All Chapters of เมียเดิมพัน ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 2: Chapter 51 - Chapter 59

“ยัยหนูเอ๊ย ยายไม่รู้หรอกนะว่าโกรธเคืองกันเรื่องอะไร ร้ายแรงแค่ไหน แต่เท่าที่เห็นพ่อหนุ่มมันพยายามทำดีกับเอ็ง ยอมให้เอ็งเมินและพูดจาไม่ถนอมน้ำใจอยู่เป็นเดือนๆ โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ยายว่าแค่นี้มันก็น่าจะเพียงพอแล้วน่า กลับไปกับเขาเถอะลูก รักกันก็อย่ามีทิฐิต่อกันเลย” ยายจันทร์พูดให้หลานสาวได้คิด “แล้วคนรวยผิวพรรณสะอาดสะอ้านแบบนั้นลดตัวลงมาทำงานสวนงานไร่ ผิดบ้างถูกบ้างแต่เขาก็พร้อมที่จะเรียนรู้และทำอย่างขะมักเขม้น แสดงให้เห็นถึงความจริงใจและพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เอ็งหายโกรธ ตาเป็นผู้ชาย ผู้ชายด้วยกันมองออกว่าพ่อหนุ่มมันรักเอ็งมาก” เอื้องฟ้าเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็นในสิ่งที่เขาเพียรพยายาม เขาเปลี่ยนไปมากเธอรู้ดีกว่าใคร นิสัยของปริญไม่ควรมาอดทนอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำแต่เขาก็อยู่มาได้จนถึงสองเดือน ผู้ชายที่เคยทำงานสบายอยู่แต่ในห้องแอร์ท่ามกลางพนักงานรายล้อมเป็นพันๆ คนในบริษัทใหญ่โต มาวันนี้กลับต้องตื่นตีสี่เพื่อมาทำสวนทำไร่ บุกน้ำลุยโคลนประหนึ่งลูกชาวนา คนที่เคยนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ภายใต้คฤหาสน์หรูหรา มาวันนี้กลับต้องนอนเสื่อผืนเก่าในห้องคับแ

กว่าสองวันที่ปริญยังไม่ฟื้น เอื้องฟ้าคอยเฝ้าดูอาการของเขาอย่างใกล้ชิด เธอไม่ยอมกลับบ้านเพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบใคร เธออยากให้เขาเห็นเธอเป็นคนแรก อยากให้เขารู้ว่าเธอเป็นห่วงเขามากแค่ไหน “จะนอนกินบ้านกินเรือนไปถึงไหน รีบๆ ตื่นได้แล้ว ฟ้ารู้นะว่าคุณนัยแกล้งหลับเพราะอยากนอนเตียงมากกว่านอนเสื่อเก่าๆ ที่ห้องอับๆ ข้างเล้าหมูใช่ไหม ฟ้ารู้ทันคุณหรอก” น้ำเสียงคล้ายหยอกเย้าแต่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า เขาต้องเจ็บปางตายเพราะเสี่ยงชีวิตช่วยเธอเอาไว้ ถ้าไม่ได้เขาคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้คงไม่แคล้วเป็นเธอ “ฟ้าสัญญาว่าถ้าคุณนัยฟื้นฟ้าจะไม่ดื้ออีกแล้ว ฮึก คุณนัยขา… รีบตื่นขึ้นมานะคะ ฟ้าอยากกลับบ้านของเราแล้วค่ะ” ไม่เคยสักครั้งที่จะอาจเอื้อมยึดคฤหาสน์หลังงามเป็นบ้านหลังก้าวเท้าจากมาเมื่อหลายเดือนก่อน จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันความคิดแง่ลบก็เปลี่ยนไป คนเราจะอยู่ได้นานแค่ไหน เจอกัน คุยกัน กอดกัน หอมกัน ก็ไม่ได้แปลว่าจะสามารถทำแบบนี้ได้ตลอดชีวิต อย่างไรเสียวันหนึ่งทุกคนก็ต้องลาจากโลกใบนี้ไปพร้อมกับทิ้งความโศกเศร้าให้คนข้างหลัง แล้วเธอจะอค

