Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“กี่วันแล้วนะที่ไม่ได้ใกล้ชิดเธอแบบนี้” ห้าวัน… พราวน้ำฟ้าตอบคำถามนั้นอยู่ในใจ “รู้ไหมว่าคิดถึง” สายตาลึกซึ้งจ้องมองใบหน้าหวาน พวงแก้มเนียนเริ่มออกสีระเรื่อ ชวนมองชวนน่าสัมผัส ปลายนิ้วแกร่งลูบไล้พวงแก้มนุ่มแผ่วเบา “เธอคิดถึงฉันไหมพราวน้ำฟ้า” ริคคาโดอยากได้ยินว่าเธอเองก็คิดถึงเขาเช่นกัน หากก็ต้องลุ้นว่าสาวเจ้าจะว่าอย่างไร พราวน้ำฟ้าไม่เหมือนผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมา แม้กับหยาดน้ำค้างหล่อนก็ไม่เหมือน ผู้หญิงอย่างพราวน้ำฟ้าเขาไม่อาจเดาใจเธอได้เลย คิดหรือรู้สึกเช่นไรหล่อนเก็บซ่อนอาการได้ดีเยี่ยม มีแต่เขาที่นับวันชักเริ่มไม่นิ่งพอ ใจพะว้าพะวงอยากเข้าใกล้เธอตลอดเวลา “ฉัน…” พราวน้ำฟ้าประมวณความรู้สึกของตัวเองอย่างถี่ถ้วน ห้าวันที่ผ่านมาเธอคิดถึงเขาหรือไม่นั้นไม่อาจกลั่นกรองเป็นถ้อยคำที่ทำให้เขาพึงพอใจได้ แต่ถ้าถามว่าห้าวันที่ไร้เงาร่างสูงวอแวนั้นรู้สึกเช่นไร บอกตรงนี้เลยว่ามันแปลกๆ จะเรียกว่าสบายใจก็พูดได้ไม่เต็มปาก ครั้นจะบอกว่าเหงาก็ดูยังไม่ใช่ซะทีเดียว โหยหา… หรือจะเป็นคำนี้ที

ปัง!!! เสียงประตูปิดกระแทกดังลั่นไปทั่วบ้าน พราวน้ำฟ้าสะดุ้งกับแรงอารมณ์ร้ายกาจ ดวงตากลมโตเลิ่กลั่กหลังถูกเขาฉุดกระชากลากถูเข้ามาในห้องนอนของเขา พราวน้ำฟ้าเคยเข้ามาที่ห้องนี้อยู่สองสามครั้งตอนมาปลุกหลานตัวน้อยที่ชอบแอบเข้ามานอนกับพ่อกลางดึก บรรยกาศอบอุ่นเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก ความโหดร้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น "ถอดเสื้อผ้าออก" เสียงเข้มเอ่ยนิ่ง แววตาเฉียบคมดุจใบมีดมองตรงมาที่เธออย่างไม่ลดละ "อะไรนะ?" พราวน้ำฟ้าแทบลืมหายใจเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอกลืนก้อนแข็งๆ ที่วิ่งจุกเสียดลำคอกลับสู่ท้องอย่างกระทันหัน "ถอด เสื้อ ผ้า ออก" ริคคาโดกล่าวทีละคำ ย้ำหนักแน่นในอารมณ์ "ถ้าต้องพูดซ้ำอีกรอบ สาบานต่อพระเจ้าว่าไอ้หมอนั่นจะไม่เหลือแม้แต่ซาก เพราะมันจะกลายเป็นอาหารเสือในป่าทันที!" "คุณมันเลว!" พราวน้ำฟ้ากำหมัดแน่น เจ็บใจที่ทำอะไรคนชั่วช้าอย่างเขาไม่ได้ "ถอด!!!" คราวนี้ไม่พูดเปล่า ริคคาโดแสดงความร้ายกาจโดยการหยิบปืนจ่อไปที่ร่างบางอย่างข่มขู่ เขาเหยียดกายนอนทิ้งตัวบนโซฟา แววตาแข็งกร้าวเริ่มเพลิดเพลินตอนที่เห็นมือเล

