All Chapters of เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“วันนี้มีนัดมีตติ้งกับนายญี่ปุ่นไหมครับหัวหน้า ผมย้าก อยากมีตติ้งจังเลย” ตรัยถามท่าทางกระตือรือร้นขณะเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่นั่งจิบกาแฟคุยกันอยู่ตรงชุดโซฟาหลังห้อง “ผมย้ากอยากเห็นหน้าล่ามคนใหม่ก็พูดมาเถอะไม่ต้องทำเป็นฟอร์ม หน้าอย่างเอ็งใครๆ เขาก็รู้ทันทั้งนั้นแหละ” ก้องภพดักคอ “อ้าวรู้กันแล้วเหรอครับ งั้นก็ตรงๆ เลยแล้วกัน ผมย้ากอยากเห็นหน้าคุณปุ่น คนอะไรไม่รู้น่าร้ากกก ที่สุดใน HANO ถ้าผมขายขนมจีบเขาจะซื้อไหมหนอ อยากลองเป็นพ่อค้าขายขนมจีบดูบ้างจัง” วิศวกรหนุ่มตี๋พูดเพ้อตาลอย “ไม่ใช่แค่ขายไม่ออก แต่สาวเจ้ายังจะไม่ชายตาแลพ่อค้าอย่างเอ็งเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นก็เลิกละเมอเพ้อพกซะ มันธ์ลี่รีพอร์ตที่สั่งให้ไปแก้ก็เอามาส่งได้แล้ว” เป็นอนุพงษ์ที่พ่นวาจาดับฝันคนช่างเพ้อ ตรัยทำหน้างอ “พี่ต้นคร้าบ ถึงไม่ช่วยเชียร์ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคร้าบ แต่ได้โปรดอย่าพูดจาทำร้ายจิตใจกันแบบนี้ได้ไหม น้องพี่ก็คนมีหัวใจนะคร้าบ แล้วหัวใจของผมนี่มันก็แค่ก้อนเนื้อก้อนหนึ่งเล่นพูดจากรีดใจกันแบบนี้มันเจ็บนะคร้าบพี่ ส่วนมันธ์ลี่รีพอร์ตผมก็วางอยู่บน

เสียงต่อล้อต่อเถียงปนกับเสียงโอดครวญอย่างเสแสร้งของคู่รักวิศวกร และเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมงานยังดังอย่างต่อเนื่อง และคงจะดังอยู่เรื่อยไปจนกว่าจะได้เวลาเริ่มงานนั่นแหละถึงจะยุติลง ชินพัตต์ยังคงนั่งอยู่ที่พาร์ทิชั่นของตัวเอง ดวงตาคู่คมจดจ่ออยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ไล่อ่านอีเมลที่คั่งค้างอยู่ในกล่องจดหมายขาเข้า จากนั้นก็อ่านรายงานจากฝ่ายผลิตไม่ได้ขยับเข้าร่วมวงสนทนากับใครๆ แต่กระนั้นสองหูของเขาก็ยังไม่พลาดได้ยินเรื่องราวของล่ามสาวคนใหม่ที่กำลังเป็นที่สนใจในบริษัท HANO โดยเฉพาะในหมู่บุรุษทั้งหลายทั้งที่อยู่ในสถานะโสดและไม่โสด‘ ล่ามสาวน่ารักใสๆ’ คือคำนิยามที่พนักงานชายส่วนใหญ่ใช้เรียกขานหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวจัดราวกับน้ำนม ผมยาวสีน้ำตาลไหม้ส่วนปลายหยักเป็นคลื่น เครื่องหน้าเหมาะเจาะด้วยมีดวงตาคู่กลมโต จมูกเล็กๆ ปลายเชิดรั้น ริมฝีปากบางสีชมพูสด ด้วยรูปลักษณ์แบบพิมพ์นิยมบวกกับอุปนิสัยร่าเริง ยิ้มง่ายจึงไม่ใช่เรื่องยากที่ใครต่อใครจะหลงใหลได้ปลื้ม ซึ่งบางคนก็ถึงขั้นหมายปองในตัวเธอเลยด้วยซ้ำ ดูอย่างหนุ่มตี๋รุ่นน้องร่วมแผนกของเขาเป็นต้น หารู้ไม่ว่า

