All Chapters of เทพบุตรร้ายคลั่งรัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 1: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากวันที่พาปลายรุ้งไปเยี่ยมบุตรสาวที่สุสานส่วนตัว จอมทัพก็กลับมาเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เธอฟังอย่างละเอียด ในช่วงที่เจนนี่ตั้งท้องทั้งสองไม่ค่อยลงรอยกัน ต่างคนต่างมีปัญหาที่หาทางบรรจบกันไม่ได้ ตอนนั้นจอมทัพทำงานหนักและไม่ค่อยได้กลับไปนอนบ้าน ฝ่ายเจนนี่เองก็คิดไปไกลว่าเขาจะแอบมีคนอื่นจึงอุ้มท้องมานั่งเฝ้าเขาที่ผับทุกวัน พฤติกรรมหึงหวงเกินขอบเขตของเจนนี่ทำให้จอมทัพเครียดจนทั้งคู่มีปากเสียงกันในที่สุด เขายื่นข้อเสนอให้เธอเลิกทำนิสัยคิดเล็กคิดน้อยแล้วกลับไปอยู่บ้านโดยเขาจะส่งเสียค่าเลี้ยงดู แต่เจนนี่ไม่ยอมและเรียกร้องให้เขากลับไปอยู่ด้วยกัน จอมทัพในช่วงเวลานั้นยังเป็นหนุ่มรุ่นๆ ที่ไม่พร้อมหยุดอยู่ที่ใคร อีกทั้งเขากับเจนนี่ไม่ได้มีความรักลึกซึ้งต่อกัน เราต่างเข้าหากันเพียงเพราะต้องการใครสักคนในช่วงเวลาที่อ้างว้าง ความสัมพันทางกายใช่ว่าเจนนี่จะทำกับเขาเพียงแค่คนเดียว แม้แต่ตอนที่แต่งงานขึ้นชื่อว่าเป็นสามีภรรยาหล่อนก็แอบไปมีคนอื่นอยู่ตลอดเวลา พอถูกเขาจับได้ก็อ้างว่าป้องกันทุกครั้ง จอมทัพที่ไม่ได้รักใคร่อะไรในตัวภรรยาอยู่แล้วจึงไม่แคร์หากหล่อนจะไปนอนทอดกายให้ใครเชยช

“คุณรู้จักคุณทัพด้วยหรือคะ” ถามออกไปก็อยากตีปากตัวเองนัก จอมทัพเป็นถึงนักธุรกิจมีชื่อเสียงระดับโลก ถ้าคนในงานนี้จะรู้จักเขาก็คงไม่แปลก “รู้จักดีเลยครับ” รอยยิ้มเหนือมุมปากหยักทำให้ปลายรุ้งเริ่มหวาดหวั่น “ฉันขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับการช่วยเหลือค่ะ” เสียงหวานชวนใจละลายเอ่ย สองเท้าบอบบางก้าวเดินไม่กี่ก้าว คนแปลกหน้าก็รีบแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ “ผมชื่อริคคาโด เป็นเพื่อนกับจอมทัพ” เพื่อน… งั้นหรือ? “และถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมขอแลกเบอร์โทรศัพท์กับคุณจะได้ไหมครับ” ริคคาโดเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงงามอีกครั้ง รอยยิ้มอบอุ่นแสดงความเป็นมิตร “คุณเป็นเพื่อนกับคุณทัพหรือคะ” ปลายรุ้งถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร เท่าที่เธอรู้มาจอมทัพไม่เคยมีเพื่อน เขามักพูดเสมอว่าวงการธุรกิจอยู่ยาก จะคบใครสักคนก็เลือกเฉพาะที่ผลประโยชน์เอื้อกันเป็นพอ รู้หน้าไม่รู้ใจ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่ถูกลอบทำร้ายอยู่บ่อยครั้ง “แต่ฉันไม่คุ้นหน้าคุณเลย” ปลายรุ้งเอียงคอพินิจมองใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ริ

