Todos os capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 91 - Capítulo 100

"ไปรถส่วนตัวจะกลับกี่โมงก็ได้ไม่ใช่หรือไง" วายุดุให้เด็กสองคน ใจจริงอยากดุให้เด็กดื้อที่บังอาจชวนเพื่อนหนีเขาไปขึ้นรถโดยสารกลับกันเอง อย่าให้ได้เจอตัวนะ พ่อจะฟัดให้ช้ำเลยคอยดู 'พี่เมาค้างแล้วต้องขับรถตั้งห้าหกชั่วโมง คิดว่ามันปลอดภัยหรือไง พวกหนูขึ้นรถโดยสารยังอุ่นใจกว่าให้พี่ขับไปส่ง' "แล้วนี่ถึงไหนกันแล้ว?" วายุเสียงอ่อนลงเมื่อสิ่งที่วาวีพูดมานั้นถูกต้องทั้งหมด เพราะขนาดว่าตื่นสายก็ยังรู้สึกเวียนศีรษะอยู่เลย เมื่อคืนไม่น่าอวดเก่งรับคำท้าจากเจ้านายของโรสริอ่านดื่มเหล้าเพียว ๆ เลย ไม่เช่นนั้นคงไม่คลาดที่จะไปส่งเมียเด็กหรอก 'ประมาณครึ่งทางแล้ว' "เออ ๆ เดี๋ยวหมดงานทางนี้พี่ค่อยกลับไปบ้านก็แล้วกัน" ฝากบอกคนข้าง ๆ ด้วย คำหลังวายุได้แต่คิดแต่ไม่ได้พูดออกมา 'อย่าลืมโอนเงินเดือนให้หนูกับแป้งด้วยล่ะ' ติ๊ด วายุไม่ทันได้ตอบกลับน้องสายตัวดีก็กดตัดสาย หลังจากเธอพูดสิ่งที่ต้องการจบประโยค วายุจึงต้องจัดการโอนเงินเดือนให้ลูกสาวสุดที่รักของพ่อเป็นจำนวนเงินสามหมื่นตามที่ตกลงกันไว้ ส่วนเมียเด็กนั้นเขาโอนเงินจากบัญชีส่วนตัวไปให้เธอเป็นจำนวนเงินหนึ่งแสนบาท สำหรับค่าทำงานและค่าให้เขาได้นอนกอดท

หกชั่วโมงต่อมา ณ มหาวิทยาลัย ตอนนี้เลยเวลาเลิกเรียนมาประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่กลุ่มของแป้งร่ำก็ยังไม่มีใครกลับบ้านเลยสักคน ภาพนักศึกษาชายหญิงหน้าตาผิวพรรณดีนั่งจับกลุ่ม อยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึกคณะเพื่อปรึกษาทำรายงานที่อาจารย์ผู้สอนเพิ่งสั่งมา เรียกความสนใจให้แก่นักศึกษากลุ่มอื่นให้หันมามอง จะพูดไปแล้ว กลุ่มของเธอก็แต่มีแต่คนหน้าตาดี ไม่ได้เจตนาจะเลือกเพื่อนที่หน้าตา แต่เพราะเป็นโชคชะตามากกว่าที่ทำให้ทั้งหมดมาเจอกัน และคุยกันถูกคอเลยคบกันมาตั้งแต่เป็นเฟรชชี่ปีหนึ่ง "วิว เย็นแล้วนะ วันนี้คุณเควินไม่มารับเหรอ?" บอยถามวิวเพราะปกติแล้วผู้ชายของเพื่อนน่าจะมารับแล้ว แต่ตอนนี้เลยเวลาไปมากแล้วแต่แฟนเพื่อนก็ยังไม่มา "สงสัยติดงานมั้ง" วิวตอบบอยพลางเก็บอุปกรณ์เครื่องเขียนลงกระเป๋า หลังจากทั้งสี่คนได้แบ่งหน้าที่ในการทำรายงานเรียบร้อยแล้ว "แหม ถามอย่างกับเป็นเมียเขาเลยนะบอย ขนาดเมียตัวจริงยังไม่เดือดร้อน" แป้งร่ำอดไม่ได้ที่จะแซวเพื่อนชายที่ทำหน้าระรื่นยิ้มรับคำแซว ในหัวก็ดันไปคิดถึงคนที่ชอบเรียกเธอว่าเมีย แล้วจะไปคิดถึงคนที่ไม่เห็นความสำคัญของเธอทำไม ปากก็เรียกเมียอย่า

