Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“มีเรื่องอะไรด่วนหรือคะ” พราวน้ำฟ้าได้ยินเสียงเขาคำรามลั่นก็รีบวิ่งลงมาดู เห็นริคคาโดกำลังเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่น “โกดังเก็บสินค้าที่อิตาลีถูกลอบวางเพลิง” เสียงเข้มเครียดจัด “คุณพระ!” พราวน้ำฟ้ายกมือทาบอกด้วยความตกใจ โกดังเก็บสินค้าของ ริคคาโดยิ่งใหญ่อลังการเพียงใดหล่อนทราบดี การที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ย่อมนำมาซึ่งความสูญเสียมหาศาลอย่างแน่นอน “แล้วเสียหายมากแค่ไหนคะ” พราวน้ำฟ้าอดเป็นห่วงแทนเจ้าของไม่ได้ “ของเสียหายช่างมันเถอะ แค่รู้ว่าพนักงานทุกคนปลอดภัยก็โอเคแล้ว” แม้หน้าสิวหน้าขวานเขาก็ยังมีแก่ใจห่วงผู้อื่นเสมอ เธอ ปลาบปลื้มในความมีน้ำใจของเขา ถึงปากร้ายเจ้าอารมณ์ไปบ้าง แต่ลึกๆ แล้วเขาเป็นคนดีคนหนึ่งเลยนะ “พรุ่งนี้ฉันจะกลับอิตาลี” “งั้นฉันจะรีบไปเก็บของนะคะ” “ไม่ต้องหรอก” ริคคาโดรีบห้าม พราวน้ำฟ้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “เธอกับลูกอยู่ที่นี่เถอะ ฉันไปเคลียร์เรื่องวุ่นๆ ไม่นานหรอก” “กี่วันคะ” พอรู้ว่าต้องอยู่ที่บ้านสวนโดยปราศจากเขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ ไ

“ผมเกรงใจครับ” ลุงเงี่ยมกุมมือประสานตลอดเวลาที่คุยกับเจ้านาย พราวน้ำฟ้าชื่นชมความเป็นสุภาพเรียบร้อยของหัวหน้าคนงานท่านนี้ มีอำนาจแต่ไม่เคยใช้ในทางที่ผิด เธอไม่แปลกใจเลยที่ริคคาโดไว้วางใจให้ลุงเงี่ยมดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างของที่นี่เวลาที่เขาไม่อยู่ รวมถึงตอนนี้ด้วยเช่นกัน ก่อนขึ้นเครื่องเขาก็ฝากฝังให้ลุงเงี่ยมคอยดูแลเธอกับลูก ไม่พอ… ยังทิ้งบอดี้การ์ดนับสิบไว้คอยเฝ้าประจำการดูแลรักษาความปลอดภัยทุกยี่สิบสี่ชั่วโมง ขนาดบอกว่าไม่ต้องๆ เขาก็ดื้อรั้นจัดการทุกอย่างตามอำเภอใจจนได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ริคคาโดให้เหตุผลว่าที่ต้องทำแบบนี้ก็เพื่อซื้อความสบายใจให้ตัวเขาเอง เขาคงทำงานไม่เป็นสุขหากยังพะว้าพะวงเป็นห่วงคนทางนี้ “ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเลยค่ะลุง เราก็คนกันเองนะคะ ทานข้าวด้วยกันสักมื้อจะเป็นอะไรไป” พราวน้ำฟ้าหรี่ตาอมยิ้ม “ถ้านายหญิงพูดขนาดนี้ผมคงปฏิเสธไม่ได้แล้วใช่ไหมครับ” ลุงเงี่ยมพูดติดตลก พราวน้ำฟ้าหัวเราะอารมณ์ดี “ก็ถ้าลุงปฏิเสธอีกคำเดียว พราวจะรายงานคุณริคว่าลุงขัดคำสั่งของพราว” เสียงหวานหยอกเย้า ลุงเลี่ยมหัวเราะจน

“ไอ้มาร์คัส มึง…!” มือที่ถือปืนปูดเกร็งตามแรงอารมณ์ สันกรามทั้งสองข้างบดเบียดแน่น ดวงตาคมเข้มดุดันน่ากลัว “มึงคงคิดสินะว่าหยาดน้ำค้างรักมึง ยอมเป็นของมึงแค่คนเดียว ถุย! ถ้าเธอรักมึงจริงแล้วทำไมถึงมานอนกับกูได้วะ ฮ่าๆ” “อย่าไปฟังเขานะคะ ผู้ชายคนนี้บังคับขืนใจพี่น้ำค้าง เขารังแกพี่น้ำค้าง” พราวน้ำฟ้ารีบแก้ต่างเพราะกลัวริคคาโดจะเข้าใจผิด “นี่เธอ” มาร์คัสมองหน้าหญิงสาวในอ้อมกอด “เธอไม่ใช่หยาดน้ำค้างจริงๆ เหรอ” “พี่น้ำค้างเป็นพี่สาวฝาแฝดของฉัน ผู้หญิงที่คุณทำร้ายเป็นพี่สาวของฉันได้ยินไหม!” น้ำตาไหลทะลักเจ็บแค้นแทนคนที่จากไป ทำไมชีวิตของพี่สาวเธอถึงต้องพบเจอชะตากรรมที่น่าสงสารแบบนี้ มีลูกก็ไม่มีโอกาสได้เลี้ยงดู มีคนรักก็ต้องพลัดพรากจากกัน ชอกช้ำไม่พอพระเจ้ายังส่งคนเลวระยำมารังแกกันอีก มันเกินไปแล้วนะ โลกนี้โหดร้ายกับพี่ของเธอเกินไปแล้ว! “แล้วหยาดน้ำค้างไปไหน” มาร์คัสเชื่อแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หยาดน้ำค้างคนที่เขารัก ความจริงเขาก็เอะใจตั้งแต่วันที่ได้พบหน้าหล่อนแล้ว ถึงแม้รูปร่างหน้าตาจะเหมือนเดิม

