جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“พรุ่งนี้ฉันจะให้ทนายเข้ามาจัดการเรื่องเซ็นเอกสารรับรองบุตร” พูดจบก็สาดน้ำสีอำพันลงคอหมดแก้ว ใบหน้าเคร่งขรึมแสดงออกถึงความเป็นผู้ชนะ พราวน้ำฟ้าหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อรู้ถึงเจตนารมย์ของเขา การเซ็นรับรองบุตรไม่ต่างอะไรจากการริดรอนสิทธิ์ที่เธอเคยมีอย่างเต็มที่ให้โยกย้ายกลับไปสู่ผู้ให้กำเนิดอย่างแท้จริง “ส่วนเธอ” ริคคาโดวางแก้วลงกับโต๊ะ ก่อนเลื่อนสายตาคู่คมมองร่างบาง “เตรียมตัวทำตามข้อตกลงตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป” พราวน้ำฟ้าหลับตาน้อมรับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง “ค่ะ” ไร้ซึ่งข้อโต้แย้งในเมื่อเป็นคนเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวเอง อนาคตต่อจากนี้ขึ้นอยู่ที่ว่าเธอจะทำปัจจุบันให้ดีที่สุดได้มากแค่ไหน “แต่เธอไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ อยู่กับฉันไม่มีอะไรมาก แค่เชื่อฟังและทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด กฎง่ายๆ แค่นี้ทำได้ไหม” สำหรับเขามันคงไม่ใช่เรื่องยากที่ต้องเดินตามเกมคนที่เราไม่มีทางรู้เลยว่า เขาจะจับเราให้ดำเนินไปยังทิศทางไหน เวลานี้เธอรู้สึกราวกับว่ามือเท้าทั้งสองข้างได้ถูกริคคาโดพันธนาการด้วยโซ่ตรวนขนาดใหญ่ เขากำลัง

ริคคาโดรู้สึกสบายใจขึ้นหลังได้เซ็นรับรองบุตรอย่างเป็นทางการ หลังจากนี้สายเลือดของเขาจะได้รับผลประโยชน์จากเขาอย่างเต็มรูปแบบ นับเป็นผลดีของเด็กชายธีรเมธที่คนเป็นพ่อรักและเอ็นดูแม้ไม่ได้เลี้ยงดูอุ้มชูกันมาตั้งแต่แรกเกิด พราวน้ำฟ้าที่ตอนแรกไม่เห็นด้วยเพราะเกรงว่าเขาจะพรากหลานชายสุดที่รักไปจากอกเริ่มมีท่าทีอ่อนลง หญิงสาวเล็งเห็นถึงกรรมสิทธิ์มากมายที่น้องต้นน้ำจะได้รับจากผู้เป็นบิดา อีกทั้งริคคาโดยังทำพินัยกรรมยกทุกอย่างให้บุตรชายหากวันหนึ่งเขาได้จากโลกนี้ไปแล้ว ความรับผิดชอบที่เขาแสดงออกต่อลูกส่งผลให้พราวน้ำฟ้าเริ่มมองเขาในแง่มุมที่ดีมากขึ้น เขาดูเป็นคนรักเด็กและพร้อมที่จะปรับเปลี่ยนตัวเองเพื่อลูก หลายครั้งที่หล่อนเห็นเขาไม่เข้าใจบริบทของน้องต้นน้ำ แต่เขาก็พยายามใจเย็นเพื่อจะสื่อสารกับเด็กชายวัยห้าขวบแสนซน ทั้งๆ ที่บุคลิกของเขาเป็นแนวคุณพ่อสายลุย พูดจาโผงผาง น้ำเสียงแข็งกร้าวเวลาออกคำสั่ง แต่เมื่อใดก็ตามที่อยู่กับลูกสิ่งเหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้น ริคคาโดไม่เคยแสดงด้านมืดให้ลูกเห็น ต่อให้เส้นทางที่เขาเดินจะเต็มไปด้วยขวากหนามอันตรายสักเพียงใด แต่เส้นทางของลูกจ

