LOGINShare
Chapter 2
publish date:
2026-08-23 20:30:31“แน่นะ” ยิ้มพลางพยักหน้า “งั้นขอเบอร์กับเรื่องให้ช่วยหน่อยครับ”
พิมพ์เบอร์โทรเข้าเครื่องตัวเองแล้วยื่นคืนให้เด็กหน้าดุ “พี่ลาพักร้อนไว้จะไปเที่ยวกับแฟนอีกสองวันข้างหน้า แต่พอดีเกิดเรื่อง…”
“แฟนพี่นอกใจ?” ดวงตาเรียวตวัดจ้องกันก่อนแค่นยิ้มไม่ถือสา “พี่ก็แค่ยกเลิก”
“ไม่ได้ จ่ายไปหมดแล้วทั้งค่าห้องค่าเครื่อง เสียดายเงิน”
“ถ้าผมไปด้วยพี่จะจ่ายเท่าไร” เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แต่กว่าค่าขนมจะออกก็เกือบสิ้นเดือน ระหว่างนี้เขาต้องรอด
“พี่ไม่รู้เรทราคาซะด้วยสิ”
“เดี๋ยวผมถามเพื่อนก่อน” แชทหาเพื่อนที่รับงานเที่ยวแล้วหันไปให้คำตอบ “มันบอกว่ากินข้าวสองชั่วโมงหนึ่งพันบวกเที่ยวสามพัน ออกต่างจังหวัดแปดพันค้างคืนหมื่นสอง”
“แพงแฮะ” ฟาร์ยิ้มเร้าถอดแว่นคลึงสันดั้ง ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกแอบถ่ายรูปส่งให้คนอื่นแล้ว
“แต่เพื่อนผมบอกว่า ถ้าลูกค้าหล่อต่อเหลือครึ่งราคา” อ่านข้อความตามที่เห็น แต่จงใจทำเมินข้อความที่เหลือ
[ลูกค้าหล่อขนาดนี้ ถ้ามึงไม่ไปกูจะเสนอตัวเอง]
“พี่ให้วันละหมื่น แค่นอนร่วมห้องไม่ต้องร่วมรัก นายว่าไง”
“ถามเพื่อนก่อน…”
มือหนาดันโทรศัพท์ให้เด็กหนุ่มเลิกถามคนอื่นสักที มันรำคาญลูกตา “ถ้าจะถามขนาดนี้ทำไมไม่ให้เพื่อนไปแทน”
“ก็พี่ชวนผม” ใช่เรื่อง เขาต่างหากที่ร้อนเงินจนจะกินแกลบอยู่แล้ว
“มะรืนเจอกัน”
“จำคำพี่ไว้ด้วย…ห้ามล่วงเกิน”
“อืม… ชื่ออะไร” ฟาร์จะได้จำใส่ใจไว้ว่าหลังความโชคร้ายเขาก็ได้เจอผู้ชายหน้าตาดีตรงสเปกที่มีนามว่า…
“ทิศครับ ทิศเหนือ”
“เคยแทนสรรพนามด้วยชื่อตัวเองไหม” ทิศเหนือส่ายหัวเบา ๆ “พี่จ่ายเพิ่มห้าพันไปฝึกพูดให้ชินซะ”
“แล้วคำว่าผมมันไม่ดีตรงไหนครับ”
“พี่ไม่ใช่คนไร้เหตุผลนะทิศ” เพราะไม่อยากฟังแล้วนึกถึงคน ๆ นั้นไง
“ก็ได้ครับ ทิศเป็นลูกจ้างต้องทำตามที่นายจ้างสั่งอยู่แล้ว” เอื้อมมือหยิบแก้วเหล้าเพื่อชนกับนายจ้างชั่วคราว อีกฝ่ายก็ทำเช่นเดียวกันพร้อมรอยยิ้ม
“ยินดีที่ได้ร่วมงาน”
ทิศเหนือโค้งศีรษะเล็กน้อย พลันสายตาเหลือบเห็นหน้าจอโทรศัพท์ฟาร์มีสายเรียกเข้า ถึงไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็น แต่ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายดูหงุดหงิดจนพาให้สงสัย
“โทรศัพท์…”
“เท่าที่รู้เพื่อนเที่ยวไม่เก้าก่ายเรื่องส่วนตัวนะ”
“ผม…ทิศเปล่า แต่คิดว่าพี่ไม่เห็นก็เลยบอก”
“ถ้าให้รับสายแทนต้องจ่ายเท่าไร”
“ฟรีก็ได้ เอาบทพูดมาสิ” คนข้างตัวหยิบปากกาในกระเป๋าเสื้อแล้วเขียนขยุกขยิกก่อนยื่นให้ “เมีย?”
