บทที่ 8

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักหมื่นมาร อันเป็นศูนย์กลางอำนาจของพรรคมาร

บรรยากาศภายในโถงใหญ่ศิลานั้นเย็นยะเยือกและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นคาวเลือดยังคงลอยคลุ้งจางๆ บ่งบอกถึงการกวาดล้างครั้งใหญ่ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ศพของผู้ที่แข็งข้อและสายลับจากฝ่ายธรรมะถูกลากออกไปโยนทิ้งที่หุบเหวด้านหลังจนหมดสิ้น

บนบัลลังก์ศิลาสีดำทะมึนที่สลักลวดลายพยัคฆ์ทมิฬเหยียบเมฆ บุรุษผู้หนึ่งนั่งพิงพนักด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน แต่กลับแผ่กลิ่นอายอันตรายอย่างถึงที่สุด

เยี่ยนอู๋จิ่ว ประมุขมารผู้เลื่องชื่อ บัดนี้บาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายหายสนิทแล้วด้วยวิชามารขั้นสูงสุด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาด นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะนิ่งสนิทเหมือนบ่อน้ำลึก บัดนี้กลับมีประกายความหงุดหงิดพาดผ่าน นิ้วเรียวยาวของเขากำลังไล้ไปตามเศษผ้าสีน้ำตาลหยาบๆที่ถูกพับเก็บไว้อย่างทะนุถนอมในมือ ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า

เบื้องล่างของบัลลังก์ มีชายหนุ่มในชุดบัณฑิตสีขาวบริสุทธิ์ยืนประสานมือค้อมศีรษะอยู่ เขามีใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร ขัดกับบรรยากาศของพรรคมารอย่างสิ้นเชิง ชายผู้นี้คือ ‘ลู่เหวิน’ มือขวาคนสนิทผู้มีฉายาจิ้งจอกหน้ายิ้ม...

“เรียนท่านประมุข” ลู่เหวินเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฐานที่มั่นของสมาพันธ์ฝ่ายธรรมะที่เมืองลั่วหยางถูกขุนพลของเราตีแตกพ่ายไปแล้วขอรับ ส่วนพวกผู้เฒ่าที่วางค่ายกลล้อมจับท่าน ข้าน้อยได้ส่งพวกมันไปลงบ่ออสรพิษตามคำสั่งเรียบร้อยแล้ว คาดว่าคงร้องโหยหวนไปได้อีกสักสามวันสามคืน”

เยี่ยนอู๋จิ่วไม่ได้สนใจรายงานความสำเร็จเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นเท้าคาง สายตาคมกริบจ้องมองทะลุลงไปที่ลู่เหวิน แววตาของจอมมารแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คนถูกมองต้องลอบรู้สึกหนาวสันหลัง

“ดีมาก ลู่เหวิน...” เยี่ยนอู๋จิ่วเอ่ยเสียงเรียบเย็น “แล้วเรื่องหนอนบ่อนไส้ที่ลอบวางยาพิษสลายลมปราณในสุราของข้าคืนนั้นเล่า... เจ้าสืบได้ความว่าอย่างไร? ข้าหวังว่ามันสมองของข้า คงไม่ปล่อยให้ผู้ทรยศลอยนวลอยู่ใต้จมูกหรอกนะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เหวินจางหายไปทันทีเมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ แววตาของบัณฑิตหนุ่มฉายแววเย็นเยียบและโกรธเกรี้ยวแทนผู้เป็นนายอย่างเห็นได้ชัด

“เรียนท่านประมุข ข้าน้อยได้สั่งระงับการเข้าออกทุกตำหนัก เพื่อเค้นสอบทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสุรากาจอกนั้นแล้วขอรับ” ลู่เหวินประสานมือค้อมศีรษะลง น้ำเสียงหนักแน่นและแฝงไปด้วยจิตสังหาร “ผู้ใดที่กล้าลอบกัดท่านประมุข ข้าน้อยรับรองด้วยชีวิต ว่าจะลากคอมันมาสับเป็นหมื่นชิ้นแทบเท้าท่านให้จงได้”

“ข้าจะรอดูผลงานของเจ้า...” เยี่ยนอู๋จิ่วละสายตาจากลู่เหวิน กลับมามองเศษผ้าในมือ

“แล้วเรื่องคนของข้าล่ะ? คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”

ลู่เหวินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เปลี่ยนเรื่องได้ “เรียนท่านประมุข องครักษ์เงาได้กระจายกำลังออกค้นหาทั่วทั้งยุทธภพแล้วขอรับ แต่เนื่องจากข้อมูลที่เรามีจำกัดเพียงแค่ ดวงตาดอกท้อ ส่วนสูงและรอยฉีกขาดของชายเสื้อ การค้นหาจึงเป็นไปได้ยากยิ่ง... ข้าน้อยเกรงว่า หากสตรีผู้นั้นเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา หรืออาจจะ... เอ่อ... ทิ้งเสื้อผ้าชุดนั้นไปแล้ว เราอาจจะงมเข็มในมหาสมุทร...”

ปัง!

พนักวางแขนของบัลลังก์ศิลาแตกร้าวเป็นรอยใยแมงมุมเพียงแค่เยี่ยนอู๋จิ่วขยับนิ้ว พลังปราณมารกดดันระเบิดออกมารอบทิศทางจนลู่เหวินต้องคุกเข่าก้มหน้าแนบพื้น!

“ข้าไม่ได้เลี้ยงพวกเจ้าไว้ให้มาบอกว่าทำไม่ได้ลู่เหวิน” น้ำเสียงของเยี่ยนอู๋จิ่วเย็นเยียบจนเกือบจะเป็นน้ำแข็ง “นางช่วยชีวิตข้า นางคือคนเดียวในใต้หล้าที่มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น... เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้นางหนีหายไปอย่างนั้นหรือ?”

