Semua Bab เทพบุตรร้ายล่ารัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 2 : Bab 1 - Bab 10

“ไม่ได้!” เพียงได้ยินคำขอจากบุตรชาย คนเป็นพ่อก็ปฏิเสธเสียงกร้าวขึ้นมาทันควัน ตวัดหางตามองบุตรชายด้วยความไม่พอใจ “แกเป็นถึงผู้สืบทอดวงศ์ตระกูล แกควรได้คู่ครองที่สมน้ำสมเนื้อ ไม่ใช่ไปคว้าผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้ามาร่วมนามสกุล!” “แต่ผมรักเธอ ผมรักหยาดน้ำค้าง!” บุตรชายตะโกนตอบอย่างเหลืออด นึกโกรธโชคชะตาที่ทำให้ความรักของเขาต้องมีอุปสรรคอันใหญ่หลวง เขาสามารถเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกได้ แต่คนเดียวที่เขาต้องเคารพและยำเกรงคือบิดาผู้ให้กำเนิด “รักเหรอ?” น้ำเสียงเย้ยหยันขึ้นจมูก ส่ายหน้าเอือมระอากับความคิดตื้นๆ “แกคิดเหรอว่าแม่นั่นรักแกจริง แกจะแน่ใจได้ยังไงว่าผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นไม่ได้คิดจับแกเพื่อหวังสบายทางลัด” “มากไปแล้วนะแด๊ด แด๊ดไม่มีสิทธิ์มาดูถูกผู้หญิงที่ผมรักแบบนี้!” น้ำเสียงเดือดดาลตะโกนลั่น “แกต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่ฉัน!” ชายชราชี้หน้าตักเตือนด้วยแววตาดุดัน ริคคาโด เจอรัลล์โซ่ ได้แต่ยืนกำหมัดแน่น พยายามระงับโทสะร้ายกาจอย่างถึงที่สุด “ฉันไม่น่าปล่อยให้ไอ้จอมทัพมันพาแม่น

“ถ้ายังไม่หยุดเรียกแทนตัวเองว่าพี่ ฉันเอาเธอตายแน่!” ริคคาโดพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว และยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดหยาดน้ำค้างถึงเปลี่ยนไป เมื่อก่อนเธออ่อนหวานน่ารัก แค่จะพูดจาให้เขาขุ่นเคืองอารมณ์สักนิดยังไม่เคย มีแต่คอยเอาอกเอาใจ พะเน้าพะนอให้ทุกสิ่งที่เขาต้องการ “ฉันไม่ใช่พี่หยาดน้ำค้าง ฉันชื่อพราวน้ำฟ้า เป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่หยาดน้ำค้าง เข้าใจไหมคะ” คนถูกขู่ด้วยถ้อยคำเอาแต่ใจชักเริ่มไม่สบอารมณ์เช่นกัน แนะนำตัวรวดเดียวเสียงดังฟังชัด “ไม่จริง เธอคือหยาดน้ำค้าง เธอเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน หรือว่า…” ริคคาโดทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จับหัวไหล่มนทั้งสองข้างแน่นหนา “นี่คุณ ปล่อยนะ!” คนถูกคุกคามทางร่างกายพยายามต่อต้านสุดฤทธิ์ แต่พละกำลังของเธอไม่อาจสู้แรงมหาศาลของเขาได้ “เธอกลัวนายใหญ่” “หะ?” “ที่เธอโกหกว่าตัวเองไม่ใช่หยาดน้ำค้างเป็นเพราะว่าเธอกลัวนายใหญ่ใช่ไหม ฟังนะน้ำค้าง ตอนนี้แด๊ดไปสบายแล้ว ไม่มีใครขัดขวางความรักของเราสองคนได้อีกต่อไป ไอ้จอมทัพมันเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังหมดแล้ว พอรู้ความจริงฉันก

