Chapter 4

“เพื่อนล่ะ”

‘อ้อ! มันไปธุระครับ…ช่างเถอะ ทิศรอนิติก็ได้’

“นิติหรือร้านสะดวกซื้อน่ะ นาย…สนใจไปนอนคอนโดราคาห้าล้านไหมล่ะ พี่ไม่คิดเงิน” ไม่นานทิศเหนือก็มาพร้อมกระเป๋าสัมภาระ เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวมีท่าทีประดักประเดิดซึ่งขัดกับหน้าคมเย่อหยิ่ง มันจึงเป็นความย้อนแย้งที่น่ารัก

“ทิศไม่รบกวนพี่เยอะหรอก สัญญาว่าวันนี้วันเดียว” 

คนถูกรบกวนยิ้มบางพลางยักไหล่ไม่ถือสา รู้สึกทั้งเบาและสบายใจมากที่เด็กตรงสเปกไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้น 

---------- 

ห้องของพี่ชายคนนี้ขนาดเล็กกว่าแต่ไม่ได้ทำให้ทิศเหนือรู้สึกอึดอัด เรื่องอื่นต่างหากที่กำลังก่อกวนใจ “แฟนพี่คงไม่มาง้อพี่ตอนนี้ใช่ไหมครับ ทิศแค่ไม่ชอบเรื่องน่ารำคาญ”

“ไม่หรอก เขาไม่เคยมา”

“แปลก” บ่นว่าแปลกแต่กลับนึกขึ้นได้ ทิศเหนือก็ไม่เคยพาใครเข้าห้องเหมือนกัน เพราะกลัวแม่บ้านที่แม่จ้างมาจะเอาไปฟ้องเสียหาย แค่นี้ลูกชายก็ตกระกำลำบากจะแย่อยู่แล้ว

“เขากลัวคนอื่นรู้เลยต้องคบกันแบบลับ ๆ”

“พี่เป็นบ้านเล็กเหรอ”

“เขาแค่…อาย” ฟาร์แค่นยิ้มเยาะพลางชี้ไปยังห้องน้ำด้านนอก “ส่วนพี่จะไปอาบในห้อง”

“พี่ฟาร์ ทิศ…หิว”

“บะหมี่อยู่ในตู้เย็น” สองขาชะงักเมื่อเห็นแขกทำหน้าแห้งเหมือนจนปัญญา “อย่าบอกว่าใช้ครัวไม่เป็น”

“แปลกตรงไหนครับ ทิศโตในยุคที่มีบริการเดลิเวอรี่ ไม่เหมือนวัยรุ่นยุคสองพันอย่างพี่จะกินอะไรทีก็ลำบาก”

“ขอโทษนะ ที่พี่เกิดเร็วและดูแลตัวเองได้ก่อนนาย ไปเสียบกาน้ำร้อนเอาเองแล้วกัน” อีกสองปีฟาร์จะเข้าเลขสามแล้ว ทำไมจะไม่รู้ว่าตัวเองแก่

ทิศเหนือเสียบกาต้มน้ำก่อนเข้าไปอาบน้ำ ในขณะกำลังเช็ดตัวนุ่งผ้าขนหนูเสียงโวยวายลั่นของฟาร์ก็ดังขึ้น เมื่อออกมาเด็กหนุ่มพลันหน้าซีดเผือด “ข…ขอโทษครับ”

“ไม่ได้ดูก่อนเสียบเหรอว่ามันไม่มีน้ำ!”

“ทิศจะชดใช้ให้”

“มีเงินเหรอ? ค่าเหล้าเลี้ยงหญิงพี่ยังต้องจ่ายเลย”

“…” ไม่รู้จะเถียงยังไงเลยพาตัวเองไปนั่งหน้าจ๋อยที่โซฟา ไม่นานชามบะหมี่ส่งควันฉุยก็ถูกวางตรงหน้า

“กินสิ” เด็กหน้าคมเพียงเหล่สายตามองแต่ไม่ลงมือกิน ฟาร์ลอบถอนหายใจเล็กน้อย คีบเส้นบะหมี่เป่าสักหน่อยก่อนยื่นให้ “อั้ม!”

