All Chapters of เมียเดิมพัน ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 2: Chapter 11 - Chapter 20

“ทานข้าวนะ” ปริญประคองคนป่วยนั่งพิงหัวเตียง เขาถอยกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม หยิบถาดรองชามข้าวต้มวางลงบนเตียงข้างๆ หญิงสาว เอื้องฟ้ากลืนน้ำลายเพราะความหิว กะเพาะน้อยๆ ไม่ได้รับอาหารเลยตั้งแต่เมื่อคืน “มันร้อนค่อยๆ” เขาเป่าความร้อนก่อนจ่อปลายช้อนไปยังริมฝีปากซีดเผือด เอื้องฟ้ายอมทานแต่โดยดี แรงพยศหล่อนไม่มี ต้องกินเพื่อเอาตัวรอดก่อน หลังจากนี้ค่อยว่ากันอีกที “ค่อยๆ สิ ระวัง” ปริญรู้สึกโหวงในใจที่เห็นหล่อนรีบกินประหนึ่งหิวโหยมานาน แน่ล่ะ เขายอมรับว่าร้ายกาจพอสมควร กระหน่ำรักใส่เธอไม่ยั้งจนร่างบางแน่นิ่งไป พานคิดเล่นๆ ว่าหากเธอไม่เป็นลมหมดสติไปเสียก่อนเขาจะยอมหยุดไหม? ในเมื่อตอนนั้นทั้งหึงและหวงจนแทบคลั่ง! “ข้าวต้มปลาเจ้านี้น่ากลัวจะอร่อยแฮะ กินหมดเลย” คนตัวโตพูดยิ้มๆ ขณะป้อนคำสุดท้ายให้คนป่วย ไม่เหลือเม็ดข้าวสักเม็ดในชามที่เคยมีข้าวต้มอยู่เกือบเต็ม ไม่บ่อยนักที่จะเห็นเอื้องฟ้าทานข้าวได้เยอะแบบนี้ หล่อนเป็นประเภทเข้าตำรากินข้าวอย่างกับแมวดม “ยาลดไข้” วางยาเม็ดโตลงบนฝ่ามือบาง เอื้องฟ้าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ทำไม

วันหยุดเอื้องฟ้าตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำบุญถวายสังฆทานที่วัด อุทิศส่วนบุญให้แก่บิดามารดาผู้ล่วงลับ ท่านทั้งสองลาจากโลกนี้ไปตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้ มีเพียงรูปถ่ายขาวดำที่ตายายเก็บไว้ให้ดูต่างหน้า พ่อแม่ของเธอรับจ้างทำงานก่อสร้างตามไซต์งานต่างๆ แต่โชคร้ายผลัดตกตึกเสียชีวิตพร้อมกันทั้งคู่ ทิ้งลูกน้อยตาดำๆ วัยเพียงสองขวบครึ่งให้อยู่กับตายายเพียงลำพัง เอื้องฟ้าจึงรักและเทิดทูนตายายมาก ท่านทั้งสองทำสวนทำไร่หาเช้ากินค่ำเพื่อหาเงินเลี้ยงดูหลานสาวเพียงหนึ่งเดียวจนเติบใหญ่ เธอเห็นความลำบากลำเค็ญของตายายมาโดยตลอด จึงตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด อดทนมุมานะจนได้ทุนเรียนตั้งแต่ประถมห้าจนถึงระดับปริญญาตรี และต่อยอดไปจนถึงปริญญาโทที่ได้มีโอกาสไปศึกษาไกลถึงต่างแดน ณ ประเทศอังกฤษ นำความรู้ที่ได้เพียรศึกษาล่อเลี้ยงชีพและเผื่อแผ่ไปถึงตายาย ช่วยปลดหนี้ได้แล้วหลายก้อน เหลือก็แต่ที่นาทำมาหากินที่ยังไม่สามารถนำเงินไปปลดได้ ต้องสู้กัดฟันเลี้ยงดอกมาจนถึงทุกวันนี้ “ฟ้า!” เสียงตะโกนเรียกจากอีกฟากฝั่งของถนน เอื้องฟ้าละสายตาจากการเลือกซื้อส้มแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสู

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ฟ้า” วราลีทักทายเสียงสดใสเมื่อเห็นรุ่นพี่สาวเดินนวยนวดเข้ามา เอื้องฟ้าตอบรับด้วยรอยยิ้มก่อนวางกระเป๋าสะพายคู่ใจลงบนโต๊ะทำงาน “มาแต่เช้าเลยนะคะน้องลี” “ลีอยากมาดูงานที่ทำค้างไว้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะ เดี๋ยวใครบางคนแถวนี้จะหาว่าทำงานไม่ดี” ใบหน้างามกระเง้ากระงอด เอื้องฟ้าหลุดขำเบาๆ “ใครแถวนี้ที่ว่าหมายถึงท่านประธานใช่ไหมคะ” “ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ” วราลีย่นจมูกยามพูดถึงบุคคลที่สาม ดูเหมือนทั้งสองจะมีเรื่องบาดหมางใจกันแต่เอื้องฟ้าไม่คิดก้าวก่าย หน้าที่ของเธอคือทำงานให้คุ้มเงินเดือนที่ทางบริษัทว่าจ้าง และหน้าที่รองลงมาก็คือสอนงานวราลีให้ดีที่สุด “พี่ฟ้าทานอะไรมาหรือยังคะ” “ยังเลยค่ะ พี่ว่าจะลงไปซื้อแซนวิชใต้ตึกมาทานรองท้องซะหน่อย” ว่าแล้วก็เตรียมหยิบกระเป๋าเงินมาถือไว้ วราลีรีบขอตามไปด้วย “ลีไปด้วยค่ะ ลีเองก็ยังไม่ได้ทานอะไรมาเหมือนกัน” “ไปค่ะ” สองสาวคุยไปเดินไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของเอื้องฟ้า วราลีเป็นเด็กน่ารักช่างพูดช่างคุย ทุกๆ วันจะมีเรื่อ

“ไม่ใช่นะคะ ฮึก ฟ้าไม่เคยคิดแบบนั้น” เสียงหวานสั่นเครือขั้นสุด น้ำตาไหลรินจนนับครั้งไม่ถ้วน อยู่กับเขามีแต่ความเจ็บปวด ต้องอยู่ภายใต้ข้อบังคับมากมายที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ “ก็ดี! ไม่คิดก็ดีไป” รอยยิ้มพึงพอใจติดชิดแก้มนวล มือหนาจับกรอบหน้าสวยบังคับให้เธอหันมาสบตา “เพราะถ้าคิดเมื่อไร ทั้งเธอและมันได้ตายแพ็คคู่แน่!!!” ประกาศกร้าวอย่างโอหังพร้อมร่ายบทลงโทษแสนดุดันเพื่อสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเรือนร่างนี้เป็นของเขา ห้ามให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง! .......................................... ปริญติดกระดุมเสื้อให้เอื้องฟ้าที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตา หลังเสร็จสิ้นชั่วโมงพิศวาสหล่อนก็เอาแต่เงียบ ไม่หือไม่อือ ปล่อยให้เขาหอมจูบตามอำเภอใจ ถามว่าดีไหม แน่นอนว่ามันดี แต่มันจะดีกว่านี้หากแม่คุณจะส่งยิ้มให้เขาบ้าง ไม่ใช่ปั้นหน้าไร้อารมณ์ประหนึ่งคนเบื่อโลก “เช็ดน้ำตาซะ” เขาจับชายเสื้อเชิ้ตของเขาเช็ดน้ำตาบนแก้มนวล “ที่มันต้องลงเอยแบบนี้ก็เป็นเพราะเธอทำตัวเองนะเอื้องฟ้า” อย่ามาหาว่าเขาใจ

“นัย… ลุงขอโทษ” เขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยกับสิ่งที่ทำลงไป ถึงจะรักและห่วงใยปริญมากแค่ไหน เดชาก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่รักตัวกลัวตายเช่นกัน “อย่าไปเสียเวลากับมัน ไปกันเถอะคุณเดี๋ยวจะตกเครื่อง” คุณสิรินธารคว้ากระเป๋าเดินทางเตรียมออกจากห้อง ปริญวิ่งไปคว้าแขนของเธอเอาไว้ “แม่ครับอย่าไป ผมไม่เหลือใครแล้ว ฮึก แม่อย่าไป อยู่กับผมเถอะนะครับ ผมขอร้อง” กว่าจะทำใจเรื่องบิดาได้เขาต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ถ้าต้องเสียแม่ไปอีกคนเขาต้องตายแน่ๆ “อยู่กับความล่มจมน่ะหรือ เหอะ ฝันไปเถอะ!” คุณสิรินธารสะบัดแขนออกไม่ใยดี “แม่หมายความว่ายังไงครับ” “ก็หมายความว่าบริษัทของพ่อแกกำลังจะล้มละลายยังไงล่ะ สมบัติทุกชิ้นจะต้องถูกเจ้าหนี้ยึด แกจะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่บาทเดียว เข้าใจไหมหะ เข้าใจไหม!” จิ้มนิ้วชี้ใส่หน้าผากบุตรชายนอกไส้อย่างเกลียดชัง “แกมันตัวซวย! ถ้าคนที่ตายเป็นแกเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่แก ทำไมต้องเป็นพ่อแกด้วย ถ้าพ่อแกยังอยู่ฉันก็จะได้อยู่อย่างสุขสบายต่อไป