“ครับนาย” แม้ไม่พูดแต่เจ้านายลูกน้องก็รู้ใจกันเป็นอย่างดี ริคคาโดเท้าเอวสบถคำหยาบเป็นภาษาอิตาลีออกมาหลายคำ พราวน้ำฟ้าส่งสายตาเว้าวอนไปยังชายชราที่ทำได้เพียงค้อมศีรษะให้กำลังใจเธอแล้วเดินออกจากห้องไป “มันไม่เข็ดใช่ไหม!” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์หงุดหงิดพอจนถึงขั้นเตะหมาและฆ่าคนได้ “ฉันป่วยพี่เขาก็คงแค่มาเยี่ยม” พราวน้ำฟ้าพูดเสียงอ่อย “แล้วมันรู้ได้ไงว่าเธอป่วย” เรื่องที่เกิดขึ้นภายในบ้านสวนเขากำชับคนงานแล้วว่าห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด “ฉันอัปภาพลงไอจีค่ะ” คนถูกจ้องสารภาพบาป พราวน้ำฟ้ารู้สึกตัวเล็กลงๆ เมื่อริคคาโดเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันฟาดมือกระฟัดกระเฟียดกลางอากาศไม่หยุด “ฉันควรทำยังไงกับมันดี กระทืบมันให้ตายเลยดีไหม?” สงสัยคราวที่แล้วไม่เข็ด กล้ามาเหยียบถ้ำเสืออีกครั้งคราวนี้มันได้เหลือแต่ชื่อแน่ “คุณชักพาลไปกันใหญ่แล้วนะคะ” หญิงสาวนั่งฟังมานานชักเริ่มหมดความอดทน เธอวาดเท้าลงจากเตียงกว้าง “จะไปไหน!” “ก็ออกไปหาพี่พอลไงคะ” พราวน้ำฟ้าคว้าเสื้อคลุมสีครีมสวมทับเรือนร่า

“อื้อ” ปากหยักกดแนบกลีบปากนุ่มอย่างเร่าร้อน ถ่ายทอดรสจูบจัดจ้านส่งตรงถึงคนตัวเล็ก เรียวลิ้นร้ายกาจเกี่ยวกระหวัดลิ้นด้อยประสบการณ์หื่นกระหาย กลืนกินรสชาติและลมหายใจราวกับบุรุษผู้ไม่เคยพบพานสตรี กวาดชิวหาเก็บเกี่ยวความหอมหวานยึดเอามาเป็นของตน รสชาติดื่มด่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนพราวน้ำฟ้าต้องยับยั้งการกระทำของเขาด้วยคมเล็บที่จิกลึกลงไปยังหัวไหล่หนา ความแสบสันไม่อาจหยุดยั้งอารมณ์คลั่งรักได้ ริคคาโดยังคงเดินหน้ามอบรสจูบป่าเถื่อนที่แฝงเร้นความอ่อนโยนให้เธออย่างต่อเนื่อง สองลิ้นฟาดฟันกันอย่างถึงอกถึงใจ ปลดปล่อยความต้องการออกมาเต็มที่ โดยเฉพาะพราวน้ำฟ้าที่เริ่มร้อนรุ่มเนื่องจากถูกมือหนาปลุกกระตุ้นโดยการลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง แม้ยังมีอาภรณ์ติดอยู่ครบแต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคในการสร้างแรงวาบหวิว เขาสามารถหยอกเอินใจกลางความเป็นหญิงได้อย่างไม่น่าเชื่อ เรียวขางามแยกออกจากกันอัตโนมัติ พราวน้ำฟ้าแอ่นสะโพกเด้งเข้าหาเอวสอบที่นวดคลึงเสียดสีผ่านเนื้อบางเบา ทำแบบนี้อยู่หลายนาทีจนมาเฟียร้ายเริ่มหมดความอดทน ฉีกกระชากกระโปรงลายลูกไม้ขาดรุ่ย สร้างความตกใจแก่ร่างบางไม่น้อย พราวน้ำฟ้าเบิกตากว้างม