เห็นท่าทางออกตัวพุ่งเข้าชนของบรรจบแล้วปุณยวีร์ก็รู้สึกขนลุกจนนึกอยากจะใส่เกียร์ถอยออกไปไกลๆ แต่เพราะคำว่ามารยาทที่ค้ำคออยู่เธอจึงจำต้องยิ้มนิดๆ แล้วตอบกลับว่า “อ้อ ขอบคุณค่ะ แต่คงต้องขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ก่อนจะหันไปหาเพื่อนร่วมโต๊ะ “ปุ่นขอตัวก่อนนะคะ ได้เวลาที่ซาโต้ซังนัดไว้แล้ว ขอบคุณมากนะคะพี่ปุ้นสำหรับข้าวไข่เจียว” จบประโยคหญิงสาวก็รีบลุกจากม้านั่งผละออกไปทันทีเกรงว่าถ้าอยู่นานกว่านี้คงไม่จบแค่อาการขนลุกขนพอง แต่อีกฝ่ายอาจจะพูดหรือทำอะไรให้รู้สึกสะอิดสะเอียนอีกก็เป็นได้ ซึ่งไม่ดีแน่ๆ เธอเพิ่งส่งข้าวไข่เจียวบรรณาการจากพี่ปุ้นลงกระเพาะไปเมื่อกี้นี้เอง นับตั้งแต่วันที่ได้ทำความรู้จักกันที่โรงอาหารบรรจบก็ทำตัวราวกับว่าเป็นคนสนิทสนมคุ้นเคยกับปุณยวีร์มายาวนาน เขามักจะเสนอตัวมาให้เธอเห็นในทุกๆ ครั้งที่มีโอกาส ทั้งในและนอกบริษัท HANO ล่ามสาวรู้สึกเหนื่อยหน่ายเหลือจะกล่าว คนอะไรหน้าด้านหน้าทนทั้งยังช่างตื๊อขนาดหนัก ถ้าไม่ติดว่าเธอต้องรักษาภาพพจน์เพราะเป็นพนักงานใหม่ ยังไม่รู้จักสนิทสนมกับใครล่ะก็ นายคนหน้าม่อนั่นไม่ได้ยิ้มระรื่นเจ๊าะแจ๊ะอยู่อย่า

บรรยากาศภายในรถตู้ซึ่งทีมงานของบริษัท HANO โดยสารไปออดิทโพรเซสของเวนเดอร์ตอนขากลับจากจังหวัดระยองเป็นไปด้วยความเงียบเหงาต่างจากตอนขามา เพราะว่าล่ามสาวเจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วที่เคยชวนคนโน้นคนนี้พูดคุยแทบไม่ได้หยุดปาก มาคราวนี้กลับนั่งเงียบเป็นเป่าสากซะงั้น แปลก… ชินพัตต์บอกกับตัวเอง ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากสนใจอะไรนักหรอก เพียงแต่ท่าทางที่ผิดไปจากที่เคยของคนที่ร่าเริงสดใสอยู่เป็นนิจทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้ ดวงตาคู่คมจึงปรายมองไปยังคนที่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลังด้วยความสงสัย ล่ามสาวเอนศีรษะพิงกระจกรถหันหน้าออกด้านนอกคล้ายอิ่มเอมกับวิวทิวทัศน์ข้างทาง หากเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ปกติก็ขาวจัดอยู่แล้วกลับขาวซีดไร้สีเลือดผิดไปจากปกติ “ปุณจัง” เป็นซาโต้ซังที่เรียกหญิงสาวแล้วเขาก็ส่งประโยคอะไรสักอย่างเป็นภาษาญี่ปุ่นออกไป ปุณยวีร์ยกศีรษะออกจากกระจกรถแล้วหันมาส่ายหน้าพลางส่งยิ้มเพลียๆ ก่อนจะตอบกลับเป็นภาษาญี่ปุ่นสั้นๆ “เมารถหรือเปล่าหนูปุ่น ลุงขับซิ่งเกินไปเหรอ” ลุงคนขับรถตู้ถามขึ้นมาบ้าง คงจะสังเกตเห็นความผิดปกติจากกระจกมองหลัง “เฮ้ย! น้องป

“เอ๊ะ! พูดแบบนี้หมายความว่าไง คุณหาว่าฉันไม่มีหัวคิดงั้นเหรอ” ล่ามสาวว่ากลับเสียงฉุน “แล้วตัวคุณเองน่ะดีแค่ไหนกันเชียวถึงวิ่งมาจับมือฉัน ในหัวคิดอะไรอยู่กันแน่” กอดอกว่าหน้าเชิด ชินพัตต์ถอนหายใจ ‘ไม่น่าแส่หาเรื่องเลยตู’ “ขอประทานโทษเถอะครับคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าคิดไปไกลถึงไหนแล้ว รบกวนหยุดฟังผมสักนิดนะครับจะได้เข้าใจตรงกันเสียที ที่ผมบังอาจคว้ามือคุณเอาไว้นี่ไม่มีเหตุผลอื่นใดเลยจริงๆ นอกจากนึกเป็นห่วงกลัวว่าถังขยะมันจะพัง คิดอะไรอยู่หรือครับถึงได้กระโจนเข้าใส่มันทั้งตัวแบบนั้น นั่นมันถังขยะรีไซเคิลนะครับไม่ใช่ชานชาลาที่ 9 เศษ 3 ส่วน 4 สถานีคิงส์ครอส ถึงแม้ความจริงคุณอาจจะมีเชื้อแม่มดอยู่ในตัวไม่น้อยก็เถอะ แต่มันก็พาคุณทะลุมิติไปขึ้นรถไฟไปฮอกวอตส์เหมือนแฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ได้ มันมีแต่พังกับเจ็บตัวเท่านั้น” คือ ณ จุดนี้ เขาไม่รู้จะว่ายังไงแล้วจริงๆ “นี่ฉันไม่ตลกหรอกนะยะ แล้วถังขยะบ้าบออะไรกันล่ะ!” คนคิดไปไกลเถียงแว้ด กลับมาก่อนจะหันไปสำรวจด้านหลังด้วยซ้ำ ครั้นพอเห็นว่าจริงอย่างที่เขาพูดแทนที่จะยอมรับกลับทำหน้ามึนพูดออกมาได้ว่า “แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันดีๆ จ