เทพบุตรร้ายคลั่งรัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 1의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“คะ คุณเป็นใคร” ปลายรุ้งกอดกระชับผ้านวมปิดแน่นถึงลำคอ เธอก้มสำรวจตัวเองก็พบว่ายังอยู่ในชุดนักเรียนเช่นเดิม จะบอกว่าโล่งใจซะทีเดียวก็ไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้มีผู้ชายแปลกหน้ากำลังมองเธอด้วยสายตาที่ยากเกินคาดเดา “จอมทัพ เมอร์ริสัน ชื่อของฉัน” เขาบอกนิ่งๆ “ละ แล้วคุณเป็นใคร จับฉันมาทำไม” ปลายรุ้งน้ำตาคลอ หัวใจบีบรัดจนมวลกล้ามเนื้อด้านซ้ายเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ “จับเหรอ หึ! เด็กน้อย” จอมทัพหย่อนกายนั่งบนปลายเตียง เขาพยายามจะสบตากับเด็กสาวตัวน้อย “ไม่ต้องกลัว ฉันเป็นเพื่อนของพี่ชายเธอ” “เพื่อนเหรอ?” ปลายรุ้งทวนคำพูดนั้นอย่างไม่ค่อยเชื่อใจ “คุณเป็นเพื่อนกับพี่ตะวันจริงๆ เหรอ” “อืม” คนตัวโตพยักหน้า เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดลิ้นชักหยิบกระดาษอะไรสักอย่างมาถือไว้ในมือ “ดูซะ” เขายื่นแผ่นกระดาษดังกล่าวส่งให้เธอ รูปถ่ายของเขากับพี่ตะวัน… “ตะวันเป็นรุ่นน้องที่ทำงานของฉัน ทีนี้ก็รู้แล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ได้โกหก” คนพูดยืนล้วงกระเป๋ากางเกงขณะอธิบายถึงความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับผู้ตาย ป

“เอาเซ็ตนี้” หลังจากเลือกอยู่นานจอมทัพก็ได้ชุดเครื่องเพชรที่ถูกใจ เขาตั้งใจซื้อของขวัญไปเซอร์ไพรส์วันเกิดปลายรุ้ง มาเฟียร้ายในคราบนักธุรกิจวาดฝันถึงสีหน้าตื่นเต้นของเมียเด็ก เพียงนึกถึงรอยยิ้มหวานซึ้งของปลายรุ้ง จอมทัพก็นั่งอมยิ้มกับตัวเองจนกระทั่งรถลีมูซีนคันหรูขับมาถึงคฤหาสน์กว้างใหญ่ ร่างสูงสง่าก้าวเท้าลงจากรถได้ก็กวาดตามองหาร่างบอบบางที่ถวิลหาเป็นอันดับแรก พอไม่พบก็เดินไปหาในครัว คิดว่าหญิงสาวคงเตรียมทำอาหารสำหรับมื้อเย็น หรือไม่ก็กำลังเตรียมทำเค้กวันเกิดเพื่อมาร่วมฉลองพร้อมกับเขา จอมทัพคิดอย่างเบิกบานโดยหารู้ไม่ว่าความสุขที่หมายมั่นปั้นมือให้เกิดขึ้นจะไม่มีวันเป็นจริง “อยู่นี่เอง” ร่างแน่งน้อยยืนหันหลังมองออกไปยังนอกหน้าต่างห้องนอน ปลายรุ้งปล่อยให้เขากอดเรือนร่างของตนตามอำเภอใจ ไม่มีการหันมากอดตอบหรือส่งยิ้มหวานเหมือนเช่นเคย ปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของคนในอ้อมกอดส่งผลให้จอมทัพรู้สึกแปลกใจ เขาหมุนกายบางหันมาสบตา ใบหน้าสวยน่ารักราบเรียบ ไม่ยินดียินร้ายกับการมาเยือนของเขา “เป็นอะไร ทำไมวันนี้ดูเงียบผิดปกติ” ข้องใจก็ต้องรีบเอ่ยถาม พลันนึกขึ้

