Todos os capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 101 - Capítulo 110

"ไม่โดนแค่อาทิตย์เดียวต้องรัดแน่นขนาดเลยเหรอ ซี้ด.." วายุคำรามกล่าวโทษผู้หญิงบอบบางแต่โพรงนุ่มช่างแข็งแรง กระตุกรีดรัดลำจนอยากจะแตกให้รู้แล้วรู้รอด แต่จะปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้ ห่างหายมาตั้งหนึ่งสัปดาห์ต้องกระแทกให้สมกับที่อดมานาน คิดแล้วก็ถอยสะโพกดึงลำอวบออกแล้วสะบัดกลับเข้าไปเต็มแรง ทำซ้ำ ๆ อย่างฮึกเหิมจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังบับ ๆ กายขาวโพลนไถลคลอนขึ้นลงตามแรงกระแทก สองเต้าใหญ่กลิ้งคลอนขึ้นลงตามจังหวะการสะบัดบั้นท้าย เพราะมีสองมือหนาจับท่อนแขนเรียวไว้ไม่เช่นนั้นเธอคงไถลขึ้นไปชนหัวเตียงแล้ว "แรง..แรงไปแล้ว" แป้งร่ำครวญเสียงสั่น สองหางตามีหยดน้ำตาแห่งความเสียวซ่านเกาะอยู่ แปลกใจว่าโดนเขาทำแรงใส่ขนาดนี้ต้องเจ็บสิ แต่ทำไมเธอถึงเสียวเจียนจะขาดใจขนาดนี้ "แล้วชอบไหม?" วายุถามเสียงกระเส่า แต่ถึงเธอไม่ตอบเขาก็พอจะรู้ได้จากร่างกายเย้ายวนที่กระตุกตอดไม่หยุด ราวกับว่าเธอกำลังจะเอาคืนเขาอยู่ เมียเด็กของเขาโคตรจะยั่วลำ มันน่ากระแทกให้พังนัก "อ๊ะ อ๊า!" ความเสียวซ่านทำให้แป้งร่ำตอบไม่ได้ กะจิตกะใจไม่ได้อยู่ที่น้ำเสียงเร้าอารมณ์ของเขา แต่เธอกำลังสนใจอยู่ที่จุดเชื่อมต่อ ที่ร่องสดมันปวด

"รีบ..รีบใส่แต่งตัวเร็ว ๆ สิ" แป้งร่ำตะกุกตะกักดุแก้เขินที่ได้ยินคำหยอดของคนตัวโต ดึงชายผ้าห่มมาคลุมอกอวบ หันหน้าแดงของตัวเองหนีไปหาเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น แต่ไม่ทันจะได้ก้มลงไปหยิบ คนที่สวมแต่กางเกงในตัวเดียวก็เดินมาหยิบแล้วส่งให้เธอทุกชิ้น ไม่เว้นแม้แต่ชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ด้วยความที่เธอนั่งอยู่ขอบเตียงแล้วเขานั้นยืน สายตาของเธอเลยไปตกกระทบที่สิ่งตุงนูนกลางหว่างขาแกร่งพอดิบพอดี ขนาดว่าอ่อนตัวลงแล้วเขายังใหญ่ได้ขนาดนี้ มิน่าตอนที่เขาพร้อมถึงได้ใหญ่อย่างกับบ้องข้าวหลาม อึก! แป้งร่ำไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอกลืนน้ำลายเสียงดังขณะที่กำลังมองอวัยวะสืบพันธุ์ของผู้ชายอย่างผู้หญิงโหยหาเรื่องอย่างว่า "เด็กลามก" วายุแสร้งว่าให้แล้วยกมือดีดหน้าผากมนเบา ๆ เด็กนี่มามองเขาด้วยสายตาแบบนี้ มายั่วแบบนี้เดี๋ยวพ่อก็ลากไปกินที่คอนโดต่อจริง ๆ เสียนี่ "พี่ยุก็รีบใส่กางเกงเสียทีสิ!" แป้งร่ำพูดเสียงดังแล้วหันหน้าอันแดงเรื่อหนีคนกึ่งเปลือยไปอีกทาง กอดผ้าผ่อนไว้แนบอก สองแก้มร้อนผ่าวเมื่อรู้ตัวว่าเผลอไปทำตัวลามกเหมือนกับเขา 'บ้าจริงแป้งเอ๊ย' เสียงต่อว่าตัวเองดังขึ้นในใจ "หึหึ" วายุหัวเราะชอบใจที่ได้เห็นอาการเส

หลังจากที่ตรวจส่วนของด้านหลังเสร็จ ผู้จัดการก็แยกไปปฏิบัติหน้าที่ของตัวเอง เจ้าของอย่างวายุที่เสร็จงานแล้วก็เดินมายังด้านหน้าเพื่อที่จะไปหาเมียเด็กที่ไม่เจอหน้ามาสัปดาห์กว่าแล้ว วายุเดาว่าตอนนี้แป้งร่ำอาจจะกำลังนั่งรถโดยสารอยู่วาวี เขาจึงใช้ข้อความในการติดต่อกับเมียเด็กแทนการโทร อย่างที่ทำมาตลอดตั้งแต่แอบคบกันมา วายุ 'อยู่ไหน' ติ๊ง รอไม่ถึงอึดใจเสียงข้อความก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความตอบกลับของเมียเด็ก แป้งร่ำ 'กำลังนั่งรถกลับบ้านค่ะ' วายุ 'เดี๋ยวพี่ไปหานะ' แป้งร่ำ 'มาไม่ได้ วันนี้เพื่อนมานอนด้วย' วายุถึงกับดึงหน้ายุ่งให้กับข้อความที่เมียเด็กตอบกลับมา แต่ความคิดถึงก็จำเป็นต้องสลัดความขุ่นเคืองนั้นทิ้งแล้วพิมพ์ข้อความลงไป วายุ 'พี่คิดถึงเราจะลงแดงอยู่แล้วนะ แอบออกมาหาพี่ได้ไหม' อ่านแล้ว หลังจากที่วายุส่งข้อความไปอ้อน ทางเมียเด็กก็อ่านในทันทีแต่ไม่ยอมตอบกลับ ปล่อยให้คนทางนี้รอด้วยความร้อนใจ แต่เมื่อรอเป็นนานสองนานก็ไม่มีข้อความวายุเลยเดินออกมายังลานจอดรถหน้าตึก ขึ้นรถแล้วขับออกจากลานรถอย่างเร็วแรง จนยางเสียดสีกับพื้นคอนกรีตดังเอี๊ยดระบายความหงุดหงิด ติ๊ง ผ่านไปประมาณครึ่งชั่

