Chapter 1

“ถ้าฟาร์อยากไปขนาดนั้นลองขอคุณท่านสิ ถ้าเขาอนุญาตผมก็จะไปด้วย” ชายผิวสีแทนใบหน้าคร้ามคมกล่าวพลางปลดนาฬิกาข้อมือวางบนโต๊ะนั่งเล่น วางมือถือไว้ข้างกันก่อนย้ายร่างขึ้นคร่อมหน้าตักแกร่งของคนรักลับ ๆ

“มันอนุญาตแล้ว เดี๋ยวมันกลับมาเราก็ไปกันเลย” ปลายนิ้วไล้แก้มแผ่วเบา มืออีกข้างจับแว่นคาดผมที่ปรกหน้าแล้วดูดชิมริมฝีปากเย็นชืดก่อนผละออก “น้องแก้มเป็นไงบ้าง”

“อาการดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่ช่วยพูดกับคุณท่านให้นะ แฟนใครครับน่ารักจัง” กวียิ้มกว้างจนดวงตาปิดสนิท สีหน้าสดใสผิดจากปกติที่มักไม่แสดงอารมณ์จนดูไม่น่าคบหา

“ก็ไม่อยากเห็นแฟนตัวเองทำหน้าเศร้าทุกวันไง” ท่อนแขนแข็งแรงกระชับร่างสันทัด ทำท่าจะเล้าโลมก่อนการร่วมรักเช่นเคย ทว่าเสียงข้อความจากโทรศัพท์คู่ขาดังรัวไม่หยุด ฟาร์จึงเอื้อมไปหยิบมันด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“ใครเหรอฟาร์” เห็นอีกฝ่ายเงียบจนน่าใจหาย กวีเดาว่ามันไม่ใช่เรื่องดีจึงรีบแย่งของส่วนตัวคืน

[ไหนโรงแรมที่นายแกไปพัก ทำไมต้องให้รอตลอด คิดว่าฉันแค่ขู่เหรอ]

“มะ…มันไม่มีอะไรเลยฟาร์” มือหนาพุ่งตะปบคางมนแล้วบีบอย่างแรง ขู่เข็ญกระชากของในมือกลับไป “มะ…ไม่ใช่นะ”

“หุบปาก!” ผลักตัวคนร่างบนออก สวมรอยเป็นเจ้าของเครื่องไล่อ่านข้อความทั้งหมด กวีรายงานชีวิตประจำวันของเคลย์และซิลไม่มีบกพร่อง 

ความโกรธแล่นปราดขึ้นขมับ แต่นั่นไม่เท่าการได้เห็นบางอย่างหลังสิ้นสุดข้อความนั้น มันคือคลิปน่าสมเพชของคนรักตัวเองกับอดีตคนของเคลย์

“นี่พวกมึง…” ในใจฟาร์คัดค้าน แต่สิ่งปรากฎกลับแจ่มชัดทั้งเสียงครวญครางเรียกชื่อก็สะท้อนก้องในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า คล้ายถูกค้อนเหล็กทุบกระแทกตอกย้ำความเจ็บปวด

“ฟาร์…ผมกับคุณแจ๊สเราแค่เมา” 

ยิ่งเพิ่มโทสะถึงขีดสุดจนกลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำตารื้น มือไม้สั่นระริกอยากสาดความรุนแรงใส่คนรักให้เจ็บแสบ แต่หัวใจมันเจ็บจนไม่มีแรงเหลือ “ข้ออ้างโง่ ๆ! ถ้าเมาแล้วไปเอากับใครก็ได้มันจะต่างอะไรกับหมาจรจัดวะ!!”

“จริง ๆ นะ ที่ผมต้องขายเรื่องคุณท่านก็เพราะ…ผมกลัว”

ฟาร์แค่นหัวเราะทั้งน้ำตา โคตรสมเพชตัวเอง…คนที่เขามอบความหวังดีให้ตลอดสองปี โบนัส เงินเดือนและความช่วยเหลือที่อุตส่าห์ร้องขอเจ้านายเพื่อคนรัก “ตลกดีว่ะ กูต้องมาใช้เมียร่วมกับไอ้เหี้ยนั่น แม่ง…”

“มันแค่ครั้งเดียวเท่านั้นฟาร์ ผมไม่เคย…”

“เงียบ!” เขาไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องการรับรู้อะไรอีกแล้ว