เส้นคิ้วดำขลับกระตุก เสมองโทรศัพท์ที่สั่นเร่าก่อนรับสายด้วยอาการกระอักกระอ่วน
‘ฮึก! ฮือ…ผมขอโทษนะฟาร์ กลับมาหาผมเถอะ’ เสียงสะอื้นของปลายสายทำให้เด็กหนุ่มเงอะงะ อีกฝ่ายร้องไห้อย่างน่าสงสาร จนไม่อยากใจร้ายเลย
ครั้นเห็นธนบัตรตรงหน้าก็ช่างแม่งและสร้างบทสนทนาได้อย่างลื่นไหล “พี่ฟาร์ไม่ว่างครับ”
‘ใคร…?’
“มะ…เมียพี่ฟาร์ครับ”
‘ไอ้เวร! ผมต่างหากเมียเขา!’
“ผมเพิ่งเป็นเมียเมื่อกี้เลยครับ ตอนนี้พี่ฟาร์ก็กำลังอาบน้ำ โอ้โห! พี่เขาดุเดือดมากเลยนะครับ ลีลาดี๊ดี…” เจ้าของเครื่องทนฟังไม่ไหวแล้ว กดวางสายพลางส่ายหัวอ่อนใจ
“เล่นเกินค่าตัวจริง ๆ นะทิศ”
“เงินนี่ผมเก็บนะ” ยื่นคืนเขาไปสี่ใบ “แค่พันเดียวผมก็อยู่ได้หลายวันแล้ว”
“ทำธุรกิจไม่ควรใจอ่อนกับคู่ค้านะ” ยิ้มหวานพับเงินยัดใส่กระเป๋ากางเกงทิศเหนือแล้วดื่มกันต่อ ระหว่างนั้นหน้าจอก็ขึ้นแจ้งเตือนแชทจากกวีระรัว ฟาร์เพียงปรายตามองพลางถอนหายใจ
เมื่อคิดย้อนไป เขาเต็มที่กับความรักครั้งนี้เสมอ แม้ไม่เปิดตัวเพราะถูกขอร้องไว้ ชายหนุ่มก็ยังมั่นคงไม่ยอมให้ใครมาแทรกกลาง ผลตอบแทนคนซื่อสัตย์ช่างสาหัสและเจ็บปวดจนการร้องไห้กลายเป็นเรื่องยากเย็น
ทิศเหนือสัมผัสได้ถึงความเศร้านั้น จึงยื่นแผ่นกระดาษใบเดิมส่งคืนหลังเพิ่มเติมข้อความลงไป “หาเมียใหม่”
Latest chapter
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 17
นิ้วมือที่กำลังกดอัพโหลดจ่อหน้าจอทัชสกรีนอย่างลังเล แต่สายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทควบตำแหน่งเจ้านายเด้งขึ้นมาเสียก่อน‘กวีสารภาพหมดแล้ว’“ผมเตรียมเอกสารพ้นสภาพไว้ให้แล้วครับ เดี๋ยวส่งให้ทางอีเมล์”‘ยังก่อนครับคุณฟาร์ ผมมาคิด ๆ ดูแล้วพวกเขาก็เมาทั้งคู่ กวีเองคงไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ อีกอย่าง คุณเลขาบอกเองว่าน้องสาวกวีกำลังป่วยหนักจะขาดรายได้ตอนนี้ก็น่าสงสารไม่ใช่รึไง’ชายสวมแว่นเหลือบตามองบน รู้นิสัยเคลย์ดีว่าหมอนั่นใจดีกับคนอื่นเสมอ ตนเองก็ได้รับความอนุเคราะห์จากเพื่อนคนนี้ในหลาย ๆ อย่างเช่นกัน แต่ไม่ชอบใจเลยที่เคลย์กำลังใช้ความใจดีกับเรื่องนี้“งั้นรอดูเรื่องสนุกต่อจากนี้แล้วกันครับคุณท่าน” กดอัพโหลดคลิปเสียงอย่างไร้ความลังเล ในเมื่อฟาร์ถูกหักหลังแล้วยังไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็ให้การกระทำต่ำช้านั่นย้อนใส่พวกมันเอง‘คนชั่วไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข’ ฟาร์เผลอกระตุกมุมปากเย้ยหยันบทพูดของตัวละครที่แจ๊สกำลังสวมบทบาท เห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ‘คนเลวไม่ควรได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน’ดวงตาสีดำเคลื่อนตามร่างสันทัดที่ลิงโลดอยู่เบื้องหน้าไม่ไกล รู้สึกอยากอ้วกเต็มที ความรู