“เข้าใจครับ” แม้เข้าใจแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแผ่วปลายฟังดูน่าสงสาร ลุงเงี่ยมเอียงคอมองคุณหนูตัวน้อยด้วยความเอ็นดู ไม่น่าเชื่อว่าเด็กคนนี้จะเป็นสายเลือดของริคคาโด ช่างต่างกับคนเป็นพ่อราวฟ้ากับเหว ริคคาโดสมัยเป็นเด็กค่อนข้างกล้าหาญเกินวัย ไม่ชอบเล่นสนุกตามประสาเด็กทั่วไป เวลาว่างของเขาคือซ้อมยิงปืนยิงธนู เรียนศิลปะการต่อสู้ทุกรูปแบบ อีกทั้งยังต้องแบ่งเวลาติวเข้มเรื่องการบริหารธุรกิจอย่างเข้มงวด ทุกการเรียนรู้คือการปลูกฝังให้เขาแข็งแกร่งในอนาคต การจะก้าวขึ้นรั้งตำแหน่งนายใหญ่แห่งเจอรัลล์โซ่ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นทุกนาทีของเขาจึงมีค่ามากกว่าใคร เพราะเขาต้องแบกรับลมหายใจของผู้คนนับล้านไว้บนบ่า เขาคือความหวังอันยิ่งใหญ่ขององค์กร เขาคือพลังสำคัญที่ทำให้รัลล์โซ่กรุ๊ปยิ่งใหญ่มั่งคั่งมาจนถึงทุกวันนี้ “ดีมากเด็กดี” ริคคาโดไม่คิดใช้ไม้แข็งในการเลี้ยงลูก เขาไม่ต้องการให้ลูกอยู่ในสภาวะกดดันเหมือนเขาในอดีต เขาอยากให้ลูกเติบโตอย่างเป็นธรรมชาติ ได้เล่นได้สนุกตามวัย ไม่อยากไปตีกรอบว่าลูกต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ “แด๊ดดี๊ทำอะไรเหรอ หอมจังเลย” เด

“ต้นน้ำได้เวลานอนแล้วลูก” พราวน้ำฟ้าเดินมาหาหลานรักที่นั่งดูการ์ตูนอยู่ที่โซฟา ใบหน้าหนูน้อยง้ำงอ ออกอาการดื้อรั้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ต้นน้ำยังไม่อยากนอนเลย ยังอยากดูการ์ตูนต่อ” “ไม่ได้นะคะ ต้นน้ำจะงอแงแบบนี้ไม่ได้นะลูก” พราวน้ำฟ้าขยับนิ้วชี้ไปมาเป็นเชิงห้าม “ก็ต้นน้ำอยากดูต่อนี่น่า” “ไหนสัญญากับแม่จ๋าว่าจะนอนตอนสามทุ่มไงครับ” พอรู้ว่าหลานเริ่มงอแงหล่อนก็ต้องหยิบยกคำสัญญาที่มีต่อกันมากล่าวอ้าง “ต้นน้ำครับ” พราวน้ำฟ้ากดเสียงต่ำลงเมื่อเด็กชายยังนิ่งทำหูทวนลม ตีเนียนนั่งดูการ์ตูนเรื่องโปรดต่อ “ต้นน้ำนับหนึ่ง” “…” “ต้นน้ำนับสอง” ดูเอาเถอะแม่คุณ จะดุลูกทั้งทียังต้องมีมาตรการนับหนึ่งนับสอง ริคคาโดที่แอบสังเกตการณ์อยู่ทางด้านหลังพราวน้ำฟ้ากลั้นขำเบาๆ มาเฟียหนุ่มชูนิ้วโป้งชมเชยการแสดงของลูกชาย “ต้นน้ำนับ…” พราวน้ำฟ้าหยั่งเชิงโดยการไม่ลงท้ายคำว่าสาม รอดูท่าทีของหนูน้อยจอมแสบก่อน ถ้ายังดื้ออยู่หล่อนก็คงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด “สาม”

เมื่อคืนริคคาโดไม่ได้นอนทั้งคืน ภาพของพราวน้ำฟ้าปั่นป่วนความรู้สึกจนต้องหาเหล้าดื่มย้อมใจ นึกโกรธแม่หน้าหวานที่บังอาจมองข้ามความรู้สึกของเขา ทั้งดูแลและหวงแหนขนาดนี้ยังกล้าคิดว่าเขาต้องการเธอแค่เรื่องอย่างว่า ผู้หญิงอะไรซื่อบื้อที่สุด แล้วเขาก็ช่างกระไร ทนไม่ไหวถึงขนาดต้องบอกรักเชียวหรือ หมดกันมาดเข้มที่อุตส่าห์สร้างมาตลอดหลายเดือน สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์หอมหวานของหล่อน มันน่าเอาหัวโขกกำแพงให้เลือดโง่เง่าออกจากตัวนัก เจอความกดดันมหาศาลมาทั้งชีวิตไม่เคยหวั่นเกรง แต่มาตายน้ำตื้นให้ผู้หญิงอวดดีตัวเล็กๆ กลัวไปหมด ลนลานคิดว่าเธอจะไม่รู้ว่าเขารัก เหอะ! ถ้าไอ้จอมทัพรู้ว่าเขาสิ้นลายให้กับน้องสาวของหยาดน้ำค้างมันคงหัวเราะน่าดู “แด๊ดดี๊มาแล้ว” ลูกชายกวักมือเรียกให้คนเป็นพ่อมานั่งข้างตน “วันนี้แม่จ๋าทำผัดไทครับ อร่อยมากๆ เลย” หนูน้อยผู้หลงใหลรสชาติอาหารฝีมือแม่กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เหรอครับ” ริคคาโดยิ้มแห้งๆ ไม่เงยหน้ามองร่างบางที่ก้มๆ เงยๆ อยู่ในครัว จนกระทั่งหญิงสาวนำผัดไทจานใหญ่มาเสิร์ฟตรงหน้า ดวงตาคมเข้มตื่นตะลึงกับกุ้ง