“บ้าจริง” พราวน้ำฟ้าสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด ยืนมองจนกระทั่งรถคันหรูขับเคลื่อนพ้นคลองสายตา ผู้ชายร้ายกาจคนนั้นยึดอัฐิของพี่สาวสุดที่รักไปอย่างหน้าด้านๆ เธอไม่สามารถต่อกรอะไรได้เลย ยื้อแย่งได้ไม่เท่าไรบรรดาลูกน้องของเขาก็กรูเข้ามาล็อคแขน ทำให้ไม่กล้าคิดลองดี ยามวิกาลเช่นนี้คงไม่เหมาะนักหากจะทำห้าวหาญ อย่างไรเสียเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อาศัยอยู่ในบ้านคนเดียว จำต้องยอมให้เขาได้สิ่งมีค่าไป พราวน้ำฟ้านั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น มีหลากหลายคำถามที่ต้องการคำตอบจากบุคคลที่ล่วงลับ จึงเดินเข้าไปในห้องนอน ยืนมองรูปของพี่สาวที่วางตั้งอยู่บนหลังตู้หนังสือ หน้ากรอบรูปมีพวงมาลัยช่องามวางประดับอยู่บนพานสีเงิน พราวน้ำฟ้าจะนำพวงมาลัยมาเปลี่ยนให้หยาดน้ำค้างทุกวัน กลิ่นหอมชวนชื่นใจของดอกมะลิตลบอบอวลทั่วห้อง แววตาของหยาดน้ำค้างยังคงอ่อนโยนแม้ในวันนี้จะไม่มีสองมืออันอบอุ่นคอยอยู่เคียงข้าง พราวน้ำฟ้ามองรูปนั้นแน่นิ่ง ถ่ายทอดความกังวลผ่านนัยน์ตารวดร้าว “ผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อของต้นน้ำใช่ไหมพี่” คำถามที่ไร้ซึ่งคนตอบช่างเจ็บปวดเหลือเกิน พราวน้ำฟ้

สองสัปดาห์ต่อมา… หลังจากคิดทบทวนเรื่องของหยาดน้ำค้างมาตลอดหลายคืน ริคคาโดก็ทำใจได้ในระดับหนึ่ง เขายอมรับความจริงว่าหยาดน้ำค้างผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจได้จากเขาไปตลอดกาลแล้ว เหลือเพียงความทรงจำที่เธอและเขาร่วมกันสร้างในวันวาน ริคคาโดเลือกที่จะเก็บความทรงจำอันสวยงามเอาไว้ อย่างน้อยสิ่งเหล่านั้นก็ช่วยให้เขามีกำลังใจใช้ชีวิตต่อในวันข้างหน้า “ไหนแม่จ๋าดูสิ โอ้โห! ลูกชายของแม่หล่อที่สุดเลย” ทุกๆ เช้าพราวน้ำฟ้าจะไม่พลาดสำรวจความเรียบร้อยบนเรือนร่างของเด็กชายตัวน้อย หญิงสาวจับปกเสื้อนักเรียนให้เข้าที่ขณะทอดมองหลานรักด้วยความปลื้มปริ่ม เด็กชายธีรเมธเติบโตขึ้นทุกวัน หากตอนนี้หยาดน้ำค้างยังมีชีวิตอยู่ เธอเชื่อว่าพี่สาวจะต้องมีความสุขกับการเฝ้ามองการเจริญเติบโตของบุตรชาย แต่ถึงแม้วันนี้จะไม่มีหยาดน้ำค้างอยู่เคียงข้าง เธอก็จะขอทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด ให้สมกับที่ได้รับความไว้วางใจจากผู้ให้กำเนิดที่แท้จริง เธอจะดูแลน้องต้นน้ำไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ “วันนี้แม่จ๋าพาต้นน้ำไปซื้อของเล่นได้ไหมครับ” ร้องขอของเล่นจากคนเป็นแม่ พราวน้ำฟ้ามีสีห

พราวน้ำฟ้าไม่ต่อต้านเมื่อรู้ตัวว่าสิ้นไร้ไม้ตอก เธอยอมขึ้นรถแต่โดยดี หญิงสาวนั่งตัวเกร็งตลอดทาง พยายามคิดหาทางออกให้กับปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น กว่าจะรู้สึกตัวก็ถูกเขาพามายังสถานที่แห่งหนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนก มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง “คุณพาฉันมาที่ไหน” “เซฟเฮาส์ฉันเอง” ริคคาโดหันมาตอบก่อนเปิดประตูลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม ทันทีที่เท้าหนาเหยียบพื้น บรรดาชายชุดดำที่ก่อนหน้านั้นยืนกระจัดกระจายอยู่ทั่วคฤหาสน์ต่างกรูเข้ามาเรียงแถวทำความเคารพอย่างหนักแน่นมั่นคง บ่งบอกว่าพวกเขาได้รับการถูกฝึกมาเป็นอย่างดี พราวน้ำฟ้าเดินตามริคคาโดเข้ามาข้างใน ความหรูหราอลังการไม่ได้ช่วยบรรเทาความหวาดกลัวในจิตใจ รังแต่จะเพิ่มความกดดันเมื่อมองไปทางไหนก็เห็นแต่คนของเขายืนรายล้อม ราวกับอยู่ท่ามกลางฝูงราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ “นั่งก่อนสิ” เจ้าของบ้านผายมือเชื้อเชิญไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม เห็นได้ชัดว่าหล่อนประหม่าจนตัวสั่น “ดื่มอะไรหน่อยไหม” “ไม่ค่ะ” อยากให้เขารีบพูดธุระของเขาเร็วๆ เธอไม่ต้องการอยู่ที่นี่นานกว่านี้ “หน้าตา