ตอนที่ 4

...

ในห้วงแห่งความมืดมิดอันหนาวเหน็บและสิ้นหวัง...

‘เยี่ยนอู๋จิ่ว’ ประมุขแห่งยอดเขาหมื่นมาร คิดว่าคืนนี้คงเป็นวาระสุดท้ายของเขาแล้ว

ผู้ที่ชาวยุทธภพต่างหวาดกลัวและขนานนามว่าเป็นปีศาจร้ายกระหายเลือด กลับต้องมาพลาดท่าเสียทีให้กับแผนการสกปรก เขาถูกคนที่ไว้ใจลอบวางยาพิษ ‘สลายลมปราณ’ ลงในสุรา จากนั้นจึงเปิดทางให้กองกำลังของฝ่ายธรรมะที่ซุ่มซ่อนอยู่นับร้อยคนล้อมปราบเขาในหุบเขาไร้เสียง

ใครกัน..หากเขาฟื้นคืนกลับไปได้ คนผู้นั้นจะต้องตายอย่างทุกข์ทรมานใต้ฝ่าเท้าของเขาแน่

แม้เขาจะระเบิดพลังฝ่าวงล้อมออกมาได้ สังหารศัตรูและฉีกร่างพวกมดปลวกฝ่ายธรรมะไปกว่าครึ่ง แต่ร่างกายก็บอบช้ำเกินเยียวยา พิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่จุดตันเถียน ลมปราณแตกซ่าน เขาโซเซหนีมาจนถึงป่าลึกแห่งนี้ก่อนที่สติจะดับวูบลง

เขาเกลียดชังมนุษย์ เกลียดความหน้าไหว้หลังหลอก เกลียดพวกสวะที่ปากบอกว่ามีคุณธรรมแต่กลับร่วมมือกับคนทรยศเพื่อลอบกัดอย่างขี้ขลาด เขาไม่กลัวความตาย แต่ในใจลึกๆ กลับเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความอาฆาตแค้นที่รอวันชำระ!

ทว่าในขณะที่วิญญาณกำลังจะจมดิ่งลงสู่ขุมนรก...

เขากลับสัมผัสได้ถึงความเย็นสบายที่ชะโลมลงบนบาดแผล ความเจ็บปวดที่แผดเผาคล้ายจะบรรเทาลง

เยี่ยนอู๋จิ่วพยายามรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายเพื่อเปิดเปลือกตาขึ้น สิ่งที่เขาเห็นคือแสงจันทร์สลัวๆ ที่ส่องลอดแมกไม้ลงมา กระทบกับใบหน้าของใครคนหนึ่งที่กำลังโน้มตัวอยู่เหนือร่างของเขา

มันเป็นภาพที่พร่าเลือน แต่เขากลับมองเห็นดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน... ดวงตาดอกท้อที่ใสกระจ่าง ไร้ซึ่งรังสีฆ่าฟัน ไร้ซึ่งความโลภโมโทสัน มีเพียงความหวาดกลัวที่ปิดบังความห่วงใยเอาไว้ไม่มิด

‘อย่าตายนะเว้ยพี่ชาย ข้าอุตส่าห์แบ่งน้ำที่เหลืออยู่น้อยนิดมาล้างแผลให้ท่านเลยนะ... ถ้าท่านรอดไปได้ ก็ถือว่าฟ้ายังเมตตาท่านละกัน’

เสียงพึมพำนั้นแหบพร่าและติดจะสั่นกลัว แต่ในโสตประสาทของเยี่ยนอู๋จิ่ว มันกลับเป็นเสียงที่ไพเราะและกังวานที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมาตลอดชีวิตอันเปื้อนเลือด

มือที่หยาบกร้านแต่กลับให้สัมผัสที่อบอุ่นอย่างประหลาด ค่อยๆ ประคองศีรษะของเขาขึ้น สัมผัสได้ถึงขอบกระบอกไม้ไผ่ที่จ่อเข้ากับริมฝีปาก

"เอ้า ดื่มน้ำสักหน่อยนะ เลือดออกขนาดนี้เดี๋ยวก็ช็อกหรอก... เอ่อ ข้าหมายถึงเดี๋ยวร่างกายจะทนไม่ไหวเอา"

น้ำเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก เยี่ยนอู๋จิ่วกลืนมันลงไปอย่างตะกละตะกลาม ราวกับว่ามันคือน้ำหยาดอมฤตจากสวรรค์ น้ำหยดหนึ่งไหลย้อยลงมาตามมุมปาก ดรุณีแปลกหน้าคนนั้นใช้แขนเสื้อที่ขาดวิ่นของตนเองเช็ดมันออกให้อย่างเบามือ

‘คนผู้นี้... เป็นใครกัน?’ เยี่ยนอู๋จิ่วตั้งคำถามในจิตใต้สำนึก

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา มีแต่คนอยากฆ่าเขา มีแต่คนหวังผลประโยชน์และแทงข้างหลังเขา ไม่มีใครเคยก้มลงมาเช็ดเลือดและป้อนน้ำให้เขา ในยามที่เขาอ่อนแอและไร้ค่าที่สุดเช่นนี้