“ฉันไม่เคยทอดทิ้งน้ำค้าง” หลังจากปล่อยให้ความเงียบปกคลุมห้องโดยสารนานเกือบครึ่งชั่วโมง ริคคาโดที่เอาแต่ทอดมองข้างทางขณะที่รถลีมูซีนแล่นไปตามท้องถนนกว้างใหญ่ก็เอ่ยขึ้น พราวน้ำฟ้าเลื่อนสายตาว่างเปล่ามองคนข้างกาย สายตาของเขายังคงจับจ้องวิวทัศน์ข้างทางไปเรื่อยๆ “สาเหตุที่ทำให้ฉันไม่ได้อยู่กับเขามันมีเรื่องราวมากมายซึ่งฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนนอกอย่างเธอฟัง รู้แค่ว่าฉันไม่เคยคิดทอดทิ้งผู้หญิงที่ฉันรักก็พอ” น้ำเสียงเข้มหนักแน่นมั่นคง พราวน้ำฟ้าสะอึกกับคำนิยามที่เขามอบให้ คนนอก อย่างนั้นหรือ? หญิงสาวแค่นเสียงหัวเราะ ช่างกล้าเรียกเธอว่าคนนอกทั้งๆ ที่เธอเป็นน้องสาวฝาแฝดที่คลานตามหยาดน้ำค้างออกมา คนนอกที่แท้จริงควรเป็นเขามากกว่า เขาต่างหากที่ไม่ได้มีสายใยเกี่ยวพันทางสายเลือด ข้อได้เปรียบเดียวของเขาก็คือเป็นผู้ให้กำเนิดน้องต้นน้ำเท่านั้น ถ้าหมดความสัมพันธ์ทางส่วนนี้ผู้ชายอย่างเขาก็ไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกับครอบครัวของเธอเลยแม้แต่น้อย! พราวน้ำฟ้าคิดในใจอย่างหงุดหงิด หวนนึกถึงรอยจูบที่เขาฝากฝังลงบนกลีบปากนุ่ม นึกอยากหาค้อนมาทุบให้

พราวน้ำฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกก็ไม่เห็นริคคาโดนอนขนาบข้างลูกน้อยเหมือนเมื่อตอนหัวค่ำ เธอขยี้ดวงตาเพ่งมองไปยังห้องน้ำที่มีแสงไฟเล็ดลอดผ่านช่องล่างจึงรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น พราวน้ำฟ้าย่องเบาลงจากเตียงเดินไปที่ประตูห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุด มือเรียวแตะลูกบิดสีเงินออกเบาๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียง กระทั่งนำพาตัวเองออกมายืนนอกห้องได้สำเร็จ เธอจึงบรรจงปิดประตูอย่างช้าๆ “มีอะไรให้กินบ้างน้า หิวจัง” เสียงหวานพึมพำขณะเปิดตู้เย็นกวาดสายตามองหาของที่พอจะบรรเทาน้ำย่อยกระเพาะในยามหิวโหยกลางดึก “มีแต่อาหารเพื่อสุขภาพทั้งนั้นเลย อะไรกัน ใจคอจะกินแต่ผักหญ้าหรือไงยะ รวยซะเปล่างกจริงๆ” เปิดตู้เย็นคนรวยทั้งทีก็หวังได้เห็นเนื้อวากิวระดับพรี่เมี่ยมเป็นบุญตา แต่ผิดคาด… ตู้เย็นใหญ่โตเต็มไปด้วยอาหารออร์แกนิคของริคคาโด “คงต้องไปถามพี่สาวเธอเองนะ” “ตาเถรแม่มึงร่วง!” พราวน้ำฟ้าสะดุ้งโหยง ริคคาโดผวาเข้ารับร่างที่กำลังจะล้มก้นกระแทกพื้นไว้ในอ้อมกอด “เป็นอะไรไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นห่วง ไม่คิดว่าการมาเยือนของเขาจะทำให้หล่อ

บริษัทฯ รัลล์โซ่กรุ๊ปใหญ่โตสมกับเป็นหนึ่งในตระกูลที่ร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของโลก ตัวตึกสูงเด่นตระหง่านที่สุดย่านใจกลางเมือง ได้รับการออกแบบโดยสถาปัตยกรรมชื่อดังระดับโลก ภายในตกแต่งด้วยวัตถุเงินทองเลื่อมเงา ให้ความรู้สึกราวกับอยู่ในสถานที่แห่งชนชั้นสูง เจ้าของใบหน้าสวยหวานตกเป็นที่สนใจของพนักงานทุกระดับชั้น ใช่ว่าที่ผ่านมาบริษัทฯ แห่งนี้ไม่เคยให้การต้อนรับสุภาพสตรีสาวสวย บรรดาคู่ควงของริคคาโดต่างตบเท้ามาเยือน ณ ที่แห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน แต่พวกหล่อนมักมาตามหาและดักรอเพื่อได้พบกับมหาเศรษฐีหนุ่มดีกรีมาเฟียร้ายแห่งอิตาลีเท่านั้น ไม่เคยมีสตรีใดได้เดินเคียงคู่มากับร่างสูงสง่า จึงเกิดคำถามตามมาว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร เหตุใดถึงได้รับเกียรติจากริคคาโดมากกว่านางแบบหรือเซเลปชื่อดังที่ผ่านๆ มา “เฮ้อ” พราวน้ำฟ้าถอนหายใจโล่งอก “เป็นอะไร ทำไมต้องถอนหายใจยาวขนาดนั้น” ริคคาโดละสายตาจากหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูมองร่างบาง “คุณไม่เห็นสายตาของพนักงานตัวเองหรือคะ” “ทำไม?” สายตาของริคคาโดมีไว้มองเรื่องที่ควรจะมองเท่านั้น อะไรที่อยู่นอกเหนือความสนใจข