วายุพาเควินมาถึงบ้านเมียเด็กตอนหกโมงเย็นนิด ๆ ลานหน้าบ้านของเธอมีรถกระบะแค็ปสีดำจอดอยู่ วายุจำได้ว่ารถคันนี้ไม่ได้เป็นรถของบ้านนี้ หรืออาจจะเป็นรถที่พวกเธอจะโดยสารไปเที่ยวงานวัดกันนะ หลังจากดับเครื่องยนต์ไม่ถึงนาทีก็เห็นวาวีเดินออกมาจากตัวบ้าน วายุพยายามชะเง้อหาเจ้าของบ้านคนสวยว่าเธอจะเดินตามหลังวาวีมาหรือเปล่า แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะมีแค่วาวีคนเดียวที่เดินออกมา "พี่ยุมาทำไมเนี่ย มาตามหนูกลับบ้านเหรอ หนูไม่กลับนะ จะไปเที่ยว" วาวีรีบพูดเร็วเมื่อเห็นหน้าพี่ชาย มองหน้าพี่ชายอย่างหวาดระแวง กลัวว่าจะโดนบังคับกลับบ้าน เพราะเธอมาอาศัยบ้านเพื่อนสองวันสองคืนแล้ว "พี่จะไปเที่ยวด้วย" วายุตอบ ก่อนที่วายุจะหันไปเห็นเควินที่เดินปรี่ไปยังประตูบ้าน มันจะเข้าไปในบ้านของคนที่ไม่รู้จักมักจี่ ทำแบบนี้จะโดนเจ้าของบ้านยิงตายไหมนั่น ไอ้นี่มันใจร้อนจริง"เฮ้ยเดี๋ยวเค! ยัยวา เพื่อนแกอยู่ไหน?" วายุรีบตะโกนห้ามเพื่อนแล้วรีบหันมาถามน้องสาวที่ยืนงงกับท่าทางของเควินอยู่ "วิวอยู่ศาลาริมคลองน่ะ นั่งเล่นอยู่" วาวีตอบพลางมองไปยังเพื่อนพี่ชาย ที่วิวซึมมาสองวันก็น่าจะเป็นเพราะผู้ให้ทุนของเพื่อนแน่ ๆ ไม่เช่นนั้นเขา

เมื่อตกลงกันได้ กลุ่มเที่ยวงานวัดก็พากันเดินเล่นกันต่อ มีจังหวะหนึ่งที่แป้งร่ำเดินรั้งท้าย วายุใช้นั้นโอกาสเดินขึ้นตีคู่แบบเนียน ๆ ทันที ในที่สุดก็ได้ใกล้ชิดกับเมียเด็กเสียที ซึ่งเธอก็ไม่ได้ห้ามที่เขาแอบมาใกล้ชิดเพียงแค่หันมามองเท่านั้น ช่วงที่สามคนนั้นเดินล่วงหน้าไปไกลหลายเมตร และระหว่างนั้นก็มีคนอื่นเดินคั่นกลาง วายุจึงทิ้งมือลงข้างลำตัวแล้วดึงถุงของกินในมือน้อยมาแล้วย้ายฝั่งไปให้มืออีกถือไว้ มือเดิมก็ไล่คว้ามือนุ่มมาจับ เด็กดื้อพยายามจะดึงออกแต่เขาก็จับแน่นไม่ปล่อย "เดี๋ยวคนเห็น" แป้งร่ำหันไปดุคนตัวโตหลักดึงยื้อแล้วเธอไม่สามารถทำให้มือเป็นอิสระจากมือแกร่งได้ "พวกนั้นเดินไปไกลแล้วขอจับหน่อย เดี๋ยวเดินใกล้ถึงพวกนั้นพี่ค่อยปล่อย" แป้งร่ำถอนใจเบา ๆ อย่างอ่อนใจกับความดื้อดึงของเขา เมื่อขัดความต้องการของเขาไม่ได้เธอจึงยอมให้เขาจับมือเดินไปเรื่อย ๆ ถึงจะกลัวเพื่อนหันมาเห็นแต่รู้สึกดีไม่น้อย ที่มีเขาคอยกันผู้คนให้ไม่ให้เดินมากระแทกเธอ "เพื่อนพี่จะไม่ทำอะไรเพื่อนหนูใช่ไหม?" แป้งร่ำถามเมื่อเดินมาสักพัก ตาก็มองเพื่อนข้างหน้าที่พาแวะซื้อของร้านโน้นทีร้านนี้ทีอย่างสนุกสนาน "ไม่หรอก เค