"เอาล่ะ แผลหยุดเลือดแล้ว"

เสียงของคนตรงหน้าดึงสติของเขากลับมา เยี่ยนอู๋จิ่วเห็นเงาร่างบางนั้นขยับตัวออกห่าง เขาสัมผัสได้ว่ามีหมั่นโถวเนื้อแข็งๆ ลูกหนึ่งถูกยัดใส่มือของเขาไว้ พร้อมกับกระบอกน้ำที่ยังเหลือน้ำอยู่ครึ่งหนึ่ง

"พี่ชาย ข้าช่วยท่านได้แค่นี้จริงๆ ข้าเองก็กำลังหนีตายอยู่เหมือนกัน ขืนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ พวกเราได้กลายเป็นผีเฝ้าป่าทั้งคู่แน่" หลินซิงเยียนถอนหายใจยาว เจ้าตัวลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินตามชายเสื้อ

"ถ้าท่านรอดไปได้... ก็ไม่ต้องตามหาข้าหรอกนะ ถือว่าเราหายกัน ไม่ติดค้างบุญคุณอะไรกันทั้งนั้น ข้าแค่อยากไปใช้ชีวิตสงบๆ ขอให้ท่านโชคดีนะ"

พูดจบ หลินซิงเยียนก็หมุนตัว หันหลังวิ่งกะเผลกๆ หายลับเข้าไปในเงามืดของป่าทึบอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าชายเจ็บจะลุกขึ้นมาเกาะขาตนไว้

"เดี๋ยว..."

เยี่ยนอู๋จิ่วเค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ แต่คนผู้นั้นวิ่งไปไกลจนไม่ได้ยินเสียแล้ว

ประมุขพรรคมารพยายามยกมือขึ้นไขว่คว้าเงาแผ่นหลังที่กำลังกลืนหายไปในความมืด ปลายนิ้วของเขาสัมผัสได้เพียงอากาศธาตุ และเศษผ้าสีน้ำตาลหยาบๆ ที่อีกฝ่ายฉีกทิ้งไว้ตอนทำแผล เขากำเศษผ้านั้นไว้ในมือแน่น... แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซิบ

ในใจของบุรุษผู้เย็นชาและโหดเหี้ยมที่สุดในยุทธภพ บัดนี้กลับมีเปลวไฟสายหนึ่งถูกจุดประกายขึ้น! มันไม่ใช่ไฟแห่งความแค้น แต่มันคือความปรารถนาอันบ้าคลั่ง... แรงกล้าจนแทบจะแผดเผาจิตวิญญาณ

‘ไม่ต้องตามหางั้นหรือ?... เจ้าคิดว่าเจ้าเพิ่งช่วยชีวิตใครเอาไว้กัน’

เยี่ยนอู๋จิ่วหลับตาลง มุมปากที่เปื้อนเลือดกระตุกยิ้มขึ้นมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูทั้งงดงามและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน

‘หนีไปให้ไกลเถอะ... เพราะเมื่อใดที่ข้าฟื้นฟูพลังกลับมาได้ และบดขยี้ไอ้คนทรยศจนแหลกคามือแล้ว... ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว หรือซ่อนตัวอยู่ในนรกภูมิ ข้าก็จะพลิกแผ่นดินหาเจ้าให้พบ!’

และเมื่อหาพบ... เขาจะกักขังแสงสว่างดวงนี้ไว้ข้างกาย และไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปอีกตราบนานเท่านาน

...

ในขณะเดียวกัน หลินซิงเยียนที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมาจนถึงรุ่งสาง ก็จามออกมาเสียงดัง

"ฮัดชิ่ว! ใครนินทาวะ... หรือว่าจะเป็นหวัด?"

หญิงสาวลูบจมูกตัวเองปอยๆ ทรุดตัวลงนั่งพักใต้ต้นไม้เมื่อเห็นแสงแรกของวันสาดส่องลงมา เจ้าตัวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็พ้นจากเขตภูเขาชิงหยาง และรอดพ้นจากคืนนองเลือดมาได้สำเร็จ

มือเรียวยกขึ้นตบถุงเงินอีแปะที่เอวเบาๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง

"เอาล่ะ ชีวิตใหม่ของตัวประกอบหลินซิงเยียน เริ่มต้นขึ้นแล้ว! ไปหาเมืองเล็กๆ สงบๆ เปิดร้านขายซาลาเปาสักร้านดีกว่า ห่างไกลจากพวกตัวหลัก ห่างไกลจากเรื่องชวนปวดหัว... แค่คิดก็มีความสุขแล้ว"

หญิงสาวผู้มองโลกในแง่ดี หารู้ไม่เลยว่า...

การกระทำอันเกิดจากความเมตตาชั่ววูบ ได้ไปผูกมัด มหันตภัยสะเทือนยุทธภพ เอาไว้กับตัวอย่างแน่นหนาเสียแล้ว