Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“ดีจังเลยนะคะ” พราวน้ำฟ้ายิ้มแห้ง ช้อนดวงตามองเลขาฯ หนุ่ม “เอ่อ ขอฉันอยู่คนเดียวตามลำพังได้ไหมคะ” เธออยากนั่งคิดอะไรเพลินๆ แก้เซ็ง ถ้ามีบุคคลอื่นอยู่ด้วยเกรงว่าจะอึดอัดจนหายใจไม่ออก “ได้ครับ แต่ถ้านายหญิงต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม สามารถต่อสายตรงเรียกผมได้ทุกเวลา กดเบอร์ศูนย์นะครับ” ค้อมศีรษะให้อย่างสุภาพก่อนเดินออกจากห้องไป พราวน้ำฟ้าถอนหายใจโล่งอก รู้สึกว่าอากาศภายในห้องทำงานถ่ายเทสดชื่นขึ้นมาทันตาเมื่อได้อยู่ตามลำพัง “ทำไมทุกคนที่นี่ดูเหมือนไม่รู้จักฉันสักคน หรือว่าผู้ชายคนนั้นไม่เคยพาพี่น้ำค้างมาเปิดตัวที่นี่เลย” พราวน้ำฟ้าพึมพำครุ่นคิดกับตัวเอง ถ้าหยาดน้ำค้างเคยมาเยือนบริษัทฯ แห่งนี้ นั่นหมายความว่าทันทีที่พนักงานทุกคนเห็นหน้าเธอจะต้องไม่ทำท่าทีแปลกใจ แต่นี่อะไร พวกเขาทำราวกับว่าเธอคือของแปลกหายาก ทำราวกับว่าตลอดชีวิตของริคคาโดไม่เคยพาผู้หญิงอื่นเข้าบริษัทฯ อย่างนั้นแหละ ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเธอขอไม่เชื่อเด็ดขาด ผู้ชายที่เพรียบพร้อมอย่างเขาไม่แคล้วมีแต่คนอยากได้มากกว่า แต่เดี๋ยวนะ?

“แล้วฉันสั่งเธอว่าไง! ฉันสั่งให้นั่งรออยู่ในห้องใช่ไหม” ริคคาโดตะคอกถาม พราวน้ำฟ้าสะดุ้งตกใจแต่แสร้งทำเป็นไม่กลัว “แล้วคุณจะให้ฉันนั่งรอคุณเป็นชั่วโมงๆ แบบนั้นเหรอหะ ฉันก็เบื่อเป็นเหมือนกันนะ” “เบื่อหรือว่าอยากอ่อยผู้ชายกันแน่!” จะว่าเขาพาลก็ช่าง ในเมื่อตอนนี้เขากำลังรู้สึกพาลอย่างมาก พาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม่งเอ๊ย! ทำไมต้องสนใจยัยผู้หญิงจอมอวดดีคนนี้ด้วยวะ แค่หล่อนไปนั่งดื่มกาแฟกับมาร์คัสเขาก็เดือดดาลจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ คล้ายกับเด็กที่กำลังจะโดนแย่งของเล่นไปจากมือ “มากไปแล้วนะคุณริค คุณไม่มีสิทธิ์มาด่าทอฉันเสียหายๆ แบบนี้” ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครใช้คำพูดหยาบคายด่ากราดใส่หน้าเธอแบบที่เขาทำ คำว่าอ่อยผู้ชายอาจเป็นถ้อยคำไม่รุนแรงสำหรับผู้หญิงคนอื่น แต่กับพราวน้ำฟ้าไม่ใช่! “แล้วถึงฉันจะอ่อยคุณมาร์คัสจริงๆ คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาฉุดกระชากลากถูฉันแบบนี้!” “ว่าไงนะ?” วาจานั้นเปรียบเสมือนดาบสองคมที่จ่อไปยังผู้เป็นเจ้าของ พราวน้ำฟ้าปล่อยให้ความโกรธครอบงำจนเริ่มอยากเอาชนะเขา “ยอมรับแล้วใช่

