Chapter 3

ฟาร์แค่นหัวเราะก่อนหยิบมันใส่กระเป๋าเสื้อ เขาเข้าใจดี มันเป็นวิธีที่ทำให้ใจบอบช้ำกลับมาแข็งแรงได้เร็วที่สุด

“มันอาจจะได้ผลหรือไม่ได้ แต่ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองเศร้านะพี่”

“อืม” เขารู้อยู่แล้ว เคยให้ซิลเข้าหาเพื่อนสนิทเพื่อช่วยปรับสภาพจิตใจหมอนั่นเหมือนกัน แต่ที่มันได้ผลเพราะทั้งคู่ถูกสเปกกันและกันอยู่แล้ว “พี่…เจอคนที่ถูกสเปกไม่บ่อยหรอก”

“พี่ชอบมนุษย์ต่างดาวเหรอ หรือชอบเทวดา”

“พี่ก็ชอบคนธรรมดานี่แหละ” แต่คนธรรมดาที่ว่าส่วนมาก เทิร์นตัวเองไปเป็นรุกกันหมดแล้ว

“งั้นก็ไม่เห็นยาก วันนี้ไม่เจอพรุ่งนี้ก็อาจได้เจอ”

ริมฝีปากที่แตะแก้วเหล้าชะงักเล็กน้อย แต่ก็ตัดใจดื่มของเหลวลงคอ ไม่คิดเอ่ยตามตรงว่า ทิศเหนือ น่ะโคตรใช่ ดวงตาคมดุรับกับเส้นคิ้วหนา จมูกโด่งสันทอดยาวเอื้อให้ริมฝีปากเอิบอิ่มสีอ่อนดูโดดเด่น 

และเพื่อไม่ให้ตัวเองกลับไปเรียนบทเดิม เขาต้องศึกษานิสัยใจคอให้ถี่ถ้วน แล้วค่อยคิดสานต่อหรือปล่อยผ่าน

“ดึกแล้ว ทิศขอกลับก่อนได้ไหมครับพรุ่งนี้มีเรียน” เหลียวไปดันขวดเหล้าให้ “ทิศยกให้”

“ซาบซึ้งนะ แต่พี่จ่าย” ทิศเหนือยิ้มเผล่ ชายสวมแว่นเห็นอย่างนั้นก็กระแอมไอเบา ๆ “ไม่ต้องมายิ้ม”

“อ้าว! อารมณ์ดีไม่ได้เหรอครับ”

“จะกลับก็กลับสิ แล้ว…เอารถมารึเปล่า”

“ทิศนั่งแกร็บมา” ฟาร์พยักหน้าเข้าใจและอาสาไปส่งเพื่อสร้างความคุ้นเคยกันให้มากกว่านี้ ในขณะที่เด็กหนุ่มตั้งแง่อย่างระแวดระวัง เพราะแม่ย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามคนแปลกหน้ารู้ที่อยู่ด้วยเกรงเหตุอาชญากรรม

“แล้วไหนรับปากพี่เรื่องเพื่อนเที่ยว” นัยน์ตาหลุบลงพลันกัดริมฝีปากสีอ่อน เห็นดังนั้นฟาร์ยิ่งไล่ต้อน “ยกเลิกดีไหม”

“ก็ได้!” ทิศเหนือคลายข้อกังขาเมื่อเห็นว่าในรถเต็มไปด้วยเอกสารกองพะเนิน นั่นแปลว่าพี่คนนี้มีงานทำเป็นหลักแหล่งไม่ใช่ผู้ร้ายปล้นฆ่า

----------

รถประจำตำแหน่งจอด ณ ลานคอนโดราคาเกือบสิบล้านด้วยแววตาฉงน “ผิดที่รึเปล่า?”

“เอ่อ…” ที่อยู่กับสถานภาพการเงินมันขัดแย้งกันสินะ “ทิศมา…หาเพื่อนครับ”

เห็นท่าทีกระอักกระอ่วน ฟาร์พลางกระดกหางคิ้ว ‘เชื่อตายล่ะ’ แต่ก็ไม่กล้าถามเจาะลึก เดี๋ยวเด็กแปลกหน้าจะคิดว่าเขาไร้มารยาท “งั้นต้องรอเพื่อนลงมารับใช่ไหม พี่อยู่รอด้วยแล้วกัน”

“มะ…ไม่เป็นไร!”

