All Chapters of เมียเดิมพัน ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 2: Chapter 41 - Chapter 50

อนุทินมาส่งเอื้องฟ้าที่บ้าน หญิงสาวรู้สึกสบายใจมากขึ้นหลังได้ระบายความทุกข์ออกไป เขาทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีจริงๆ ระหว่างที่นั่งฟังเธอเล่าทั้งน้ำตาเขาไม่เอ่ยแทรกหรือต่อว่าในความอ่อนแอแม้แต่น้อย อนุทินมีแต่คำปลอบโยนและคอยพูดให้กำลังใจ “ขอบคุณพี่นุมากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ฟ้าคงแย่แน่ๆ” เพิ่งรู้ว่าการได้ระบายเรื่องบางเรื่องกับใครสักคนมันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้มากถึงเพียงนี้ ที่ผ่านมาเวลามีปัญหาเธอมักเลือกเก็บไว้กับตัว จมปลักกับความรู้สึกแย่ๆ เพียงลำพัง “พี่เองก็ต้องขอบคุณฟ้าเหมือนกันนะ ขอบคุณที่เชื่อใจและยอมเล่าให้พี่ฟังว่าฟ้าเจออะไรมาบ้าง” “พี่นุเป็นพี่ชายที่ฟ้าเคารพ เป็นคนที่ฟ้าไว้ใจมากที่สุดคนหนึ่งค่ะ” คำว่า พี่ชาย เสียดแทงหัวใจคนฟัง อนุทินยิ้มรับสถานะนั้น เขาคงเป็นได้เท่านี้ แค่พี่ชายก็นับว่าดีเกินฝันแล้ว “รีบเข้าบ้านเถอะ ค่ำแล้ว” “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” เอื้องฟ้ายกมือไหว้แล้วยืนรอจนกว่ารถของเขาจะเลือนหายไปจากคลองสายตา ร่างบางยิ้มกับตัวเอง หารู้ไม่ว่านรกมารอเยือนอยู่ตรงหน้า “ทำไมกลับมากับมัน!”

ปริญพลิกตัวควานหาร่างนุ่มนิ่มมาสวมกอดแต่ไม่พบ เขาขยี้ตามองไปยังที่นอนข้างๆ ไออุ่นของเอื้องฟ้าถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศ บ่งบอกว่าเธอลุกออกไปนานแล้ว “ฟ้า… อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า” เสียงเข้มตะโกนเรียกพลางเคาะประตูหลายที ไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านใน “ฟ้าได้ยินฉันไหม เปิดประตูให้ฉันที” เขาคว้าผ้าขนหนูสีขาวขึ้นพาดไหล่ ยืนบิดกายขับไล่ความเมื่อยล้า เมื่อคืนหนักมือกับหล่อนอีกจนได้ ป่านนี้คงระบมไปทั้งร่างแล้วกระมัง แต่มันก็สาสมกับความดื้อด้านของหล่อนแล้วล่ะ “ฟ้า” มือหนาบิดลูกบิดแล้วต้องแปลกใจ “ไม่ได้ล็อคนี่” มุมปากเจ้าเล่ห์แสยะยิ้ม ‘แหม… อ่อยผัวสิท่า’ คนหลงตัวเองเปิดประตูหมายจะเข้าไปกอดรัดฟัดเมียให้เต็มที่ ห้องน้ำกว้างใหญ่ไร้เงาของคนตัวเล็ก ปริญชักใจคอไม่สู้ดี วิ่งหุนหันออกมาแล้วสายตาดันเหลือบไปเห็นวัตถุมีค่าวางอยู่บนโต๊ะทำงาน สร้อยมุกที่เขาให้เธอวางทับกระดาษแผ่นเล็กอันมีลายมือของหญิงสาวบรรจงฝากไว้ ‘ลาก่อน… เอื้องฟ้า’ หัวใจแกร่งบีบรัดแน่น มือหนาไร้เรี่ยวแรงปล่อยแผ่น