“พี่ชาย น้องติดต่อรุ้งไม่ได้เลย โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง พอโทร. เข้าที่บ้านบอกขอคุยกับปลายรุ้ง พวกเขาก็วางสายใส่” ณิชาที่พยายามติดต่อปลายรุ้งอยู่เป็นอาทิตย์เริ่มได้กลิ่นถึงความไม่ชอบมาพากล ปกติอีกฝ่ายไม่เคยเงียบหายไปนานขนาดนี้ จะว่าโกรธที่ถูกเธอหลอกเรื่องเข้าโรงพยาบาลก็ไม่น่าใช่ เพราะเราสองคนเคลียร์กันแล้ว อีกทั้งเพื่อนรักยังมีโอกาสได้เปิดอกคุยกับพี่ชายของเธออย่างเป็นกิจลักษณะ ต่างคนต่างเข้าใจกันดี แล้วจะมีเหตุผลอะไรให้ปลายรุ้งต้องหลบหน้า “พี่ว่ามันแปลกๆ แล้วนะ” แทนคุณเองก็เป็นห่วงปลายรุ้งไม่แพ้กัน “หรือว่าเราสองคนจะไปหารุ้งที่บ้าน” สุดท้ายณิชาก็ทนไม่ไหว ต้องการไปพบหน้าเพื่อนให้รู้ดำรู้แดง ขืนมัวรออยู่แบบนี้เธอต้องบ้าตายแน่ๆ “แล้วเรารับประกันไหมว่าคุณทัพจะไม่เอาปืนมาไล่ยิงกบาลพี่” แทนคุณทำท่าสยดสยอง จอมทัพหึงหวงปลายรุ้งอย่างกับจงอางหวงไข่ ขนาดแค่เจออยู่กับเขาและน้องสาวที่ห้างฯ โดยบังเอิญเมื่อคราวก่อน ยังฉุดกระชากลากถูหญิงสาวกลับบ้านแทบไม่ทัน คราวนี้ตั้งใจไปเจอ มีหวังได้โดนยิงขาลากแน่ “แต่รุ้งเงียบไปแบบ

กลางดึกสงัด… ปลายรุ้งรู้สึกเหนียวตัวจึงลุกไปอาบน้ำ เวลาร่างบางลุกจากเตียงเดินไปยังมุมต่างๆ ของห้อง เสียงโซ่ลากก็ดังตามตัวตลอดเวลา สร้างความรำคาญใจแก่ผู้ถูกคุมขังมาตลอดสองสัปดาห์เต็ม จอมทัพเปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบที่สุด สายตาคมกริบไล่มองไปตามความยาวของโซ่สีดำ จุดสิ้นสุดของมันคือห้องน้ำที่แง้มประตูออกเล็กน้อย จอมทัพหักห้ามใจไม่เดินเข้าไป เขานั่งรอบนเตียงแล้วหยิบหมอนใบโปรดที่เธอหนุนหนอนมาสูดดมกลิ่นกายที่โหยหา อย่างน้อยก็ช่วยให้เขามีพลังพูดเรื่องสำคัญกับเธอในค่ำคืนนี้ “คุณทัพ” ปลายรุ้งที่สดชื่นเพราะได้กระแสน้ำเย็นๆ มาช่วยคลายร้อนปั้นหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นจอมทัพนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาดูเครียดจัด เหมือนคนแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ” คำถามที่ไม่น่าถามแต่ปากมันไม่รู้จะพูดอะไร ปลายรุ้งขยับเท้าหนีเมื่อเห็นจอมทัพลุกเดินมาหาตน “คุณทัพจะทำอะไร” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่ไว้ใจ เธอไม่ได้ต้องการจะเล่นตัวเพราะถึงอย่างไรร่างกายนี้เขาก็เห็นมาทุกซอกทุกมุมแล้ว แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาเอาเปรียบกัน เขาทำร้ายพี่ชายเธอ หลอกลวงปก

หลังจากเคลียร์เรื่องวุ่นๆ เสร็จสิ้น จอมทัพก็รีบขับรถกลับบ้านเพราะเป็นห่วงปลายรุ้ง ไม่อยากทิ้งให้อยู่คนเดียวที่ห้อง ความจริงเขาตั้งใจจะนอนกอดเธอทั้งวันทั้งคืนหากไม่ติดว่าอยู่ๆ โรงแรมก็เกิดเรื่องอื้อฉาว แขกวีไอพีที่มาพักไล่ปล้ำแขกท่านอื่นอย่างอุกอาจ ในฐานะเจ้าของโรงแรมต้องลงไปดูสถานการณ์นี้ด้วยตนเอง เมื่อมาถึงคฤหาสน์จอมทัพก็รีบวิ่งขึ้นห้องนอนทันที ไม่ทันสังเกตสรรพสิ่งรอบกาย เขาเปิดประตูเข้ามาด้วยหัวใจเบิกบาน หวังเจอหน้าคนตัวเล็กให้หายคิดถึง กลับกลายเป็นว่าภายในห้องว่างเปล่า บนเตียงถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บ่งบอกว่าเธอน่าจะตื่นและลุกออกไปนานแล้ว “นะ นายคะ” สาวใช้นับสิบกรูเข้ามาหา แต่ละคนก้มหน้าก้มตาราวกับกลัวความผิด “มีอะไร?” จอมทัพสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง “เงียบทำไม มีอะไรก็พูดมาเซ่!” นายใหญ่แห่งเมอร์ริสันตวาดเสียงแผดกร้าว ยิ่งไม่เห็นร่างบางยิ่งใจคอไม่ดี ความกลัวเคาะประตูทักทาย รู้สึกเหมือนยืนอยู่ตรงปลายหุบเหวลึก มองลงไปมีแต่ขวากหนามพร้อมทิ่มแทงร่างกายตลอดเวลา “มะ มีใครที่ไหนก็ไม่รู้ บะ บุกมา… มาฉ