“ขะ... ข้าน้อยมิกล้า!” ลู่เหวินรีบโขกศีรษะ “ข้าน้อยจะเพิ่มกำลังคน ค้นหาไปถึงเมืองชายแดนทุกแห่ง ไม่ว่าจะพลิกแผ่นดินหรือต้องเผาป่า ข้าน้อยก็จะหาสตรีผู้นี้มาให้ท่านประมุขให้จงได้!”

เยี่ยนอู๋จิ่วหลุบตาลง แววตาดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความลุ่มหลงและยึดติดที่บิดเบี้ยววิปริต

“ประกาศออกไปให้ทั่ว... หากใครพบเบาะแสของนาง ให้เชิญตัวมาอย่างทะนุถนอมที่สุด ห้ามให้มีรอยขีดข่วนแม้แต่รอยเดียว แต่หากผู้ใดกล้าซ่อนตัวนางไว้ หรือทำให้นางต้องหวาดกลัว... ข้าจะลบโคตรตระกูลของมันออกไปจากใต้หล้านี้เสีย”

ลู่เหวินรับคำสั่งพลางลอบกลืนน้ำลาย

“แล้วถ้าหาก... ถ้าหากพบตัวแล้ว แต่สตรีผู้นั้นขัดขืน ไม่ยอมมากับพวกเราล่ะขอรับ?” ลู่เหวินถามเผื่อไว้ เพราะดูจากรูปการณ์แล้ว คนผู้นั้นจงใจวิ่งหนีประมุขมารราวกับหนีผีสาง

เยี่ยนอู๋จิ่วยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับดุร้ายและทรงอำนาจจนทำให้ผู้พบเห็นต้องขนหัวลุก

“นางเป็นคนขี้กลัว... ข้าจำแววตาหวาดหวั่นของนางได้ดี หากเจ้าตัวไม่ยอมมา ก็จงสร้างสถานการณ์ให้ไม่มีที่ไปเสีย บีบให้ต้องวิ่งหนี... วิ่งมาหาที่พึ่งเดียวที่ปลอดภัยที่สุดในใต้หล้า”

นิ้วเรียวลูบไล้เศษผ้าเบาๆ ราวกับกำลังประคองพวงแก้มของใครบางคน

“จำไว้... นางไม่ใช่เหยื่อที่พวกเจ้าจะล่าได้ แต่นางคือนกน้อยของข้า... หน้าที่ของพวกเจ้าคือต้อนให้เจ้านกตัวน้อยบินกลับมาเข้ากรงของข้าด้วยตัวเอง... เข้าใจหรือไม่?”

“ขะ... เข้าใจแล้วขอรับท่านประมุข!” ลู่เหวินก้มหัวรับคำสั่งรีบถอยออกไปจัดการทันที ในใจได้แต่ภาวนาให้ ‘นกน้อย’ ผู้โชคร้ายคนนั้นรีบๆ ปรากฏตัวออกมาเสียที ก่อนที่ประมุขมารจะหงุดหงิดจนสั่งล้างบางยุทธภพเล่นแก้เบื่อ

...

กลับมาที่เมืองหลินสุ่ย

หลินซิงเยียนที่กำลังเก็บแผงมันเผาอย่างเร่งรีบ จู่ๆ ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบและขนลุกซู่ไปทั้งตัวโดยไม่มีสาเหตุ เจ้าตัวจามออกมาติดๆ กันสามครั้ง

“หนาวจังวะ... หรือว่าไอ้เจ้ามารนั่นมันกำลังสาปแช่งข้าอยู่” เสียงหวานพึมพำพลางถูแขนตัวเอง

“น้องรอง แผงเก็บเสร็จแล้ว เราจะไปไหนต่อดี?” ซ่งจือชิวถามพร้อมกับแบกเตาดินเผาขึ้นบ่าอย่างง่ายดาย

ดวงตาดอกท้อมองซ้ายมองขวา ตอนนี้ข่าวลือเริ่มกระจายมาถึงแดนใต้แล้ว แปลว่าเครือข่ายของพรรคมารต้องกว้างขวางและน่ากลัวมาก การแต่งตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาเร่ร่อนขายของอาจจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป พวกเขาอาจจะถูกเพ่งเล็งจากชาวยุทธภพที่หวังเงินรางวัล

“พี่ใหญ่ชิง... เราเปลี่ยนอาชีพกันเถอะ”

“หา? แล้วเราจะไปทำอะไรล่ะ? เราไม่มีเงินทุนไปเปิดร้านหรอกนะ”

“เราจะทำตัวให้กลมกลืนกับฝูงชนที่สุดไงล่ะ” ร่างบางหรี่ตาลง มองไปยังหอสุราและโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง “ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด... พวกมันตามหาชาวบ้านยากจน งั้นเราก็ไปเป็นลูกจ้างในหอสุราที่คนพลุกพล่านที่สุดกันเถอะ แขกเข้าออกเป็นร้อยๆ ทุกวัน พวกองครักษ์มารไม่มีทางมานั่งจำหน้าทุกคนได้หรอก”

หญิงสาวยืดอกอย่างมั่นใจในแผนการซ่อนตัวแบบเนียนๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า...

ตนเองกำลังก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ ‘กรงทอง’ ที่พญามัจจุราชอุตส่าห์กางตาข่ายรอไว้อย่างช้าๆ...

วิถีชีวิตอันแสนสงบสุขของตัวประกอบหลินซิงเยียน... ได้จบลงอย่างเป็นทางการแล้ว