ณ โรงพยาบาล “ระวังนะ ค่อยๆ” แทนคุณประคองร่างของน้องสาวนั่งลงบนเตียงอย่างเบามือ มองใบหน้าเปื้อนยิ้มพลันส่ายศีรษะเอือมระอา “ไม่ต้องมายิ้มเลยนะไอ้หมู มีอย่างที่ไหนอยากเป็นนักร้องเกาหลี ไปเรียนเต้นเสียเงินเป็นหมื่นๆ แต่ดันเจ็บตัวกลับมา” “พี่ชายขา… จะบ่นทำไมนักเนี่ย บ่นๆ จนแก้วหูน้องสั่นระริกไปหมดแล้วค่า” ณิชาเบ้ปาก เจ็บตัวก็โมโหพอทนละ ยังมาเจอพี่ชายจอมขี้บ่นตอกย้ำความผิดพลาดไม่เลิกรามันยิ่งน่าเบื่อเข้าไปใหญ่ “ก็จะไม่ให้บ่นได้ไง ในเมื่อเรา…” “ทับทิม!” แทนคุณไม่อยากเชื่อว่าคนที่พรวดพราดเปิดประตูเข้ามาจะเป็นปลายรุ้ง ในเมื่อข่าวสังคมประโคมกันยกใหญ่ว่าเธอบินไปดูงานกับจอมทัพที่ประเทศฮ่องกง อีกทั้งยังออกงานในฐานะคู่รัก เรียกความฮือฮาทั้งไทยและต่างประเทศ “เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม พอรู้ว่าทับทิมเข้าโรงพยาบาลเราก็รีบมาเลย ไหน… แผลผ่าตัดอยู่ตรงไหน” ปลายรุ้งลูบหน้าลูบตาเพื่อนรัก กวาดสายตามองหาบาดแผลตามเนื้อตัวคนเจ็บ “เดี๋ยวนะรุ้ง แผลผ่าตัดอะไร?” แทนคุณทักท้วง “ก็แผลที่ทับทิมโดนรถชนยังไงล่ะคะ” ปลายรุ้

“นี่ครับ” เขายื่นกุหลาบที่มีรอยจุมพิตของเขาส่งให้เธอ ปลายรุ้งคิดหนัก จะไม่รับก็กลัวเป็นการเสียมารยาท “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับไว้อย่างเสียมิได้ เธอก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อยก่อนเดินเลี่ยงไปอีกทาง ริคคาโดหัวเราะในลำคอ สอดมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงในแบบที่ชอบทำเวลาเจอเหยื่อที่ถูกใจ นิสัยของปลายรุ้งทำให้เขานึกถึงคนที่อยู่ในความทรงจำ ตั้งแต่วันที่หล่อนจากไป เขาไม่เคยคิด ไม่เคยคาดหวังว่าจะมีผู้หญิงคนไหนเหมือนหรือคล้ายคลึง จนกระทั่งได้มาเจอกับปลายรุ้ง… ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นยอดดวงใจของอดีตเพื่อนรัก คุณสมบัติข้อนี้ยิ่งทำให้เขาเกิดความสนใจในตัวเธอมากขึ้น “เราเคยเจอกันแล้ว จะไม่ถามสารทุกข์สุขดิบของผมสักหน่อยหรือครับ” ริคคาโดเดินตามร่างบางอย่างไม่ลดละ รู้สึกไม่ชินกับการถูกเมินสักเท่าไร ปกติมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหา จำแทบไม่ได้แล้วว่าความรู้สึกที่ต้องเดินตามสตรีต้อยๆ มันเป็นเช่นไร “คืนนั้นทำไมคุณไม่รับสายผมครับ” เขาแสร้งถามไปอย่างนั้นเอง เหตุผลที่คนตรงหน้าไม่รับสายเขาคงหนีไม่พ้นจอมทัพ เป็นเพื่อนกันมานานทำไมจะไม

“คุ้มไม่คุ้มฉันคือคนตัดสิน ไม่ใช่เธอ!” จอมทัพไม่ฟัง นาทีนี้ต่อให้ยกเหตุผลร้อยแปดมากล่าวอ้างเขาก็ไม่คิดจะหยุด ร่างสูงเดินไปกระชากคอเสื้อริคคาโดรั้งเข้าหาตัว “กูรู้นะว่ามึงมายุ่งกับเมียกูทำไม” น้ำเสียงเล็ดลอดไรฟันเอ่ยอย่างรู้ทัน ริคคาโดยิ้มละไม “เออ กูมายุ่งกับเมียมึงทำไมวะ” ริคคาโดแสร้งพูดยั่วยุ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายเดือดดาลเขาก็ยิ่งรู้สึกสนุก อยากปั่นหัวให้อกแตกตายกันไปข้าง “มึงอย่ามารวนไอ้ริค!” “กูรวนตรงไหน กูก็แค่… อยากทำความรู้จักกับคุณปลายรุ้งเป็นการส่วนตัวเท่านั้นเอง” นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่เห็นสายตาร้อนรุ่มของอีกฝ่าย นานแค่ไหนที่เขาต้องทนเจ็บปวดกับการกระทำอันแสนต่ำช้าของมันเพียงลำพัง นานมาก… นานจนเขาเกือบลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งไอ้คนที่กระชากคอเสื้อเขาอยู่ตอนนี้เคยเป็นเพื่อนรักที่เขาไว้ใจมากที่สุดในชีวิต! “มึงอย่ายุ่งกับปลายรุ้ง” จอมทัพเค้นเสียงเตือนด้วยสายตาน่ากลัว ทั้งสองจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร “ทำไม มึงกลัวเหรอ?” ริคคาโดมองผ่านใบหน้าของจอมทัพตรงไปยังปลายรุ้ง หล่อนยังคงกระวนกระวายด