All Chapters of เทพบุตรร้ายคลั่งรัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 1: Chapter 1 - Chapter 10

“ผมขอจบการประชุมแต่เพียงเท่านี้”น้ำเสียงทรงอำนาจกล่าวปิดการประชุมแสนเคร่งเครียด ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าออกจากห้องประชุมเป็นคนแรก เหล่าพนักงานต่างลอบกลืนน้ำลายไปตามๆ กัน เนื่องจากเมื่อครู่ถูกท่านประธานจอมดุว่ากล่าวตักเตือนชุดใหญ่ เมื่อมูลค่ากำไรที่ควรจะแตะหลักพันล้านไม่เป็นไปตามเป้าหมาย ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ต้องถูกอบรมเป็นเรื่องปกติจอมทัพ เมอร์ริสัน หนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ทิ้งตัวกระแทกบนโซฟาอย่างหงุดหงิด คิ้วหนาเข้มเหนือดวงตาคมกริบขมวดมุ่น หลังทบทวนเรื่องงานที่ทำให้เขาหัวเสียตั้งแต่เช้า ด้วยว่าเป็นคนเนี๊ยบกับทุกเรื่องจึงไม่ค่อยชอบกับความผิดหวังเสียเท่าไร“บ่ายนี้ยกเลิกนัดทุกอย่างให้ผมด้วย”สั่งการเลขาฯ ส่วนตัวเสร็จสิ้นก็ลุกเดินจากไปทันที เขาไม่สามารถนั่งทำงานอยู่ที่ห้องท่ามกลางความเบื่อหน่ายได้ ขอหลบไปหาที่พักผ่อนหย่อนกายสักเล็กน้อย และเป้าหมายที่เขาจะไปก็ไม่ใช่ที่อื่นไกล หากเป็นสถานที่คุ้นเคยที่เขาแวะเวียนไปบ่อยครั้ง ___________มือหนาวางคีย์การ์ดแตะบนหน้าจอสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัด ก่อนเปิดประตูเข้าห้องโดยไม่จำเป็นต้องขออนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของห

จอมทัพหักพวงมาลัยรถจอดเข้าข้างทางแทบไม่ทัน ปลายรุ้งเบิกตากว้างเพราะศีรษะเกือบชนกับขอบรถด้านหน้า“ทำไมจะเรียกไม่ได้!” จอมทัพตวัดถามเสียงขุ่น“คุณทัพขับรถแบบนี้มันอันตรายนะคะ” เหมือนไม่ได้ฟังคำถามของเขา จอมทัพกัดฟันกรอด“ถามว่าทำไมถึงเรียกไอ้หมอนั่นว่ามันไม่ได้” คราวนี้น้ำเสียงกดต่ำฟังดูน่ากลัว ปลายรุ้งตอบกลับตามความคิดโดยไร้ซึ่งการไตร่ตรอง“การเรียกบุคคลที่เราไม่รู้จักว่ามัน เป็นการเสียมารยาททางสังคมอย่างร้ายแรง คุณทัพพบปะผู้คนมาก็มาก น่าจะทราบดีนะคะว่าอะไรควรหรือไม่ควร”พระเจ้า! นี่หล่อนกล้าด่าเขางั้นหรือ? จอมทัพแทบบ้าเมื่อปลายรุ้งตีฝีปากกล้ากับเขาเพียงเพราะต้องการปกป้องชายอื่น มือหนากำพวงมาลัยรถจนเส้นเลือดผุดขึ้นตามวงแขนแกร่ง อารมณ์หึงหวงแล่นพล่านดุจคลื่นพายุที่ไม่อาจควบคุมให้อยู่ในระดับที่น่าปลอดภัยได้ และเมื่อความเดือดยับยั้งไม่อยู่ คนที่เดือดร้อนก็ไม่แคล้วเป็นยัยตัวเล็กหน้าหวานที่กล้าเถียงคำไม่ตกฟาก“ชอบมันหรือไงถึงได้ปกป้องน่าดู” หัวใจหน่วงลึกกับถ้อยคำที่ตะโกนถามออกไป“รุ้งเปล่านะคะ คุณทัพคิดไปเองทั้งนั้น”“แล้วทำไมต้องปกป้อง!”“รุ้งไม่ได้ปกป้องค่ะ รุ้งแค่เตือนสติคุณทัพว่าไม่ควร

“จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เรื่องสาวมาถึงตัวฉันได้เด็ดขาด เข้าใจไหม” จอมทัพโทรศัพท์สั่งลูกน้องให้จัดการกับศพของไอ้แท็กซี่บ้ากาม โชคดีที่เขาสังหรณ์ใจแล้วขับรถตามมันไป ด้วยว่ายามวิกาลเช่นนี้ผู้หญิงนั่งแท็กซี่คนเดียวมีแต่เสี่ยงกับเสี่ยง แล้วยิ่งสวยปานนางฟ้าอย่างปลายรุ้งด้วยแล้ว ไม่แปลกที่ไอ้เวรนั่นจะอยากได้ แต่คนอย่างมันไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับหล่อน ซ้ำยังกล้าทำร้ายให้เจ็บตัว ดวงมันคงถึงฆาตถึงได้มายุ่งกับดวงใจของจอมทัพ ตายๆ ไปซะแผ่นดินจะได้สูงขึ้น “อย่า… กลัวแล้ว… อย่า…” ร่างบางดิ้นพล่านยกมือปัดป้องกลางอากาศ จอมทัพรีบปรี่ไปที่เตียงแล้วคว้ามือนุ่มมาจับไว้ ปลายรุ้งหายใจเหนื่อยหอบ ในฝันเธอพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดจากชายโฉดผู้นั้น มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้หมายจะจูบริมฝีปากอวบอิ่ม หญิงสาวดีดดิ้นจนผ้านวมหลุดออกจากกาย แพขนตางอนมีหยดน้ำเกาะพราวก่อนรินไหลอาบแก้ม เสียงหวานสะอื้นในลำคอ ปลายรุ้งน่าสงสารเหลือเกิน จอมทัพทนไม่ไหวจึงล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอ สวมกอดยอดรักอย่างปกป้อง วงแขนแกร่งโอบกระชับร่างน้อยสู่อ้อมอก ถ่ายทอดความรักและความห่วงใยส่งตรงถึงร่างบาง ปลายรุ้งเริ่มสงบเพราะในฝั

“สอบเสร็จเราไปเที่ยวฉลองเรียนจบด้วยกันนะ” ณิชากล่าวขึ้นขณะช่วยปลายรุ้งจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำบาร์บิคิวในค่ำคืนนี้ เนื่องจากวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของแทนคุณ ก็เลยจัดปาร์ตี้เลี้ยงฉลองตามประสาครอบครัว เชิญเฉพาะเพื่อนพ้องคนสนิทมาร่วมสนุกด้วยเท่านั้น “เที่ยวทะเลดีไหม เราสองคนไม่เคยไปทะเลด้วยกันเลยนะ เราอยากใส่บิกินี่เล่นน้ำแล้วก็อยากเห็นรุ้งใส่ด้วย” เพื่อนสาวจอมแก่นพูดเสียงเจื้อยแจ้วไปเรื่อย “ไม่รู้ว่าจะไปได้หรือเปล่า ก็รู้อยู่ว่าคุณทัพไม่ชอบให้ไปไหนไกลๆ” ปลายรุ้งหวนนึกถึงผู้ปกครองจอมเข้มงวด อย่าว่าแต่เที่ยวทะเลเลย ลำพังขอไปดูหนังฟังเพลงตามประสาวัยรุ่นเขายังสั่งห้าม หรือถ้าอนุญาตก็มักมีข้อแม้ว่าต้องโทร. รายงานความเคลื่อนไหวทุกๆ ครึ่งชั่วโมง อยู่ที่ไหนทำอะไรเขาต้องรู้ หากดื้อรั้นไม่ทำตามคำสั่งระเบิดลงหัวแน่ๆ “ตกลงคุณทัพเป็นผู้ปกครองบุญธรรมหรือเป็นพ่อบังเกิดเกล้ากันแน่ยะ ห้ามนู่นห้ามนี่ตลอด เขาคิดว่ารุ้งเป็นเด็กอมมือไม่รู้ประสาหรือไง รุ้งโตแล้วนะ หัดคิดเองทำอะไรเองได้แล้ว ไม่ใช่เอะอะก็ถามคุณทัพก่อน บอกคุณทัพก่อน ขนาดพ่อแม่เ

“ตอนแรกเราคิดว่ารุ้งจะมาด้วยไม่ได้แล้วซะอีก เห็นเลื่อนนัดจากเดิมไปตั้งสามวัน” ณิชากล่าวขณะยกสัมภาระเข้าที่พัก ในที่สุดปลายรุ้งก็แอบหนีมาเที่ยวทะเลกับเพื่อนสนิทสำเร็จ แม้จะคลาดเคลื่อนจากกำหนดการเดิมถึงสามวัน เพราะต้องทำให้จอมทัพตายใจและอาศัยช่วงที่เขาบินไปดูงานต่างประเทศรีบมา ผู้ปกครองจอมเนี๊ยบคงนึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้าขัดคำสั่งอันเด็ดขาดที่เขาย้ำหนักย้ำหนา หากเป็นเมื่อก่อนปลายรุ้งคงกลัวหัวหดและคุดคู้อยู่แต่ที่คอนโดฯ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว อะไรที่เธอเห็นสมควรเธอจะทำมันทันที ในเมื่อเธอโตแล้ว มีวุฒิภาวะมากพอที่จะตัดสินใจอะไรได้เองโดยไม่ต้องผ่านความเห็นชอบจากจอมทัพเหมือนแต่ก่อน “ก็อย่างที่บอกแหละ” ปลายรุ้งพูดเสียงอ้อมแอ้ม “มีรอบเดือนก็เลยไม่อยากมาเพราะกลัวเล่นน้ำไม่ได้ใช่ไหม” ณิชาทำหน้าทะเล้น หารู้ไม่ว่ามันคือข้ออ้างที่เพื่อนสนิทหยิบยกมาใช้ปกปิดความจริง “ทับทิม ไม่เอาสิ” ปลายรุ้งแก้มแดง หันไปมองแทนคุณที่กำลังเดินตามหลังเข้ามาติดๆ เขาคงไม่ทันได้ยินหรอกมั้ง “นอนห้องเดียวกันใช่ไหมสองสาว”