“ฮึก!…ให้โอกาสผมสักครั้งนะ ผมสัญญาจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก” กวีทิ้งศักดิ์ศรีคุกเข่า ร่ำไห้อ้อนวอน แต่แม้เศษเสี้ยวความสงสารเขาก็ไม่เห็นจากแววตาที่คุ้นเคยนั่น

คลิปถูกส่งต่อเข้าแชทเจ้าตัวพร้อมคำบอกลา “ผูกเองก็แก้เองแล้วกัน ส่วนเรื่องของเราให้มันจบแค่นี้”

---------- 

กวัดแกว่งแก้วเหล้าในมือหยอกล้อกับแสงไฟสลัวภายในร้านชื่อดังก่อนทอดถอนใจให้กับความโง่เขลา

เขาไม่สงสารกวีหรือ…ถูกแล้ว ไม่เลย สงสารตัวเองมากกว่าที่ยังทำหน้าที่คนรักอย่างดีในขณะที่บนกบาลมีเขางอกยาวขึ้นทุกวัน

หากมันเป็นความผิดพลาดจริง ๆ กวีควรปรึกษาตั้งแต่เนิ่น ๆ ถึงแน่นอนอยู่แล้วว่าเขาต้องโกรธ แต่คงช่วยแก้ไขได้ ไม่ใช่ปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดอย่างนี้

“บัตรเครดิตถูกระงับครับ”

“ลองใบนี้ได้ไหมครับ”

“ใบนี้ก็ถูกระงับครับ”

ฟาร์หันไปสนใจเสียงถกเถียงของพนักงานกับลูกค้ารายหนึ่งแทน ดวงตาหม่นจับจ้องคนที่นั่งถัดไปสองช่วงเก้าอี้อย่างใคร่รู้ แล้วจู่ ๆ ริมฝีปากก็ยกขึ้น

“พี่รับโอนไหมครับ” พนักงานหนุ่มพยักหน้าแล้วยื่นแผ่นคิวอาร์โค้ดให้ “เอ่อ…ลืมไปว่าค่าขนมยังไม่ออก”

“ไม่ตลกนะครับคุณลูกค้า”

“ไม่ได้ตลกนะพี่ ช่วงนี้การเงินผมวิกฤตจริง ๆ”

“โทรยืมเพื่อนได้ไหมครับ”

“เท่าไรครับ” ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ แต่เห็นท่าทีอับจนหนทางแล้วสงสาร ยื่นเครดิตการ์ดให้พนักงานแทน อีกฝ่ายจึงเหลียวมามองเต็มตา ตอนนั้นฟาร์ถึงได้รู้ว่าเด็กคนนี้ตรงสเป็กมาก

“เฮงซวย!” ไม่ใช่เสียงของคนได้รับการช่วยเหลือ แต่เป็นของคู่ขา “คราวหน้าไม่มีเงินก็ไปซื้อเหล้าขาวแดกซะ!”

“เอ้าอีนี่!” เด็กหนุ่มหน้าคมเผยอปากด่าได้ไม่กี่คำ หญิงสาวรายนั้นก็หุนหันออกไปแล้ว

ฟาร์มองทุกอย่างเงียบ ๆ รับบัตรคืนมาดูยอดแล้วแค่นขำ “คอติดหรูนะ”

“ขอบคุณนะครับ” ยกมือไหว้จรดหัวคิ้วก่อนยื่นโทรศัพท์ให้

“พี่ไม่รับจำนำของ”

“เปล่าครับ ขอเบอร์พี่ไว้หน่อย ค่าขนมออกแล้วผมจะโอนคืน”

“จะออกเมื่อไรล่ะ พี่เป็นมนุษย์เงินเดือนนะ”

“ถ้าตึงขนาดนั้นก็ไม่ต้องช่วยคนอื่นเขาสิ พี่ไม่เคยได้ยินเหรอ เอ็นดูเขาเอ็นเราขาด” พลันพี่ชายสวมแว่นแววตาเจื่อนลง เด็กหนุ่มจึงตระหนักว่าตนอาจพูดอะไรผิด “ขอโทษครับ”

“เรื่อง?”

“ไม่รู้ เห็นพี่ทำหน้าจ๋อย”

“ถ้าพี่ไม่เอาเงินแต่แลกกับความช่วยเหลือแทนล่ะ” คิ้วอีกฝ่ายขมวดมุ่น “ไม่ผิดกฎหมายหรอก”