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 16
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของทิศเหนือปลุกให้ตื่นจากภวังค์ ผละตัวเองออกห่างจากฟาร์ พลันเห็นรายชื่อบนหน้าจอก็เกิดอาการใบ้กิน เหลียวมองอีกฝ่ายสีหน้ากระอักกระอ่วน“แฟนโทรมาเหรอ”“ต่อให้ทิศมีแฟนก็ไม่กลัวเท่าแม่หรอกครับ” เกร็งหน้ารอเสียงสวรรค์จากปลายสาย เป็นดั่งคาด ตนโดนสวดยับเพราะทั้งแม่บ้าน ยามและนิติพร้อมใจกันบอกหญิงแม่ว่าลูกชายหายไปจากคอนโดเป็นเวลาหนึ่งคืนแล้ว ยังเพิ่มเติมอีกว่าก่อนหน้านี้มีผู้ชายแปลกหน้าเวียนรับส่งด้วย‘กลับคอนโดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่งั้นแม่จะตัดเบี้ยเลี้ยง’“โธ่! บัตรเครดิตก็ตัดไปแล้วนี่ครับ น้องจะกินเกลืออยู่แล้วนะ” เหลือบเห็นรุ่นพี่แอบหัวเราะจึงเลี่ยงไปคุยหน้าระเบียงห้อง ไม่วายเดินตามทับถมกันอีก‘ช่วยไม่ได้ เหนือมาทำร้ายล้านสองของแม่ก่อนทำไม ไม่รู้แหละ ถ้าไม่กลับภายในคืนนี้แม่จะให้นิติไปล็อกห้อง’ อันที่จริงแค่ยึดกุญแจก็ทำให้ทิศเหนือเข้าห้องไม่ได้แล้ว หญิงแม่ดันสั่งให้เปลี่ยนรหัสประตูทุกเดือนป้องกันมิจฉาชีพโดยลืมไปว่าลูกชายอาจได้รับผลกระทบไปด้วย“ใจเย็นแม่! พรุ่งนี้น้องกลับแล้วครับ อย่าเพิ่งล็อกนะขอร้อง~”‘ทำไมกลับวันนี้ไม่ได้ ไปติดเด็กที่ไหนอีก’“น้องไม่ได้ติดเด็ก” เหล่มอ
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 15
ฟาร์จะเผลอคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้วว่าเขามีใจ ทั้งที่มันเป็นแค่การประชดประสาเด็กวัยรุ่นแค่นั้น“งั้นจะให้ทิศคิดยังไง”“ยังไงก็ได้แต่ไม่ใช่การประชด อย่าทำเหมือนหึงหวงพี่ทั้งที่นายไม่ได้คิดอะไร พี่เสียเปรียบ” ผละจากโต๊ะกินข้าวหนีการทะเลาะเข้าไปสงบอารมณ์ในห้องน้ำ ทรุดนั่งบนโถสุขภัณฑ์พลันลูบข้างขมับ ไม่รู้เลยว่าทิศเหนือต้องการอะไรกันแน่ ความใกล้ชิดที่ไม่มีความรักเจือปนมันดูไม่ยุติธรรมกับคนเพิ่งผิดหวังเอาเสียเลยทิศเหนือมองประตูห้องน้ำด้วยใจจดจ่อ รอให้รุ่นพี่ออกมาเพื่อจะคุยกันให้เข้าใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะแสดงอารมณ์อย่างนั้นไปเพื่ออะไร แค่รู้สึกไม่ชอบที่ฟาร์ทำเหมือนนึกถึงคนเก่า โต้แย้งกับตัวเองพักใหญ่ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดว่าฟาร์ชอบตนเองจริง