และคนที่ถูกชักจูงจากผู้มีประสบการณ์ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ริคคาโดกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ สอดนิ้วนางร่วมสมทบกับนิ้วกลางที่ทำหน้าที่เข้าออกอย่างบ้าคลั่งอยู่ในขณะนี้ พราวน้ำฟ้าแอ่นเรือนร่างร้องครางเสียงหลง ริคคาโดแลบลิ้นเลียเต้าอวบกลมกลึงที่ดีดเด้งอยู่ตรงหน้า ปากและลิ้นของเขาปรนเปรอยอดอกชมพูระเรื่อไม่ห่าง ทั้งบนและล่างถูกเขายึดพื้นที่เอาไว้หมดแล้ว พราวน้ำฟ้าเห็นท้องฟ้าสีครามสว่างไสวอยู่ในจินตนาการ ก้อนเมฆแสนนุ่มกำลังเกาะกลุ่มเคลื่อนที่มาหาเธอ คนที่ใกล้ถึงจุดหมายรอคอยที่จะก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนนั้น “คุณริค ฉันไม่ไหว” ส่ายหน้าบอกให้รู้ว่าไม่ไหวจริงๆ นะ ริคคาโดเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้นเพื่อส่งร่างบางแตะขอบสวรรค์ก่อนเป็นคนแรก พราวน้ำฟ้ากรีดร้องปลดปล่อยความชุ่มฉ่ำอาบรดนิ้วมือของเขา แรงบีบรัดตอดนิ้วแกร่งตุบๆ “พระเจ้า!” เขากำลังคลั่งเพราะร่างกายของพราวน้ำฟ้า หล่อนไม่เหมือนใครที่เขาเคยนอนด้วย แม้แต่หยาดน้ำค้างหล่อนก็ไม่เหมือน ริคคาโดไม่อยากยอมรับว่าพราวน้ำฟ้ามีดีมากกว่าแม่ของลูก แต่ความบ้าคลั่งที่เขาระบายลงกับเธอมันคือหลักฐานชั้นดีว่าเขากำลังสูญเสียการควบคุม

นับแต่วันที่ตกเป็นของมาเฟียร้ายชีวิตของพราวน้ำฟ้าก็ไม่สงบสุขอีกต่อไป ริคคาโดตามติดเธอเป็นเงา ไม่ว่าจะขยับร่างกายไปที่ใดเขาก็คอยส่งสายตาดุดันมองจ้องตลอดเวลา ซ้ำร้ายยังอาศัยช่วงเวลาที่น้องต้นน้ำไปโรงเรียนหาเศษหาเลยกับเธอบ่อยครั้ง ไม่เคยปล่อยให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว “ทำไมทำหน้าเซ็ง ไม่ดีใจเหรอที่ฉันอุตส่าห์หอบงานมาทำที่บ้าน” มาเฟียร้ายในคราบนักธุรกิจวางปากกาด้ามทองที่สั่งทำเพื่อเขาโดยเฉพาะลงบนแฟ้มงานที่เปิดอ้าไว้ หันมาสบตากับหญิงสาวที่ทำหน้าเบื่อหน่ายราวกับโลกใบนี้จะแตกในอีกไม่ช้า “ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องดีใจ” พราวน้ำฟ้าเบ้ริมฝีปากใส่แบบไม่ใยดี น่าแปลกที่เธอไม่เห็นแววตาขุ่นเคืองจากผู้ชายเจ้าอารมณ์ กลับได้ยินเสียงหัวเราะมีความสุขแทน “ช่วยดีใจหน่อยน่า อย่างน้อยเราสองคนก็จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นไง” ริคคาโดลุกเดินมาหาร่างบางที่นั่งกอดอกอยู่ที่โซฟา พราวน้ำฟ้าทำท่าจะลุกหนีแต่ก็ช้าไปกว่ามือหนาที่คว้าข้อมือของเธอเอาไว้ “ฉันอยากผ่อนคลายอีกแล้ว ช่วยหน่อยได้ไหม” ริคคาโดกระซิบเสียงทุ้มแหบพร่า พราวน้ำฟ้าเบือนหน้าหนีสายตา

“อยากจะปล่อยนะ แต่ฉันชอบกลิ่นกายของเธอ” เขาหลงใหลกลิ่นกายหอมละมุนเหมือนเด็กน้อย เคยคิดว่ากลิ่นนี้เหมือนกลิ่นของหยาดน้ำค้าง พอสูดดมนานวันเข้าถึงรู้ว่ามันไม่ใช่ กลิ่นของหยาดน้ำค้างเป็นกลิ่นเย็นๆ สบายใจ ส่วนกลิ่นของพราวน้ำฟ้าเป็นกลิ่นหวานละมุนปนร้อนแรง เหมือนตอนที่เราสองคนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง พราวน้ำฟ้าทำให้เขาคลั่งไคล้จนอยากฝังเรือนกายไว้กับเธอตลอดเวลา ภาพเรือนร่างขาวสล้างเปลือยเปล่าลอยวนเวียนอยู่ในหัว ยากเกินกว่าจะสลัดออก “คุณริคปล่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวน้องต้นน้ำมาเห็น” พราวน้ำฟ้ายกหนูน้อยขึ้นมาอ้าง “เห็นก็ดีสิ พ่อกับแม่สวีทกันลูกน่าจะชอบ” ริคคาโดหัวเราะในลำคอ “แต่ฉันไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเขา” ประโยคถัดมาของคนในอ้อมกอดดับฝันความสุขที่ลอยวนอยู่รอบกายหมดสิ้น ริคคาโดจับคนตัวเล็กหันหน้ามาสบตากับตน ดวงตาสีเทาเข้มฉายชัดว่าไม่พอใจกับวาจาของหล่อน “แต่เธอก็เป็นน้าแท้ๆ ของเขา เลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็ก” “แล้วยังไงคะ ถึงเวลาฉันก็ต้องไปอยู่ดี” พราวน้ำฟ้าเบือนหน้าหนีสายตาดุดันของอีกฝ่าย “