“ได้เห็นว่าทิศขึ้นห้องอย่างปลอดภัยพี่จะกลับ ไม่รบกวนนานหรอก” ฟาร์คาดเดาว่า ทิศเหนือแอบรับงานลูกค้าเศรษฐีที่นี่ และคงกลัวหากลูกค้ามาเจอเจ้าตัวจะเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง

“เอ่อ…เอาตรง ๆนะ ทิศปวดฉี่จนจะราดแล้ว” เป็นความจริงที่สารภาพด้วยสีหน้าแดงเรื่อ จะแอบไปฉี่ข้างสวนไม้ประดับก่อนก็เกรงหญิงแม่ด่าล้างโคตร คดีเก่ายังไม่ทันซาเลย

“หึ ก็แค่เนี้ยะ”

เมื่อรถฟาร์ลับตาไป ทิศเหนือพลันฉีกยิ้มโล่งอก รีบแตะคีย์การ์ดวิ่งเข้าคอนโดทันที โดยลืมฉุกคิดว่าโทรศัพท์ยังอยู่บนรถพี่ชายคนนั้น

“บ่าง่าว!” สบถอย่างหัวเสียเดินไปมารอบห้อง เขาเพิ่งรู้ตัวหลังจากผ่านไปยี่สิบนาทีว่าลืมของสำคัญไว้บนรถฟาร์

ทิศเหนือมีปัญหากับการจำข้อมูลส่วนตัว จึงคุ้ยหาซองซิมการ์ดไปทั่วห้อง จนเจอก็ใช้โทรศัพท์คอนโดโทรออกรอปลายสายตอบรับอย่างกังวล ได้แต่หวังว่าคนรูปหล่อจะเป็นแค่คนธรรมดาที่มีจิตใจบริสุทธิ์

‘เจ้าของเครื่องไม่อยู่ กรุณาฝากข้อความหลังเสียงหล่อ ๆ พูดจบ…’

“พี่ฟาร์!”

‘อยู่หน้าคอนโดเนี่ย ลงมาเอาเร็ว ๆสิ’

เด็กหนุ่มถอนหายใจโล่งอก ชะงักคำด่าไว้โดยพลัน เร่งออกจากห้องลงชั้นล่างสุดก็เจอเจ้าของเสียงหล่อยืนกระดิกเท้าพิงรถรออยู่ “มารอ…”

“นานมากแล้ว” ทิศเหนือรับของคืนไปแล้วไหว้โค้งสวยงาม ฟาร์จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว “มารยาทดีจัง ผิดกับหน้าดุ ๆ เลย”

“ถ้าพี่ชอบแบบเถื่อน ๆ ทิศทำให้ได้นะ”

“ต้องจ่ายเพิ่มรึเปล่า”

“ฟรีเพราะมันเป็นสันดาน”

ฟาร์มองมุมปากที่กระตุกยิ้มนั้นด้วยแววตานิ่งเฉย เมื่อทิศเหนือกลับเข้าคอนโดไป ชายหนุ่มก็พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ทิ้งแผ่นหลังพิงตัวรถเช่นเดิม 

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะรอเด็กคนนั้นทำไม จะรับแขกหรือทำอะไรกับใครก็ไม่เห็นเกี่ยวกัน

นัยน์ตาตาสีดำขลับเลื่อนมองหน้าจอที่กำลังแสดงเบอร์โทรเข้า พลันคิ้วขมวดมุ่น หวังว่าจะไม่ใช่คนที่ต้องการหลบเลี่ยง “ครับ?”

‘พี่ฟาร์ใช่ไหมครับ คือว่า…’ รอยยิ้มปรากฏชั่วครู่ ฟาร์ดันลืมบันทึกเบอร์คนที่อาจจะสำคัญในอนาคตได้ยังไง

“ถ้าหมายถึงฟาร์ที่หล่อมากจนเกินไปก็ใช่ครับ”

‘เฮ้อ…ทำไมตัวเลือกต้องมีแค่พี่ด้วยวะ’ เกือบหลุดขำกับเสียงพึมพำนั้น ‘ทิศลืมหยิบกุญแจห้องออกมา รหัสก็จำไม่ได้ด้วย’