ๆ หรือแค่หวั่นไหวเพราะเพิ่งถูกทิ้งมากันแน่“พี่แค่หวั่นไหวรึเปล่า!” ร่างกำยำชะงักหันมามองคนที่นั่งที่เดิมอย่างเต็มตัว เส้นคิ้วขมวดปมใหญ่ไม่เข้าใจที่ทิศเหนือกล่าว “ที่บอกว่าชอบน่ะ เพราะเพิ่งอกหักใช่ไหม”ลอบถอนหายใจพลางกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่ายให้เดินมาหา เมื่อประชันหน้ากันฟาร์ก็เปิดหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูช่องแชทจากกวีที่ไร้การตอบกลับมาตลอดหลายวัน “อยากรู้
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 14
แสร้งหัวเราะอารมณ์ดี มันไม่มีหรอกความรักที่ไม่ต้องการอะไรตอบแทน อย่างน้อยก็หวังให้อีกฝ่ายอยู่ใกล้ ๆสายตา หวังแค่ได้ดูแลอย่างดีเท่าที่คน ๆนึงจะทำให้ได้เรื่องนี้ตนเข้าใจดีและไม่ว่ากล่าวทิศเหนือหรอก น้องเป็นผู้ชายทั้งแท่ง แมนยิ่งกว่าสมรักษ์ คำสร้อย จะให้มารับรักเกย์วัยใกล้สามสิบน่ะเหรอ เพ้อเจอสิ้นดี“หญิงแม่ให้อภัยเมื่อไรทิศคงไม่ได้รบกวนพี่อีกแล้วล่ะครับ”“จริงสิ ทิศเป็นลูกเศรษฐีนี่เนอะ” รวบจานอาหารแล้วกินยาตามก่อนทำทีเป็นง่วงหาว ทิศเหนือมองแผ่นหลังนั้นพลางถอนหายใจ หายสงสัยในท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว ทว่า ข้องใจกับความรู้สึกตัวเองมากกว่า ทันทีที่โดนสารภาพตนกลับไม่มีอาการต่อต้านหรือรังเกียจเช่นที่ผ่านมาระหว่างการดื่มของมึนเมาหัวสมองก็คิดถึงแต่เรื่องฟาร์ ถ้าตัดคำยั่วยุของเพื่อนสนิทออกไป เขาเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจเหมือนเพื่อน อบอุ่นเหมือนพี่ชายแต่หากถามถึงความรู้สึกเชิงชู้…ทิศเหนือคิดว่ายังไม่มีเยื้องกายขึ้นเตียงหลังการอาบน้ำเสร็จสิ้น ดึงต้นแขนซ้ายของฟาร์ให้พลิกนอนหงายเพราะกลัวแผลถูกกดทับ“จะนอนทั้งใส่แว่นงี้เหรอพี่ฟาร์” เปลือกตาสั่นไหวแต่ไม่ยอมลืมตา ทิศเหนือจึงถือวิสาสะถอดมันวางไว้ข้างหั
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 13
เปิดดื่มใหม่อีกกระป๋องกระตุ้นให้ฝีปากกล้าขึ้น “พี่จะคอยอธิบายเรื่องแฟนกับทิศเพื่ออะไร ทิศไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ด้วยซ้ำ ไม่เห็นต้องง้อต้องใส่ใจขนาดนั้น”“พี่…” กำลังจะบอกว่าชอบอยู่แล้ว แต่ทิศเหนือพูดไม่พักให้แทรกกลางเลย“ตอนที่เจ็บตัวพี่ควรโกรธทิศสิ ไหงมาโกรธตอนทิศดื้ออะ ไม่เข้าใจ”“พูดจบยัง” ทิศเหนือพยักหน้า ฟาร์จึงลุกไปโทรสั่งอาหารและเครื่องดื่มเพิ่มก่อนมานั่งที่เดิมแต่ใกล้ชิดกันกว่าเดิม “แค่นี้ใช่ไหมที่อยากรู้”“ครับ” ดื่มของมึนเมาไม่หยุด สติเหลือน้อยเท่าไรยิ่งดี