สามเดือนต่อมา “โห… นี่สภาพของมันหรือวะ?” ภูเบศเปิดประตูเข้าห้องมาถึงกับเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน กลิ่นเหล้าคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นควันบุหรี่ ปริญนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยท่อนบนและสวมเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์หลวมๆ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเป็นที่คลั่งไคล้ของสตรีรกรุงรังด้วยหนวดเครา เปลือกตาคู่คมปิดสนิท ออกแนวหงุดหงิดด้วยซ้ำที่ธนาคิมถือวิสาสะเปิดผ้าม่านให้แสงแดดจากภายนอกเล็ดลอดผ่าน เจ้าของคอนโดฯ หรูยกมือขยี้ตา “ปิด!” เสียงห้วนตวาดสั่ง ปริญตวัดผ้านวมคลุมโปงหนีแสงแดดที่เขาเกลียด “มึงเมาหรือตายไอ้นัย ลุกมาทำงานทำการได้แล้ว ไม่ห่วงบริษัทเลยหรือไงวะ” ภูเบศเท้าเอวถามเสียงฉุน ตลอดสามเดือนเขาต้องสละเวลาอันมีค่ามาดูแลกิจการแทนมัน ครั้นจะไม่ช่วยก็สงสารเพื่อน เข้าใจหัวอกคนกำลังผิดหวังว่ารู้สึกเช่นไรกับการที่คนรักหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จ้างนักสืบเก่งๆ ตามหาเท่าไรก็ยังหาไม่พบ ปริญเครียดจัดถึงขนาดกินข้าวกินปลาไม่ได้ วันๆ เรียกหาแต่เหล้าดื่มย้อมใจ พยายามมอมเมาตัวเองเพื่อไม่ให้สมองคิดมากกับเรื่องของเอื้องฟ้า เขาทุกข์ทรมานอย่างแสนส

“มาทางไหนเชิญกลับไปทางนั้น ที่นี่ไม่ต้อนรับคนเลวๆ อย่างคุณ!” ร่างบางชี้นิ้วไล่ไม่ไว้หน้า เสียงหวานแข็งกร้าวดุดันไม่เหมือนเอื้องฟ้าคนเดิมเลยสักนิด ปริญหน้าชาไปทั้งแถบ ตลอดชีวิตไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนไล่เยี่ยงหมูเยี่ยงหมามาก่อน เหนือความอายคือความเสียใจที่พรั่งพรูผ่านดวงตาคมกริบ เขามองยอดรักที่คะนึงหาทุกวินาที ตลอดระยะเวลาสามเดือนหัวใจของเขาทุกข์ระทมแสนสาหัส “ฟ้า” เสียงแหบห้าวเรียกชื่อหล่อนแผ่วเบา “ฉันรู้ว่าเธอโกรธต่อสิ่งที่ฉันทำลงไป ฉันไม่ขอแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น มันผิดมหันต์ฉันรู้ดี แต่ฉันอยากขอโทษ” “เก็บคำขอโทษของคุณเอาไว้เถอะ ฉันไม่อยากได้ยิน” “ฟ้า” เป็นอีกครั้งที่ต้องครางเสียงแผ่วราวหมาหงอย ได้ยินสรรพนามแทนตัวที่หล่อนเอ่ยมันช่างเสียดแทงความรู้สึกของเขาเหลือเกิน เมื่อก่อนหล่อนแทนตัวเองว่าฟ้า แล้วเรียกเขาว่าคุณนัย แต่วันนี้ไม่มีอีกแล้ว เขาโหยหาน้ำเสียงออดอ้อนในอดีต อยากได้รอยยิ้มอ่อนโยนมาชะโลมจิตใจที่มืดมนอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสนั้นหรือไม่? “กลับไป!” คราวนี้เอื้องฟ้าขึ้นเสียงดังกว่าเก่า โชคดีที่บ

“เขาไปแล้วใช่ไหม?” เอื้องฟ้ารีบถามหลังเห็นชมพู่เดินเข้ามา เพื่อนสาวพยักหน้าทิ้งตัวนั่งลงเคียงข้าง กุมมือน้อยที่สั่นระริกเอาไว้ “ฟ้า… แกโอเคไหม” ไม่โอเค ตอนนี้เธอกำลังสับสนกับคำพูดของเขา สับสนกับการกระทำที่เขามาเฝ้าตามติดเธออยู่หลายอาทิตย์ สับสนทุกอย่าง “ฉันจะกลับไปอยู่บ้านนะ” ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปเขาต้องกลับมาอีกแน่ๆ นิสัยของปริญเป็นเช่นไรเอื้องฟ้ารู้ดีที่สุด “ไปเถอะ อยู่ที่ไหนแล้วสบายใจก็ไป” ชมพู่ไม่คิดห้าม บางทีการกลับไปอยู่ในอ้อมกอดของตายายที่เลี้ยงดู อาจทำให้เอื้องฟ้าคิดอะไรได้มากขึ้น “แต่ตอนนี้ต้องนอนพักก่อน” ชมพู่ดันร่างบางให้นอนลงบนเตียง ยืนมองดวงหน้าหวานเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาที่ค่อยๆ เคลิ้มหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย ก่อนจัดการปิดไฟและล็อคประตูห้องให้เสร็จสรรพ ............................................... ชมพู่กลับเข้ามาในห้องรับแขกก็เห็นปริญนั่งกุมขมับอย่างคนเครียดจัด เจ้าของรีสอร์ทผู้มีนิสัยค่อนข้างมุทะลุและตรงไปตรงมายอมรับว่าแอบสมน้ำหน้าชา