และแล้วก็ถึงเวลาที่ปริญรอคอย บรรกาศการเข้าห้องหอช่างน่าตื่นเต้นระคนหวาดกลัวสำหรับเจ้าสาวป้ายแดง ผิดกับเจ้าบ่าวที่ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มส่งสายตาโลมเลียมองร่างเพรียวระหงไม่วาง “คุณนัยอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฟ้าอาบทีหลัง” บอกตามตรงว่าไม่ไว้ใจต่อสายตาคู่นั้น “ถ้าจะอาบก็ต้องอาบพร้อมกัน” ไม่พูดเปล่า ปริญนำพาเรือนกายแข็งแกร่งสวมกอดร่างงาม วางปลายคางพักพิงบนลาดไหล่เล็ก ลมหายใจของเขาเป่ารดพวงแก้มหอมกรุ่น ส่งต่อความรู้สึกแสนพิเศษให้ร่างบางรับรู้ “หัวใจคุณนัยเต้นแรงจัง” “เพราะว่ารักฟ้ามากไง” เขาหยอดคำหวาน เอื้องฟ้าอายม้วน “รักแต่ก็ชอบทำให้เสียใจ” แกล้งว่าไปอย่างนั้นเอง เธอไม่ติดใจอะไรแล้ว อดีตก็คืออดีต “ก็ไม่ทำแล้วไง สำนึกผิดแล้วครับ” แรงกอดรัดหนักแน่นกว่าเก่า ปริญหลับตาซึมซับอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่เขาโหยหามาทั้งชีวิต “วันนี้เป็นวันที่คุณนัยมีความสุขมากที่สุดเลยนะรู้ไหม” “ฟ้าก็มีความสุขค่ะ” สุขที่เขารักและยกย่องให้เธอเป็นภรรยาตบแต่งอย่างถูกต้องตามกฏหมาย “ขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม”

“ทำไมเพิ่งกลับ!” น้ำเสียงกัมปนาทตวาดกร้าว แสงไฟทุกดวงในบ้านสว่างพรึ่บอย่างพร้อมเพรียง เจ้าของร่างบางในชุดนอนลาตินสีเนื้ออ่อนก้าวลงบันไดด้วยท่วงท่าหนักแน่นมั่นคง ใบหน้าสวยหวานถูกแทนที่ด้วยความถมึงทึง ปริญส่งยิ้มแห้งๆ ไปยังภรรยาสุดที่รัก “ไหนบอกว่าเลิกงานตั้งแต่หกโมงเย็นไงคะ ตีสองเพิ่งถึงบ้านหมายความว่ายังไง” เอื้องฟ้ากอดอกสำรวจเรือนร่างสามี เสื้อเชิ้ตหลุดหลุ่ยออกนอกกางเกง หน้าแดงก่ำถึงใบหู กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เพียงเท่านี้ก็พอจะทราบว่าสามีของเธอออกนอกลู่นอกทางไปดื่มสังสรรค์กับเพื่อนมาอีกแล้ว “ดื่มมาใช่ไหมคะ” “จ้ะ” รับสารภาพแต่โดยดี หลักฐานส่งกลิ่นหึ่งใครจะกล้าปฏิเสธ เขาไม่อยากมีคดีความเพิ่ม แค่กลับบ้านช้าก็คงโดนงอนไปหลายวัน “ฟ้าไม่เคยห้ามถ้าพี่นัยจะไปดื่มกับเพื่อน แต่ที่ฟ้าไม่ชอบคือทำไมไม่พูดความจริง อยากไปดื่มก็บอกกันดีๆ ไม่ใช่ปล่อยให้ฟ้ารอแบบนี้” “ขอโทษครับ” ปริญปรี่เข้าไปสวมกอดเมียรัก เอื้องฟ้าขืนตัวเล็กน้อยเพราะยังโกรธเขาอยู่ “ต่อไปพี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ที่ไปก็ไม่ใช่อะไรเลย ไปป

อีกครั้งที่เขาต้องขับรถมาดักรอร่างบางอยู่ที่หน้าตึกบริษัทของเพื่อนรักอย่างภูเบศ ดวงตาคมภายใต้แว่นตากันแดดสีชาพยายามมองหาหญิงสาวหน้าหวานที่มักจะเดินปะปนมากับกลุ่มพนักงาน เขาจำได้ว่าหล่อนจะออกมาช่วงเวลานี้เป็นประจำ แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่เจอ หรือว่าจะกลับบ้านไปแล้ว น่าเสียดาย วันนี้เขาพลาดสินะ นักธุรกิจชื่อดังออกอาการเซ็งเล็กน้อยที่ไม่เจอเป้าหมาย เขากำลังจะก้าวขึ้นรถอยู่แล้วเชียว ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่เดินยิ้มหัวเราะกระหนุงกระหนิงหยอกล้อกันมาแต่ไกล สองมือกำพวงมาลัยรถแน่น สันกรามกระตุกชันเพราะความโกรธ มือหนากระชากประตูรถเปิดออกสุดแรง ปรี่เข้าไปขวางหน้าคนทั้งสอง “คุณปริญ” เอื้องฟ้าหุบยิ้มลงฉับพลัน มือไม้เย็นเฉียบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เพียงร่างปรากฏกายอยู่ตรงหน้าเรี่ยวแรงจะทรงตัวก็แทบไม่เหลือ ปริญปรายหางตามองชายหนุ่มหน้าละอ่อนที่ยืนข้างๆ เธอ เขาดุนลิ้นดันกระพุ้งแก้มหลังประเมิน ‘คู่แข่ง’ ด้วยสายตาเปล่า กระจอก! ไม่มีอะไรที่หมอนี่จะเทียบเขาได้เลย “คุณจะทำอะไรครับ ปล่อยพี่ฟ้าเดี๋ยวนี้นะ”