Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 58

ไม่พูดเปล่า… มือหนาบีบเคล้นสะโพกงอนผ่านเนื้อผ้า พราวน้ำฟ้าขนกายลุกชัน ลมหายใจหอบสะท้านยามเขาสอดมือล้วงใต้กระโปรงสีฟ้าอ่อนดึงปราการตัวจิ๋วร่วงกรอมข้อเท้าเล็ก รั้งชายกระโปรงขึ้นเหนือเอวเพื่อปลดปล่อยเรือนร่างที่เขาถวิลหา กลืนน้ำลายลงคออย่างตื่นเต้นแม้ว่าก่อนหน้านั้นจะสัมผัสมาแล้วอย่างดุเดือด แต่ทำไมทุกครั้งที่ได้มองหัวใจของเขากลับเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีท่าทีเบื่อหรือหน่ายกับร่างกายของหล่อนเลย หล่อนงดงามเกินกว่าจะหาสิ่งใดมาเปรียบเปรย “คุณริค” เสียงหวานแหบแห้งเหมือนขาดน้ำมานาน เอี้ยวตัวมองผู้ชายที่นั่งชันเข่ากับพื้นขณะใช้สองมือแหวกหนันเนื้อสองก้อนแยกออกจากกัน เขาฝังใบหน้าคมคายเข้าหาความงามที่ชิมเท่าไรก็ไม่เบื่อ พราวน้ำฟ้ากำมือเท้าเคาน์เตอร์บาร์แน่น กัดเม้มริมฝีปากห้อเลือดเมื่อร่างกายส่วนล่างถูกลิ้นร้อนป่ายปัด เรียวขางามเริ่มสั่นพร่า ค่อยๆ แยกออกจากกันเมื่อริคคาโดกดใบหน้าแนบชิดสะโพกหอมกรุ่นแล้วทำการส่งนิ้วเรียวยาวรุกล้ำกลีบกุหลาบ แยกแคมสาวออกจากกันแล้วใช้นิ้วชี้สะกิดติ่งน้อยๆ สร้างความเสียวสะท้าน พราวน้ำฟ้าทนไม่ไหวต้องคว้าผ้าเช็ดมือที่หล่อนใช้ประจำมากั

“อย่าร้อง เรื่องมันผ่านไปแล้ว” เขาไม่อยากให้เธอเครียดหรือเก็บอดีตมาบั่นทอนปัจจุบัน “ใช่ค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันว่าตอนนี้พี่สาวของคุณคงดีใจที่คุณกับคุณริคลงเอยกัน” ปลายรุ้งยิ้มหวาน น้ำเสียงของเธอน่ารักน่าฟัง ขนาดพราวน้ำฟ้าเป็นผู้หญิงยังรู้สึกได้ว่าเธอคนนี้ช่างมีเสน่ห์ แล้วนับประสาอะไรกับผู้ชาย ไม่แปลกใจเลยที่จอมทัพทั้งรักและหวงแหน “ขอบคุณนะคะ” คนร้องไห้จับมือปลายรุ้ง ทั้งสองส่งยิ้มให้กัน ผิดกับสามีตัวร้ายที่มองหน้ากันทีไรก็พร้อมแยกเขี้ยวใส่กันตลอดเวลา “แกนี่ก็พระยาเทครัวดีๆ นี่เองไอ้ริค” จอมทัพหัวเราะเยาะ “แกมันก็สมภารกินไก่วัด” ริคคาโดปรายตามองปลายรุ้ง “ไอ้ริค!” “ทำไม!” ริคคาโดไม่ยอมแพ้ เตรียมสะบัดข้อมือสร้างความพร้อมตลอดเวลา พราวน้ำฟ้าทนไม่ไหวหยิกหูเขาให้นั่งลง จอมทัพถึงกับอึ้งตาค้าง ไม่คิดว่าคนอย่างริคคาโด เจอรัลล์โซ่ จะถูกผู้หญิงตัวเล็กๆ ลูบคมถึงเพียงนี้ สงสัยแม่พราวน้ำฟ้าคงไม่ธรรมดาเสียแล้ว หน้าตาหล่อนเหมือนหยาดน้ำค้างก็จริงแต่นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว รายนั้นแค่จะพูดจารุนแรงใส่ริคคาโดสั