จะได้ไม่เอาแต่ฟาดงวงฟาดงาจนไม่ได้ฟังสิ่งที่อยากรู้“ถ้ารู้แล้วทิศจะยกเลิกการเป็นเพื่อนเที่ยวไหม”“ไม่ครับ ทิศไม่อยากจ่ายเงินที่พี่จงใจขูดรีด”“ยังอุตส่าห์แวะกัด”“อ้อ! ทิศอยากรู้อีกเรื่อง ถ้ากลับไปแล้ว เราจะได้เจอกันอีกไหม”“พี่อยากเจอนะ ทิศล่ะว่าไง” จู่ ๆ ท่อนแขนข้างซ้ายก็ถูกรวบพร้อมใบหน้าถูไถไปมา “เมาเร็วจังแฮะ”“ไม่เมา นี่คือภาษากายที่แปลว่าอยากเจอ”“พี่ชอบภาษากายของทิศจัง” ลูบเรือนผมสีฟ้าของน้องเบา ๆ มองดวงตาที่หลับพริ้มแสดงอาการชื่นชอบ“ตอบคำถามได้แล้วครับ พูดจาอ้อมไปอ้อมมาทิศจะหงุดหงิดแล้วนะ”“ถ้าหงุดหงิดอีกพี่ก็ง้ออีก
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 12
ฟาร์เริ่มดำเนินการออดอ้อนทันทีที่เปิดประตูห้องพัก สรรหาสารพัดข้ออ้างเพื่อล่อลวงทิศเหนือให้ลงอ่างอาบน้ำด้วยกันแน่อยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มไม่ยอม กลอุบายสิ้นคิดอย่างการใช้เงินเข้าล่อจึงถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “หนึ่งหมื่น!”“ห้ามแก้ผ้าหมด ห้ามแตะตัว ห้ามจูบ”“หวงตัวแบบนี้พี่ล่ะอย่างชอบ” ปลดกระดุมสองเม็ดแล้วนึกขึ้นได้ “ปวดแขน”“จู่ ๆ ก็อ่อนแอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเนอะ น่าแปลกใจจริง ๆ” ในฐานะลูกจ้างก็ต้องทำตามบัญชา แต่มือไม้มันเป็นอะไรของมัน สั่นอยู่นั่นแหละ “ทิศก็ถอดด้วยสิ” จิวกลางคิ้วซ้ายของทิศเหนือกระตุก ฟาร์มองต่ำลงไปอีกก็เห็นท่าทีประหม่า “ไม่ถอดได้ไหม” “สะดวกแบบนั้นก็ตามใจ” หย่อนขาลงอ่างแล้วรอดูท่าทีไม่กดดัน ทิศเหนือไม่ได้กลัวจะถูกปลุกปล้ำในนี้หรอก ยังไงเรี่ยวแรงพวกเขาก็ไม่ต่างกันมาก แต่ว่า…โตมาจนถึงตอนนี้ตนไม่เคยอาบน้ำร่วมกับใครมาก่อน ไม่ว่าเพศไหน “คือว่า ถ้าขอให้พี่ปิดตา”“เหอะ! งั้นนายก็ออกไปเถอะ พี่อาบเองได้” ตั้งใจแกล้งเขาแต่กลับหงุดหงิดจริงจังแฮะ ก็ดูทิศทำตัว…อย่างกับหนุ่มพรหมจรรย์“ไหนเมื่อกี้…”“ตอนนี้ผมดูแลตัวเองได้แล้วครับคุณลูกจ้าง ขอบคุณในน้ำใจที่อุตส่าห์ช่วยถอดเสื้อผ้าให้”“
You May Also Like
Love Erotic - เสพรัก
ภูผาสีน้ำเงิน2.9K viewsเด็กดีของพี่หมอ
จินต์พิชา3.3K viewsCan't deny #ของคุณเชาว์
Blue Horizon1.4K viewsสตรีมเมอร์คนนั้นช่วยหยุดยิงมั่วสักที
นัก(ละ)เลง1.2K viewsจะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน
มกรา / M@kara/u-mauma580 viewsBoylove the Serise|ดื่มด่ำค่ำคืนอันเร่าร้อน [YAOI] + [NC30+]
ณ ธารา1.9K viewsลำนำบุปผาหมื่นดารา
ภวังค์วิฬาร์469 viewsคนอุ่นเตียง
ปักหมุดสีเงิน1.0K views
