ตอนที่ 6

สองชั่วยามต่อมา ณ อารามร้างกลางป่าอันห่างไกล

หลินซิงเยียนทิ้งตัวลงนั่งหอบหายใจพิงเสาไม้ที่ผุพัง หลังจากทำแผลและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้ว โชคดีที่มีชุดผ้าหยาบของชาวบ้านเผื่อไว้ในห่อผ้า จึงจัดการเผาชุดศิษย์สายในสีฟ้าอ่อนทิ้งไปเพื่อทำลายหลักฐานจนไม่เหลือซาก

ตอนนี้ซ่งจือชิวนอนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและพิษไข้ ลมหายใจแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอขึ้นมาก

ร่างบางมองใบหน้าของคนที่กำลังหลับพลางถอนหายใจยาว

“เธอทำลิขิตสวรรค์บิดเบี้ยวไปหมดแล้วซิงเยียน...” เจ้าตัวพึมพำกับตัวเอง

ในนิยายต้นฉบับ ซ่งจือชิวต้องตาย! ตายตั้งแต่บทที่สิบสอง! แต่ตอนนี้ คนที่ควรจะเป็นศพกลับนอนหายใจอยู่ตรงหน้า การที่อีกฝ่ายรอดชีวิตมาได้ หมายความว่าระลอกคลื่นแห่งโชคชะตาได้ถูกสลัดกวนแล้ว การกระทำเล็กๆ ได้เปลี่ยนแปลงเส้นเรื่องไปอย่างถาวร

แล้วไหนจะความลับเรื่องเมื่อคืนอีก... ชายชุดดำแปลกหน้าที่บาดเจ็บสาหัสและแผ่กลิ่นอายมารผู้นั้น

ตอนนี้เริ่มใจคอไม่ดีเมื่อนึกย้อนกลับไป ชายคนนั้นมีบาดแผลจากการต่อสู้ รัศมีกดดันราวกับพญามัจจุราช... หรือว่า... จะเกี่ยวข้องกับคนที่มาฆ่าล้างสำนักชิงหยาง? หรืออาจจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตของพรรคมารที่โดนลอบกัดเสียเอง?

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด

“ช่างเถอะ คิดไปก็ปวดสมองเปล่าๆ” ส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน “คนก็ช่วยมาแล้ว จะทิ้งก็ทิ้งไม่ลง”

ดรุณีมองซ่งจือชิวด้วยสายตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย ในโลกที่โหดร้ายและป่าเถื่อนใบนี้ ซ่งจือชิวคือคนเดียวที่ปฏิบัติด้วยอย่างมนุษย์คนหนึ่ง คนเดียวที่คอยช่วยเหลือและแบ่งปันสิ่งของให้โดยไม่หวังผลตอบแทน

ถ้าเป็นคนทะลุมิติสายเลือดเย็น คงทิ้งไว้นี่แล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวแล้ว

“แต่ขอโทษทีวะ ฉันมันดันเป็นคนยุคปัจจุบันที่ยังมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่นิดหน่อย” ยิ้มเยาะตัวเอง “แผนการใช้ชีวิตสงบๆ คนเดียวคงต้องพับเก็บไปก่อน ตอนนี้ต้องพาศิษย์พี่หนีไปด้วยกันนี่แหละ”

ขณะที่กำลังนั่งวางแผนอนาคตในหัว ซ่งจือชิวก็ขยับตัวและค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตายังคงมีความโศกเศร้าเจือปนอยู่ แต่ก็ดูมีสติมากกว่าตอนแรก

“อาเยียน...” เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียก

หลินซิงเยียนรีบขยับเข้าไปใกล้ ยื่นกระบอกน้ำไม้ไผ่ให้ “จิบน้ำก่อนศิษย์พี่ ท่านเสียเลือดไปมาก”

ซ่งจือชิวรับน้ำไปดื่มเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าด้วยสายตาซับซ้อน “เจ้า... รู้ล่วงหน้าใช่หรือไม่? เรื่องที่สำนักจะถูกจู่โจม... นิมิตฝันที่เจ้าบอกข้า มันไม่ใช่แค่ฝันใช่ไหม”

หลินซิงเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องถูกถามคำถามนี้ ไม่สามารถบอกความจริงเรื่องทะลุมิติได้ จึงต้องใช้ข้ออ้างเดิมให้เนียนที่สุด

“ข้าบอกท่านแล้ว ว่าข้าฝันเห็นปรมาจารย์มาเตือนภัย” ตีหน้าขรึม “ท่านอาจจะไม่เชื่อเรื่องงมงาย แต่ข้าเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง ถึงเลือกที่จะหนีลงเขามา และข้าก็ดีใจ... ที่ท่านยอมเชื่อคำเตือนในวินาทีสุดท้าย”

ซ่งจือชิวหลุบตาลงต่ำ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นบนหลังมือ “ถ้าข้าเตือนท่านอาจารย์ให้เร็วกว่านี้... ถ้าข้ามีวรยุทธ์ที่เข้มแข็งพอจะยืนหยัดต่อสู้... บางที...”

“ไม่มีคำว่า ‘ถ้า’ สำหรับผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ศิษย์พี่” น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “คนที่ฆ่าล้างสำนักเราคือยอดฝีมือระดับสูงแห่งพรรคมาร ต่อให้ท่านกับข้าอยู่สู้ ก็แค่เพิ่มเศษเนื้อไปอีกสองก้อนเท่านั้น การที่ท่านรอดมาได้ คือสิ่งที่ท่านอาจารย์ต้องการที่สุดแล้ว อย่าทำให้ความเสียสละต้องสูญเปล่าสิ”

คำพูดตรงไปตรงมาเหมือนน้ำเย็นที่สาดเรียกสติ ซ่งจือชิวเงยหน้ามองศิษย์น้อง วันนี้เด็กสาวตรงหน้ากลับดูเติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น และมีแววตาที่เด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เจ้าพูดถูก... ข้าต้องมีชีวิตอยู่... เพื่อสืบทอดชื่อของสำนักชิงหยาง และล้างแค้นให้ท่านอาจารย์!” กำหมัดแน่น

“ผิดแล้ว” รีบขัดคอทันที

“หืม?”

หลินซิงเยียนขยับเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้า จ้องมองด้วยสายตาจริงจังที่สุดในชีวิต

“ศิษย์พี่ ฟังข้าให้ดี ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บนโลกนี้ไม่มี ‘สำนักชิงหยาง’ อีกแล้ว ไม่มีศิษย์สายในที่ชื่อซ่งจือชิว และไม่มีศิษย์สายนอกที่ชื่อหลินซิงเยียน”

ซ่งจือชิวเบิกตากว้าง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ท่านคิดว่าขุนพลพรรคมารมันจะปล่อยให้มีผู้รอดชีวิตรอดหูรอดตาไปได้งั้นหรือ? หากมีข่าวลือออกไปว่ามีศิษย์สำนักชิงหยางหลงเหลืออยู่ พวกมันจะต้องส่งนักฆ่าตามล่าเพื่อขุดรากถอนโคนแน่นอน” อธิบายเหตุผล “ถ้าเราอยากมีชีวิตรอด เราต้องทิ้งตัวตนเดิมทั้งหมด เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนแซ่ และห้ามใช้วรยุทธ์ของสำนักให้ใครเห็นเด็ดขาด”

“แต่... แต่ถ้าทำเช่นนั้น ข้าจะแก้แค้นให้ท่านอาจารย์ได้อย่างไร!”

“แก้แค้น? ด้วยสภาพที่บาดเจ็บจนเดินแทบไม่ไหวแบบนี้น่ะหรือ?” ถอนหายใจแรง “การมีชีวิตรอดคือการแก้แค้นที่ดีที่สุดแล้ว ตอนนี้เราต้องซ่อนตัว เก็บหอมรอมริบ ตั้งตัวให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

แม้จะรู้สึกเจ็บปวดและไม่ยินยอมในศักดิ์ศรี แต่ซ่งจือชิวก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่ศิษย์น้องพูดคือความจริงทุกประการ พวกเขาอ่อนแอเกินกว่าจะไปต่อกรกับใครได้ในตอนนี้

“เข้าใจแล้ว...” พยักหน้าช้าๆ “แล้วจากนี้ไป... เราจะเรียกตัวเองว่าอะไร?”

หลินซิงเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นามปากกาตอนวาดรูปเล่นในโลกก่อนคือ ‘มู่ไป๋’ (ไม้สีขาว) ซึ่งดูเรียบง่ายและไม่สะดุดตาดี

“ข้าจะใช้ชื่อว่า ‘มู่ไป๋’ ส่วนท่าน...” ร่างบางมองหน้าศิษย์พี่ของตนอย่างพิจารณา

“ท่านหน้าตาซื่อๆ ดูเป็นคนมีคุณธรรม เอาเป็น ‘มู่ชิง’ ก็แล้วกัน ต่อไปนี้พวกเราเป็นพี่น้องตระกูลมู่ เป็นพ่อค้าเร่ที่รอนแรมมาจากแดนใต้ เข้าใจไหมพี่ใหญ่ชิง?”

ซ่งจือชิว... หรือมู่ชิงในตอนนี้ ฝืนยิ้มออกมาบางๆ “เข้าใจแล้ว... น้องรองมู่ไป๋”

หลินซิงเยียนยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทะลุมิติมา ยื่นมือออกไปตบไหล่เบาๆ

“เอาล่ะ พี่ใหญ่ชิง ท่านพักผ่อนซะ คืนนี้เราจะหลบซ่อนที่นี่ พรุ่งนี้เช้าตรู่เราจะมุ่งหน้าลงใต้ ไปให้ไกลจากที่นี่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ โลกใบนี้กว้างใหญ่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเราจะหาที่สงบๆ ทำมาหากินไม่ได้!”

วาดฝันถึงอนาคตอันสดใส การหนีลงใต้ซึ่งเป็นเส้นทางที่ห่างไกลจากศูนย์กลางยุทธภพและพรรคมาร น่าจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับตัวประกอบอย่างพวกเขา

หารู้ไม่ว่า... ในขณะที่กำลังวางแผนเปลี่ยนชื่อหนีลงใต้นั้น

ณ ถ้ำเร้นลับแห่งหนึ่งที่ห่างออกไปไม่กี่สิบลี้...

ร่างสูงใหญ่ของบุรุษชุดดำผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดุดัน กำลังนั่งโคจรลมปราณอยู่บนแท่นหินศิลา บาดแผลฉกรรจ์ตามร่างกายเริ่มสมานตัวอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยพลังปราณมารอันแก่กล้า ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวลืมขึ้นช้าๆ ประกายสีชาดพาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้น มุมปากกระตุกยิ้มเยียบเย็น

ในมือยังคงกำเศษผ้าสีน้ำตาลหยาบๆ ผืนนั้นไว้แน่น... ไม่ยอมปล่อยให้ห่างตัวแม้แต่วินาทีเดียว

“รอข้าก่อนเถิด... แสงสว่างของข้า...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังก้องสะท้อนไปในความมืด ราวกับคำสาปแช่งที่ผูกมัดโชคชะตาเอาไว้