“ไม่หิวครับ”

“นายมีสิทธิ์โกรธพี่เหรอ ทั้งที่ตัวเองผิดแท้ ๆ”

“ทิศขอโทษครับ แต่พี่จะเสียงดังทำไม”

“สมมุตินะ ถ้าพี่ออกมาช้าแล้วเกิดไฟไหม้ขึ้นมาไม่ตายกันยกคอนโดเรอะ!” ดวงตาดุดันอ่อนลง ช้อนมองคนอายุมากกว่าคอยฟังการสั่งสอนไปด้วย “พี่ก็แค่อยากให้นายเป็นคนรอบคอบกว่านี้ เข้าใจรึยัง”

“…” รับเส้นที่เริ่มชืดเข้าปากเคี้ยวเงียบ ๆ แต่เหมือนว่าฟาร์กำลังติดใจการเทศนา บ่นไม่มีพักหายใจบ้างเลย

“นี่ไม่ใช่เรื่องทำครัวเป็นหรือไม่เป็นนะ มันเป็นเรื่องความสะเพร่า ยิ่งนายเป็นเด็กวัยรุ่นยิ่งต้องมีความระมัดระวังในการใช้ชีวิต เกิดพลาดพลั้งไปมันไม่ใช่ทุกเรื่องที่จะแก้ไขได้”

“พี่ฟาร์…”

“ยังบ่นไม่จบ เงียบ!” บ่นต่ออีกเกือบสิบนาที บัดนี้หยดน้ำที่เกาะเรือนร่างประปรายแห้งเหือดหมดแล้ว เครื่องปรับอากาศก็สาดความเย็นใส่จนขนลุกชัน

“เอ่อ…พี่ ทิศหนาว ขอใส่เสื้อก่อนได้ปะ”

“กินให้หมดก่อน” ดวงตาสีดำลักลอบสำรวจเรือนร่างเบื้องหน้าพลางคิด คำว่าหาเมียใหม่ที่ทิศเหนือพูดถึง จะหมายถึงตัวคนเสนอเองหรือเปล่า

ถ้าใช่ นั่นเป็นเรื่องน่ายินดี แล้วจะรู้ได้อย่างไร เขาไม่กล้าถามตรง ๆ แน่

“หมดแล้ว” แค่การสวมเสื้อยังต้องสร้างเงื่อนไข แต่ผู้ขออาศัยไม่กล้าพึมพำอะไร ขืนเข้าหูคงโดนสวดอีกไม่เลิก

คนป้อนละสายตาจากแผ่นอกเด็กวัยกลัดมัน พยักหน้ารับรู้ก่อนนำถ้วยไปทำความสะอาดพลางบอกเข้าไปพักผ่อนได้แล้ว

เขาว่ายังไงก็ทำตามเพราะไม่อยากรำคาญหู เลี้ยวเข้าห้องที่อยู่ติดกับด้านหลังโซฟา คลำหาสวิทซ์ไฟกับรีโมทแอร์พลันรับรู้ถึงความผิดปกติ “แอร์ไม่ติด ไฟก็ด้วย”

“ว่าไงนะ” ย่นคิ้ว แทรกตัวเข้ามาช่วยน้องดู สักพักก็เกาศีรษะหงุดหงิด “เจ๊ง!”

“งั้นทิศนอนโซฟาก็ได้”

“ไปนอนอีกห้องเถอะ โซฟาพี่นอนเอง”

“ไม่เอา เดี๋ยวพี่พาลยกเลิกจ้างเที่ยว” อีกฝ่ายเอียงคอ “ก็ทิศ…ร้อนเงิน”

“ปากกัดตีนถีบน่าดู” ทิศเหนือคงเดาออกว่าฟาร์ประชด จึงฉีกยิ้มยียวนกลับมา…มันน่านัก “เสียดายที่พรุ่งนี้นายมีเรียน ไม่งั้นพี่จะเสนองานพิเศษเงินดีให้”