Chapter 5

“งานที่ว่า…”

“นายไม่อยากรู้หรอก” ทิศเหนือวิ่งตามฟาร์ไปคุกเข่าข้างโซฟาในขณะที่เจ้าของห้องกำลังทิ้งตัว

“ทิศอยากรู้”

“ไปนอน” เด็กดื้อไม่ยอมไป ทำตาวาวอยากรู้อยากเห็นอีก

“พี่ก็รู้ว่าทิศไม่มีเงิน จ้างหน่อยนะครับ”

น้ำเสียงออดอ้อนนี้กระชากใจเป็นบ้า ใจเย็นเว้ยฟาร์ ใจเย็น “จ้างได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” 

มุ่ยหน้าพลิกตัวพิงโซฟา แหงนใบหน้ามองฟาร์พลันถอนหายใจ รุ่นพี่เผลอยิ้มก่อนถามความสงสัยว่าทิศเหนือต้องการอะไรอีก “ไปนอนบนเตียงด้วยกันสิครับ เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก” 

“จะให้พี่ไปนอนด้วยนี่…กล้าเหรอ?” นี่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำเตือน

“ผู้ชายเหมือนกัน”

“ลืมเหรอ…พี่ชอบผู้ชาย” ทิศเหนือพลิกตัวกลับ เท้าคางจ้องฟาร์อย่างเต็มตา ฉีกยิ้มกว้างส่ายหัวริก ๆ

“เพื่อนสนิททิศที่เป็นแบบพี่ก็มี เคยนอนด้วยกันบ่อย ๆ ทิศก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไร”

ฟาร์กระตุกยิ้มกวาดขาคร่อมระหว่างร่างสันทัด โน้มใบหน้าประชิดจ้องดวงตาสุกใส “แต่พี่ไม่ใช่เพื่อนนาย กลัวไว้บ้างก็ดี”

“ไม่กลัว”

“นี่ท้า?” ในจินตนาการของฟาร์มันไปไกลมากแล้ว แต่เขายังยับยั้งใจได้อยู่ แม้ถูขมับเคร่งเครียดหลายครั้ง “อย่าเล่นกับใจคนเพิ่งอกหักได้ไหมทิศ ไปนอนเลย”

“ทิศอยากจ้างพี่บ้างจัง” เท้าแขนบนสองขาแกร่ง ช้อนสายตามองใบหน้าหล่อเหลา

“ลองบอกมาหน่อย เผื่อพี่สนใจจะยินดีให้ราคาพิเศษ” สีหน้ามาดมั่นแต่นัยน์ตาฟาร์สั่นไหวด้วยประหม่าใบหน้าที่ถูกใจนี่ 

“จ้างให้พี่มีเมียใหม่”

คำว่าเด็กบ้าวนในหัวฟาร์แทบทั้งคืน ไม่เข้าใจจริง ๆ เพราะซื่อหรือไว้ใจมากไป ถึงดึงดันให้คนชอบเพศเดียวกันมานอนข้าง ๆ

แต่เขาน่ะได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีจากแม่ ไม่งั้นคงหน้ามืดจับทิศเหนือกดเตียงไปแล้ว “เฮ้อ…”

อีกอย่างเด็กคนนี้…ตัวหอมมาก ใช้น้ำหอมแบรนด์ดังแน่ ๆ เดี๋ยวสิ! นี่มันไม่สมเหตุสมผล ใช้ของแพงแต่มีสภาพรันทดขนาดนี้เนี่ยนะ หรือที่จริงทิศเหนือมีเสี่ยเลี้ยงแล้วกำลังมีปัญหากัน 

‘ตายห่า! กูไม่เสี่ยงโดนลูกปืนไปด้วยเหรอวะ’

“พี่นอนไม่หลับเหรอ”

“อืม” เป็นนายจะหลับลงเหรอถ้ามีคนตรงสเปกมานอนข้าง ๆ

“เหมือนกัน” พลิกตัวหันไปทางฟาร์พลางกระซิบ “ไม่มีหมอนข้าง ขอกอดแขนพี่แทนได้ไหมครับ”

“อืม…ห้ะ!?” ไม่ทันแล้ว แขนล่ำถูกกอดแน่นพลางซุกหน้า พ่นลมหายใจอุ่นรินรดลำคอจนรู้สึกถึงความร้อนผ่าวและเสียงหัวใจดังตึกตัก ๆ

‘ไม่ยุติธรรมเลยโว้ย!! กูอยากสติแตก!!!!’

—————

“ทำไมตาพี่คล้ำจัง” ยังกล้าถามหน้าซื่ออีกนะเจ้าตัวต้นเหตุ ฟาร์ไม่ตอบคำถามเพราะขี้เกียจหาข้ออ้าง จึงบอกให้ทิศเหนืออาบน้ำแต่งตัวเพื่อพาไปรับกุญแจจากนิติ ก่อนอาสาไปส่งมหาวิทยาลัย

เมื่อถึงที่หมาย เด็กคนนั้นหยิบหนังสือเรียนก่อนหันมาหาฟาร์ 

“พี่รอทิศแปปนึงนะ”

ระหว่างรอ ชายสวมแว่นเผลอสัปหงกไปหลายครั้ง กระทั่งเสียงเคาะกระจกรถปลุกให้ตื่นสติ “อะไร”

“กาแฟครับ ตอบแทนที่พี่ให้ที่นอน”

“ขอบใจ ยังไม่ลืมใช่มั้ยที่บอกจะจ้างพี่”

“ทำไมครับ อยากมีเมียใหม่ขนาดนั้นเลยเหรอ” เสยผมสีฟ้าอ่อนพลางยื่นหน้าเข้าไปในตัวรถ เผยอยิ้มยียวน

“อืม อยากมาก”

“ตั้งตารอได้เลยครับ” ทิศเหนือถอยออกห่างจากตัวรถแล้วโบกมือลา พลางคิดว่าจะหาเมียใหม่จากไหนให้ฟาร์ดี คนใจดีแบบนี้ต้องคบใครจึงจะเหมาะสม

“ไอ้เหนือครับ” รอบคอถูกโอบจากเบื้องหลัง โถมกายใส่จนทิศเหนือเซไปเล็กน้อยเพราะไม่ทันตั้งตัว

“ไอ้คลื่นไอ้เวร!” 

เจ้าของชื่อฉีกยิ้มหลิ่วตาแล้วถามถึงบุคคลปริศนาที่มาส่ง “ใช่ลูกค้าที่มึงส่งรูปมาให้ดูปะ”

“อืม ทำไม”

“เอ้า! พลาดซะได้ กะจะมาดูหน้าหน่อย”

“หล่อ ไม่มีคำไหนเหมาะสมเท่านี้อีกแล้ว”

ขณะพูดถึงชายคนนั้น เพื่อนผู้มีนิสัยหยาบกระด้างพลางเผลอยิ้มแย้มจนทำให้คลื่นต้องกะพริบตาถี่อย่างงงงวย และวิเคราะห์ตามความรู้สึกตัวเอง “กูว่ามึงชอบเขา?”

ทิศเหนือย่นคิ้วรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก เขาตั้งใจจะเป็นพ่อสื่อให้ผู้มีพระคุณแท้ ๆ ถ้าฟาร์ต้องมีรอยด่างพร้อยเพราะชื่อเสีย ๆของเขาใครจะกล้าเข้าหา “เสือก!”