนียน

“หิว... หิวจนหน้ามืดแล้ว...”

หลินซิงเยียนลูบท้องที่ส่งเสียงประท้วงโครกคราก หมั่นโถวเย็นชืดสองลูกที่พกมาถูกยัดลงท้องไปตั้งแต่ตอนรุ่งสาง ตอนนี้ร่างกายต้องการอาหารร้อนๆ เพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรงและเรียกขวัญกำลังใจที่แตกกระเจิงให้กลับคืนมา

เจ้าตัวเดินลากขาไปที่เพิงขายบะหมี่เล็กๆ ริมทาง สั่งบะหมี่น้ำใสชามที่ถูกที่สุดมาหนึ่งชาม ทันทีที่ชามกระเบื้องบิ่นๆ ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ไผ่ หลินซิงเยียนก็สูดกลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะคีบเส้นบะหมี่เข้าปากอย่างตะกละตะกลาม น้ำตารื้นขึ้นมาที่หางตา

‘ชีวิตที่มีลมหายใจ... มันดีแบบนี้นี่เอง’

ในขณะที่กำลังซดน้ำซุปจนหยดสุดท้าย โสตประสาทก็พลันได้ยินบทสนทนาจากโต๊ะข้างๆ ซึ่งเป็นชายฉกรรจ์แต่งตัวคล้ายพรานป่าและพ่อค้าเร่สองสามคน กำลังจับเข่าคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหวาดกลัว

“พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง? เมื่อคืนนี้ที่ยอดเขาชิงหยาง... เกิดภัยพิบัติใหญ่ขึ้นแล้ว” พ่อค้าเร่กดเสียงต่ำลง แต่ก็ยังดังพอให้คนที่นั่งโต๊ะติดกันได้ยิน

“ภัยพิบัติอันใด? พายุเข้าหรือไฟไหม้ป่า?” พรานป่าขมวดคิ้วถาม

“ไฟไหม้เสียยังจะดีกว่า!” พ่อค้าเร่ตบโต๊ะเบาๆ ด้วยความตื่นตระหนก “เมื่อรุ่งสาง มีคนขึ้นไปหาของป่าแถวนั้น แล้วเห็นเลือด... เลือดสีแดงฉานไหลย้อยลงมาตามบันไดหินหน้าสำนักชิงหยางราวกับน้ำหลาก! พอคนผู้นั้นใจกล้าแอบปีนขึ้นไปดู ก็เห็นศพ... ศพของคนในสำนักชิงหยางถูกสับเป็นชิ้นๆ นอนเกลื่อนกลาดเต็มลาน แม้แต่สุนัขหรือไก่ในสำนักยังไม่เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว! ได้ยินมาว่ากลิ่นอายมารคละคลุ้งไปทั่ว... เป็นฝีมือของ ‘มารโลหิตเซวียซา’ แห่งพรรคมารไม่ผิดแน่!”

เคร้ง!

ตะเกียบในมือร่วงหล่นกระทบชามกระเบื้องเสียงดัง โชคดีที่คนโต๊ะข้างๆ กำลังอินกับหัวข้อสนทนาจึงไม่ได้หันมาสนใจ

ร่างบางตัวชาวาบไปทั้งร่าง แม้จะรู้เนื้อเรื่องล่วงหน้า แม้จะรู้ว่ามันต้องเกิดขึ้น แต่เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากคนอื่นในโลกแห่งความเป็นจริง ความรู้สึกมันต่างจากการอ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษอย่างสิ้นเชิง

ตายหมดแล้ว... คนพวกนั้น... ท่านลุงโรงครัวที่ชอบแอบตักข้าวให้เยอะๆ... ศิษย์น้องตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเข้าสำนักมาได้ไม่ถึงเดือน...

ในนิยาย พวกเขาเป็นแค่ ‘ตัวประกอบฉาก’ ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ เป็นแค่บันไดให้ตัวร้ายเหยียบย่ำเพื่อโชว์ความโหด แต่ในโลกใบนี้ พวกเขาคือมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ มีลมหายใจ มีครอบครัวรออยู่ข้างหลัง

มือเรียวกำเข้าหากันแน่นอยู่ใต้โต๊ะ ความรู้สึกผิดระลอกหนึ่งตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ แต่เจ้าตัวพยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อระงับความสั่นไหวของอารมณ์

‘เธอช่วยพวกเขาไม่ได้หรอกซิงเยียน เธอมันก็แค่มดปลวกตัวหนึ่ง ถ้าเมื่อคืนไม่หนีลงมา ศพที่นอนอยู่ตรงนั้นก็ต้องมีเธอรวมอยู่ด้วย... ’

หลินซิงเยียนพยายามปลอบใจตัวเอง วางเงินอีแปะลงบนโต๊ะเตรียมจะลุกเดินจากไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง...

“หลีกไป! หลีกทางหน่อย!”

เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางเข้าหมู่บ้าน ตามมาด้วยเสียงชาวบ้านแตกฮือ หญิงสาวชะงักฝีเท้า หันไปมองตามสัญชาตญาณ

สิ่งที่เห็นคือชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังวิ่งโซเซเข้ามาในหมู่บ้าน สภาพดูไม่ได้ยิ่งกว่าตนเองเสียอีก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีคล้ำจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม มือข้างหนึ่งกำด้ามกระบี่ที่หักครึ่งไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างกุมสีข้างที่มีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด

ชายคนนั้นก้าวเดินสะเปะสะปะ ดวงตาเหม่อลอยราวกับคนเสียสติ ปากก็พึมพำซ้ำไปซ้ำมา

“หนี... ต้องหนี... ท่านอาจารย์... ศิษย์น้อง...”

ตุบ!

ร่างนั้นสะดุดก้อนหินและล้มพับลงไปกองกับพื้นดินหน้าเพิงขายบะหมี่ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องตกใจของชาวบ้านที่พากันถอยกรูด ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย เพราะกลัวจะนำภัยมาสู่ตัว

ทว่าดวงตาดอกท้อกลับเบิกกว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

เสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดนั้น หากมองดูดีๆ จะเห็นเค้าโครงของชุดศิษย์สายในสีฟ้าอ่อน... กระบี่ที่หักสะบั้น... และใบหน้าที่คุ้นเคย...

“ศิษย์พี่ซ่ง...”

เสียงหวานสั่นพร่า ร่างกายขยับไปไวกว่าความคิด ทิ้งหลักการเอาตัวรอดทุกอย่าง พุ่งตัวแทรกฝูงชนเข้าไปประคองร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นทันที!

“ศิษย์พี่! ศิษย์พี่ซ่งจือชิว! ได้ยินข้าไหม!”

หลินซิงเยียนตบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่เย็นเฉียบ ซ่งจือชิวบาดเจ็บสาหัส มีรอยฟันลึกที่แผ่นหลังและสีข้าง แต่โชคดีที่บาดแผลไม่ลึกถึงจุดสำคัญ

ซ่งจือชิวพยายามปรือตาขึ้น เมื่อภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนและเห็นว่าเป็นใคร น้ำตาของผู้ชายอกสามศอกผู้ยึดมั่นในคุณธรรม ก็ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

“อาเยียน... อาเยียน! เป็นเจ้าจริงๆ... ข้า... ข้า...”

ซ่งจือชิวกำแขนเสื้อแน่นจนข้อขาว ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็กหลงทาง “ตายหมดแล้ว... ทุกคน... ท่านอาจารย์พยายามรับกระบี่มาร ถ่วงเวลาให้ข้าหนี... ข้า... ข้าทิ้งพวกเขามา... ข้ามันขี้ขลาด!”

คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงลงกลางใจ

ในคืนนั้น... หลังจากที่แยกย้าย ซ่งจือชิวทำตามคำเตือนอย่างเคร่งครัด นั่งโคจรลมปราณโดยไม่หลับสนิท และเมื่อได้ยินเสียงระเบิดและรังสีสังหารปะทุขึ้นหน้าสำนัก ก็รู้ทันทีว่าลางร้ายของศิษย์น้องเป็นความจริง ชายหนุ่มชักกระบี่วิ่งไปหมายจะเตือนอาจารย์ แต่ทุกอย่างสายเกินไป เซวียซาลงมือรวดเร็วและเหี้ยมโหดเกินมนุษย์

อาจารย์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักเขาลงไปในช่องทางลับหลังเขา และสั่งให้หนีไปให้ไกลที่สุด ซ่งจือชิววิ่งหนีตายฝ่าความมืดมาทั้งคืน โดนปราณกระบี่ตวัดใส่จนบาดเจ็บ แต่ก็รอดมาได้... รอดมาได้เพราะคำเตือนของศิษย์น้องสายนอกคนนี้

หลินซิงเยียนกอดร่างที่สั่นเทาของศิษย์พี่แน่น รับรู้ได้ถึงสายตาของชาวบ้านที่เริ่มจับจ้องมาด้วยความหวาดระแวง บางคนเริ่มกระซิบกระซาบว่าคนเจ็บอาจเป็นพวกโจรป่าหรือผู้ร้ายหนีคดี

‘ขืนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ ความแตกแน่’

“ศิษย์พี่ ท่านทำดีที่สุดแล้ว ท่านมีชีวิตรอดมาได้ก็ดีที่สุดแล้ว ลุกขึ้นเถอะ เราอยู่ที่นี่ไม่ได้ พวกเราต้องไป”

หญิงสาวกัดฟัน พยุงร่างที่สูงใหญ่กว่าขึ้นมาพาดบ่า โชคดีที่ซ่งจือชิวยังพอมีสติพยุงตัวเองได้บ้าง รีบประคองเดินลัดเลาะออกไปทางหลังหมู่บ้าน มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าอีกฝั่งหนึ่งทันที