ตอนที่ 3

เสียงฝีเท้าย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งและใบไม้ที่ทับถมกันดังกรอบแกรบ ผสมผสานกับเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

ป่าสนดำในยามวิกาลเปรียบเสมือนเขาวงกตมรณะที่ไร้ทางออก แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ ความมืดมิดโอบล้อมรอบตัวจนแทบจะมองไม่เห็นทางข้างหน้า กิ่งไม้ระเกะระกะเกี่ยวเสื้อผ้าและขีดข่วนใบหน้าจนแสบไปหมด แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพักหรือส่งเสียงร้อง

ร่างบางวิ่ง วิ่ง... และวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่สองขาจะพาไปได้!

ในหัวมีเพียงภาพของยอดเขาชิงหยางที่อาบไปด้วยแสงเพลิงสีเลือด และเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ยังคงดังก้องหลอกหลอนอยู่ในโสตประสาท

‘ต้องไปให้ไกลกว่านี้... ไกลจนกว่าจะไม่ได้กลิ่นคาวเลือดนั่น!’

หลินซิงเยียนบอกกับตัวเอง พลางกัดริมฝีปากแน่นจนรับรู้ถึงรสฝาดของเลือดเพื่อเรียกสติ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยศิลา ร่างกายของศิษย์สายนอกที่ขาดสารอาหารมานานเริ่มประท้วงด้วยอาการหน้ามืดและวิงเวียน

ตุบ!

"อั่ก!"

จู่ๆ ปลายเท้าก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งและหนักอึ้งบนพื้นดิน ส่งผลให้ร่างของดรุณีเสียหลักล้มคะมำลงไปคลุกกับดินโคลนและเศษใบไม้ชื้นแฉะ กระบอกน้ำไม้ไผ่และห่อผ้าที่สะพายมากระเด็นหลุดจากตัว

"โอ๊ย... เจ็บเป็นบ้าเลย..." เสียงหวานครางแผ่วเบา พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางปัดเศษดินออกจากหน้า

รากไม้บ้าอะไรวะเนี่ย ใหญ่ขนาดนี้... เจ้าตัวคิดในใจขณะหันกลับไปมองสิ่งที่เพิ่งสะดุดล้ม

ทว่าเมื่อสายตาปรับเข้ากับความมืด และเพ่งมองวัตถุนั้นชัดๆ หัวใจก็กระตุกวูบ ความหนาวเหน็บแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่ยอดอก ขนอ่อนลุกซู่ไปทั้งร่าง

สิ่งที่สะดุดเมื่อครู่... ไม่ใช่รากไม้ แต่เป็นร่างของ ‘คน’ รูปร่างสูงใหญ่ที่นอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

"เฮ้ย!!"

เสียงอุทานดังขึ้นอย่างลืมตัว ร่างบางรีบตะเกียกตะกายถอยหลังกรูดไปชนกับโคนต้นไม้อีกต้น มือที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าออกมาถือไว้แน่น ปลายมีดชี้ไปข้างหน้าอย่างคนขวัญเสีย

‘ศพงั้นเหรอ!? หรือว่ามารโลหิตฆ่าคนแล้วโยนทิ้งไว้แถวนี้? ไม่สิ... เซวียซาอยู่บนเขานี่นา แล้วหมอนี่เป็นใครล่ะเนี่ย!?’

หลินซิงเยียนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ พยายามรวบรวมความกล้าเพ่งมองร่างนั้นอีกครั้ง

บุรุษปริศนาผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืด แต่กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งออกมาจากตัวเขารุนแรงจนชวนสะอิดสะเอียน ร่างกายท่อนบนมีรอยกระบี่ฟาดฟันจนชุดขาดวิ่น เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังและหัวไหล่ซึ่งยังคงมีเลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาไม่หยุด บริเวณโดยรอบมีร่องรอยการต่อสู้ กิ่งไม้หักโค่นและพื้นดินเป็นหลุมลึก ราวกับเพิ่งเกิดการปะทะด้วยพลังปราณอันรุนแรง

ร่างบางนั่งตัวสั่นอยู่ตรงนั้นชั่วอึดใจใหญ่ เมื่อเห็นว่าร่างนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก

‘ตายแล้วมั้ง... ใช่ ต้องตายแล้วแน่ๆ ปล่อยไว้แบบนี้แหละหลินซิงเยียน กฎของการเป็นตัวประกอบคืออย่าแส่เรื่องของคนอื่น รีบเก็บของแล้วหนีต่อซะ!’

เจ้าตัวร้องบอกตัวเองอย่างเด็ดขาด เก็บมีดสั้นเข้าที่เดิม แล้วคลานเข่าไปเก็บห่อผ้ากับกระบอกน้ำที่ตกอยู่ แต่ในจังหวะที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อเดินจากไปนั้นเอง...

แคร่ก...

เสียงขยับตัวแผ่วเบาดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจรวยรินที่ฟังดูทรมานแสนสาหัส

"แฮ่ก... อึก..."