"ไปส่งหนูกลับบ้านด้วย หรือจะให้หนูเดินกลับเอง" แป้งร่ำพูดเสียงไร้เยื่อใยพลางสะบัดหันหน้าหนีสายตาละห้อยของคนตัวโต ยกมือใช้หลังมือเช็ดน้ำตาพอลวก ๆ โดยไม่ห่วงความสวยของตัวเอง พอได้ระบายความอัดอั้นไปแล้วก็รู้สึกโล่งในอกอย่างบอกไม่ถูก "เรายังคุยกันไม่จบเลย" วายุยื้อเวลา เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอกลับไปทั้งแบบนี้เด็ดขาด ตอนนี้รู้แล้วว่าเมียเด็กโกรธเรื่องอะไร เขาจะต้องง้อคืนดีให้ได้ "แต่หนูพูดจบแล้ว" แป้งร่ำพูดเสียงเรียบโดยที่หน้ายังคงหันออกมองไปนอกกระจก ไม่แลหน้าหล่อเหลาแม้แต่หางตา "แต่เรายังไม่หายโกรธพี่ ต้องให้พี่ทำยังไงเราถึงจะหายโกรธ" วายุพยายามคุมเสียงพูดให้นุ่มนวลที่สุดเพื่อที่จะได้ไปดับไฟโกรธาของเธอได้ "...." "พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะโทรบอกเราทุกครั้ง ขอโอกาสพี่ให้แก้ตัวนะ" เมื่อเมียเด็กเงียบวายุจึงพูดต่อ เมื่อรู้ว่าเธอโกรธเพราะเรื่องอะไรจึงใช้เรื่องนั้นแก้ปัญหา ชีวิตนี้ไม่เคยต้องมาง้อหญิง พอได้มาง้อก็ยากเอาเรื่องเหมือนกัน "...." "นะ.." เสียงทุ้มเอ่ยอ้อนวอนพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ร่างอรชร สายตาคมหลุบมองยังต้นขาเนียน เมียเด็กของเขาใส่กระโปรงนักศึกษาทรงเอที่สั้นแค่ครึ่งต้นขา พอเธอนั่งกระโปรง

"นี่ จะทำอะไร?" แป้งร่ำเหลอหลาที่โดนจับมาตักบนตักแข็ง ไออุ่นที่แผ่ออกจากแผงอกเปลือยทำเอาเธอร้อนวูบวาบไปทั้งตัว และสิ่งที่ทำสองแก้มร้อนหนักขึ้นก็คือสิ่งที่แข็งเป็นลำมาดันก้นเธออยู่ นี่กลางวันแสก ๆ นะ เขายังคิดจะทำเรื่องพรรค์นั้นอีก แถมยังประเจิดประเจ้ออยู่ที่โล่ง ๆ ไม่อายผีสางเทวดาอีก ต้องเป็นคนยังไงนะถึงกล้าทำขนาดนี้ "ห่างกันตั้งนานไม่อยากบ้างเลยเหรอ พี่ยังอยากเลย" วายุก้มหน้าไปกระซิบถามที่กกหูขาว มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาที่ใต้อกอวบ ดันให้เนื้อหยุ่นปลิ้นขึ้นมาล้นบราเซียร์คัพดี มองจากมุมบนก็เห็นเนื้อนุ่มเคลื่อนคลอนอยู่ใต้ผ้ายืด มันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ มืออีกข้างช้อนใต้ข้อพับขาให้ขาเรียวแยกออกจากกัน เพื่อที่จะนำส่วนตุงนูนเข้าไปถูไถให้ใกล้กับจุดบอบบางที่สุด"หนูไม่ได้หื่นแบบพี่นะ ปล่อยหนูนะเดี๋ยวมีคนมาเห็น" แป้งร่ำพยายามจะดิ้นลงจากตักลามก แต่สองมือแกร่งของเขาก็แข็งแรงเหลือเกิน จนเธอไม่อาจจะหนีพ้นจากการลวนลามของเขาได้ "น้ารุจกับน้านาตออกไปข้างนอก กว่าจะกลับก็บ่ายนู่น" วายุเอ่ยพลางก้มลงหอมบ่าไหล่เล็ก กลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจแกร่งเต้นระรี้ระริกด้วยความฮึกเหิม ไม่คิดเลยว่าเขาจะติดก

"ทำไมไม่รู้จักอาย" แป้งร่ำว่าให้คนหน้าไม่อายที่ถอดผ้าจนเหลือแต่ตัวล่อนจ้อนแล้วเดินโทง ๆ เข้ามาหา พยายามจะไม่มองลำปูดโปนสีเข้มน่าเกรงขามกลางหว่างขา แต่ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ สิ่งนั้นก็ดึงดูดสายตาให้ต้องปรายตามองยิ่งกว่าเดิม "งั้นมาถอดเป็นเพื่อนหน่อย" วายุเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ เสือร้ายก้าววืบเดียวก็ถึงตัวเหยื่อคนสวย จับชายเสื้อยืดของเธอแล้วดึงขึ้นทางศีรษะด้วยแรงที่ไม่ได้ทะนุถนอมเท่าไรนัก "อ๊ะ" แป้งร่ำอุทานเบา ๆ ที่โดนคนหื่นกระทำรุนแรงใส่ ยกมือปิดเนินอกที่ปลิ้นออกมานอกฟองน้ำบราเซียร์อย่างเขินอายที่จู่ ๆ ต้องมาแก้ผ้าต่อหน้าเขาแบบนี้ เธอไม่ใช่เขานี่นา ที่จะหน้าด้านถอดผ้าอวดสัดส่วนให้คนอื่นเชยชม ครั้นเสื้อยืดออกไปพ้นตัวเธอแล้ว สายตาคมก็แวววับขึ้นมาเมื่อเห็นเนินอกกระเพื่อมอยู่ใต้ฝ่ามือน้อย อดใจไม่ไหวอีกแล้ว กายบึกบึนเปลือยเปล่าของเสือหนุ่มรีบกระโจนเข้าตะครุบเหยื่อสาวสุดสวยอย่างไว ผลักเธอให้นอนหงายไปบนที่นอนนุ่มแล้วใช้ร่างเปลือยขึ้นทาบทับ มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังเนียนแล้วปลดตะขอบราเซียร์ออกอย่างชำนาญ ทันใดนั้นเต้าอวบก็เด้งผึงหลุดเป็นอิสระทันที ไม่รอช้ารีบลดใบหน้าลงไปบัวตูมดอกใหญ่โดยไว