“แกพูดถูกว่ะไอ้ทัพ ฉันคงต้องเตรียมสินสอดทองหมั้นเอาไว้เยอะๆ เพราะดูท่าแล้วคงได้ใช้สู่ขอลูกสาวของแกให้กับลูกชายของฉัน” ริคคาโดได้ทีจึงขอเอาคืนบ้าง ยิ่งเห็นมันออกอาการหวงลูกสาวเขาก็ยิ่งสะใจ “ไอ้ริค!” จอมทัพเข่นเขี้ยว “ฝันไปเถอะเว้ย ฉันไม่มีวันดองกับแกหรอก” ถ้าต้องได้ลูกชายมันมาเป็นลูกเขยเขาขอยอมตายดีกว่า “เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น หึๆ” ริคคาโดยักคิ้วท้าทาย “ไอ้ริค!” จอมทัพโกรธหน้าแดงหูแดงไปหมด “ทุกคนคะ อาหารเย็นเตรียมพร้อมแล้วค่ะ” พราวน้ำฟ้าเข้ามาถูกเวลาพอดี “เอ่อ… มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะ” หล่อนเห็นผู้ชายสองคนจ้องตากันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร “เรื่องไร้สาระของผู้ชายบ้าๆ น่ะค่ะ เราอย่าไปสนใจเลย” ปลายรุ้งส่ายหน้าเอือมระอา เดินอุ้มลูกไปที่โต๊ะอาหารโดยจูงมือน้องต้นน้ำไปด้วย ทิ้งให้สองมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ห่ำหั่นกันเรื่องลูกเขยลูกสะใภ้ตามลำพัง! ______________________ หลังจากปลายรุ้งและจอมทัพกลับไปแล้ว พราวน้ำฟ้าก็พาหลานรักเข้านอนตามปกติ เธอปิดประตูห

“เวลาอยู่บ้านเมียแกโหดแบบนี้ทุกวันไหมวะ” จอมทัพเลิกสนใจเรื่องลูกแล้วหันมาเล่นหมากรุกกับริคคาโดอีกครั้ง “ก็มีบ้าง แต่…” ดวงตาสีเทาเข้มวาววับ ผู้ชายด้วยกันมองปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ “รุกแรงไหม” เขาถามยิ้มๆ “เฉียบ!” ริคคาโดพูดแล้วยักคิ้ว ได้ทีก็ขอคุยโม้บ้าง “ไม่ธรรมดาเว้ย” จอมทัพหัวเราะร่วน “แล้วแกล่ะ” แน่นอนว่าเขาหมายถึงปลายรุ้ง “เห็นหวานๆ แบบนี้” จอมทัพกระตุกยิ้ม สองหนุ่มมองหน้ากันอย่างเข้าใจ ต่างฝ่ายต่างแสดงความรักความหลงที่มีต่อภรรยาเต็มที่ “แล้วแบบนี้จะให้ไปไหนได้วะ ตายรังมันตรงนี้แหละ” ริคคาโดว่า จอมทัพเองก็คิดเช่นนั้น “นั่นสิ ยิ่งมีลูกเป็นโซ่ทองคล้องใจแบบนี้ด้วย มีแต่ตายกับตายว่ะ” ปรายตามองลูกสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขากับปลายรุ้ง และตายในที่นี้คือ รักตาย หลงตาย เปย์ตาย “ฉันก็เหมือนกัน ถึงตอนนี้มีแค่ต้นน้ำฉันก็ไปไหนไม่รอดแล้ว” มองบุตรชายด้วยแววตาแห่งรักเช่นกัน “แม่ของลูกดีขนาดนี้ ต่อให้มีผู้หญิงสวยมาแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าแล้วมั