สองเท้าชะงักกึกราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น

‘ยังไม่ตาย...’

เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตา กัดฟันกรอด ความขัดแย้งอย่างรุนแรงปะทุขึ้นในใจ สัญชาตญาณเอาตัวรอดของตัวประกอบในโลกยุทธภพตะโกนบอกว่า

‘หนีไป! คนในยุทธภพที่บาดเจ็บหนักกลางป่าแบบนี้ ถ้าไม่ใช่โจรชั่ว ก็ต้องเป็นตัวอันตรายที่กำลังถูกตามล่า ขืนเข้าไปยุ่ง มีหวังโดนลากไปตายด้วยแน่!’

แต่มโนธรรมของอดีตพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ จากยุคศตวรรษที่ 21 กลับดึงเสื้อเอาไว้แน่น

‘เธอจะปล่อยให้คนนอนเลือดไหลหมดตัวตายต่อหน้าต่อตา โดยไม่คิดจะทำอะไรเลยจริงๆ หรอ? เธอกลายเป็นคนเลือดเย็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ซิงเยียน?’

"โธ่เว้ย! โลกบ้าบอนี่มันอะไรนักหนาวะ!"

หลินซิงเยียนสบถอย่างหัวเสีย ทึ้งผมตัวเองแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างๆ ร่างอาบเลือดนั้นอย่างจำยอม

"ถือซะว่าทำบุญล้างซวยก็แล้วกัน ถ้าแกเป็นคนเลวก็ขอให้สวรรค์ลงโทษแกทีหลัง อย่ามาลงโทษฉันที่ช่วยแกเลยนะ"

ปากก็บ่นพึมพำขณะค่อยๆ พลิกร่างที่หนักอึ้งของบุรุษผู้นั้นให้นอนหงาย

ทันทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ดวงตาดอกท้อก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

แม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและดินโคลน แต่ก็ไม่อาจปิดบังโครงหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติ คิ้วเข้มดุดันพาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบที่ตอนนี้ซีดเผือด ชายคนนี้มีรูปโฉมที่หล่อเหลาอย่างร้ายกาจ หล่อชนิดที่ว่าดาราไอดอลในโลกเก่าของเธอยังต้องชิดซ้าย!

ทว่าสิ่งที่น่ากลัวคือ... กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

แม้จะอยู่ในสภาพปางตาย แต่กลับให้ความรู้สึกกดดัน และอันตรายอย่างน่าสะพรึงกลัว ราวกับพญามัจจุราชที่กำลังหลับใหล และพร้อมจะตื่นขึ้นมาบีบคอทุกคนที่กล้าล่วงเกิน

หลินซิงเยียนรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป ไม่รู้หรอกว่าคนคนนี้เป็นใคร (และไม่อยากรู้ด้วย) รู้แค่ว่าถ้าไม่รีบห้ามเลือด หมอนี่ตายแน่

มือเรียวเปิดจุกกระบอกน้ำไม้ไผ่ เทน้ำสะอาดล้างคราบเลือดบริเวณบาดแผลฉกรรจ์ โชคดีที่ความทรงจำของร่างเดิมพอจะมีความรู้เรื่องสมุนไพรป่าอยู่บ้างจากการที่ต้องออกไปหาของป่าบ่อยๆ เจ้าตัวจำได้ว่าบริเวณป่าสนชื้นๆ แบบนี้ มักจะมี ‘หญ้าเกล็ดมังกร’ ซึ่งมีสรรพคุณสมานแผลและห้ามเลือดชะงัดนัก

หญิงสาวลุกขึ้นวิ่งงมหาในความมืดรอบๆ อย่างทุลักทุเล ไม่นานก็กำใบหญ้าสีเขียวเข้มกลับมาหนึ่งกำมือ โยนมันเข้าปาก เคี้ยวใบหญ้านั้นจนแหลกละเอียด (แม้รสชาติของมันจะขมปี๋ฝาดเฝื่อนจนแทบอาเจียน) ก่อนจะคายออกมาแล้วโปะทับลงไปบนบาดแผลของชายแปลกหน้า

"อึก...!" ร่างสูงใหญ่กระตุกเกร็ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บปวด

"ทนหน่อยนะ ยามันแสบแบบนี้แหละ" เสียงหวานเอ่ยปลอบประโลมเสียงเบา ราวกับกำลังปลอบเด็กเล็กๆ ทั้งที่มือของตัวเองก็สั่นไม่แพ้กัน

ร่างบางจัดการฉีกชายเสื้อตัวนอกสีน้ำตาลของตนออกเป็นริ้วยาวๆ แล้วนำมาพันรอบบาดแผลอย่างแน่นหนาเพื่อสกัดจุดห้ามเลือด การกระทำดูเงอะงะ ไม่ได้เชี่ยวชาญเหมือนหมอ แต่ก็เต็มไปด้วยความระมัดระวังที่สุดเท่าที่คนธรรมดาคนหนึ่งจะทำได้