Lahat ng Kabanata ng เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Kabanata 81 - Kabanata 90

"อ้าวนาย วันนี้มากินข้าวเช้าด้วย" พอเข้าไปในห้องอาหารก็เจอกับลูกน้องคนสนิทอย่างนาวาทักเสียงดัง ในมือมันถือจานซึ่งมีอาหารเต็มจาน และดูเหมือนมันกำลังเดินไปหาที่นั่งอยู่พอดี "พานู่นมากิน" วายุตอบเสียงห้วนแล้วพยักหน้าไปด้านหลังที่มีสองสาวสวยเดินตามหลังมา ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่ว่างแล้วทิ้งตัวลงอย่างแรงเพราะความคุกรุ่นในอารมณ์หลังจากที่เพิ่งโดนน้องสาวขัดใจ พนักงานที่นั่งอยู่ก่อนหน้ารีบลุกแล้วกระจายตัวไปอย่างรวดเร็ว คงเพราะหน้าไม่รับแขกของเขาเลยทำให้ทุกคนกลัว แค่อารมณ์ไม่ดีแต่ก็ใช่ว่าเขาจะกัดไปทั่วเสียเมื่อไหร่ กลัวอะไรกันไม่เข้าเรื่อง "วันนี้มากินข้าวเช้ากันด้วย ไปตักได้เลยนะครับ กับข้าวมีแต่อร่อย ๆ ขอบอก" นาวาที่ยืนรอทักสองสาวก่อนพูดขึ้นเมื่อพวกเธอเดินพ้นประตูเข้ามา "จริงเหรอคะ?" แป้งร่ำฉีกยิ้มกว้างถูกใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อคืนโดนสูบพลังไปหรือเปล่า ตื่นเช้าเธอจึงรู้สึกหิวกว่าปกติ "จริงครับ เชฟที่นี่ปรุงอาหารสุดยอด" นาวายืนยันคำพูดตัวเองด้วยการกำมือแล้วชูหัวแม่มือไปตรงหน้าแป้งร่ำ "ฮะ ๆ " และนั่นก็เรียกเสียงหัวเราะขำขันจากสาวสวยทั้งสองเสียงดังจนทำให้พนักงานคนอื่นหันไปมอง รวมทั้

"พี่ไปซื้อของเลยดีกว่า จะเอาอะไรอีกไหม?" วายุพูดขึ้นเมื่อมองเวลาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วพบว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามแล้ว รีบไปซื้อของให้เมียแล้วจะได้ทันกลับมารับเธอกลับบ้านตอนเลิกงาน "ซื้อซีอิ๊วขาวมาด้วย รสดีก็เกือบจะหมดแล้ว อ้อ ซื้อพริกขี้หนูมาให้หนูด้วย หนูอยากกินน้ำพริกกะปิ" นึกขึ้นได้ว่าเครื่องปรุงในครัวใกล้จะหมดแป้งเลยถือโอกาสสั่งเสียเลย และเสริมวัตถุดิบที่เธอจะทำเย็นนี้อีกด้วย "ได้ เดี๋ยวพี่รีบกลับมา" หลังจากฟังคำสั่งเมียวายุก็ขานรับแล้วลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือและกุญแจที่วางกองบนโต๊ะมาถือไว้ แต่ก่อนที่จะได้ออกจากห้องนาวาก็ถือใบเสร็จที่ซื้อไม้ดอกไม้ประดับเข้ามาเพื่อที่จะนำมาให้แป้งร่ำลงบัญชีรายรับรายจ่ายประจำวัน "ผมเอาใบเสร็จมาให้น้องแป้งลงบัญชี" นาวาบอกเจ้านายแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเด็กของนายแล้วยื่นใบเสร็จนั้นให้เธอ "อือ" วายุส่งเสียงรับในลำคอพลางเดินออกมาจากโต๊ะทำงาน ยืนรอให้ลูกน้องออกไปก่อนแล้วเขาถึงจะเดินออกไป ไม่ยอมให้มันอยู่กับเมียเด็กของเขาตามลำพังหรอก "แล้วนายจะไปไหนครับ?" นาวาเห็นว่าเจ้านายเหมือนจะออกไปข้างนอกก็อดไม่ได้ที่จะถามไถ่ "ไปซื้อกั

แกรก.. "มาทำไมคะ?" แป้งร่ำเปิดประตูได้ก็กระซิบถาม เธอแง้มบานประตูแค่ให้เห็นเพียงดวงหน้าเธอเท่านั้น ดวงตากลมกลิ้งกลอกล่อกแล่กดูด้านนอกว่าเพื่อนสนิทของเธอจะมาเจอภาพชวนสงสัยหรือเปล่า "ขอนอนด้วย" วายุกระซิบคำขอกับเมียเด็ก ออกแรงดันประตูให้เปิดกว้างแต่คนด้านในก็ดันเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าไปง่าย ๆ "ไม่เอา พี่ไปนอนห้องพี่สิ!" แป้งร่ำดุเสียงกระซิบ ดันประตูไว้อย่างแข็งขัน แต่ดูเหมือนแรงของเธอจะสู้แรงคนถึกไม่ได้ เพราะยิ่งยึกยื้อกันบานประตูก็ยิ่งเปิดกว้างขึ้นทุกที "นอนคนเดียวพี่เหงา นอนไม่หลับ" วายุเอ่ยเสียงทุ้ม หาข้ออ้างที่จะเข้าไปนอนกับเมียเด็กให้ได้ "หนูเป็นประจำเดือนอยู่นะ" แป้งร่ำรีบพูดดักเพราะกลัวว่าเขาจะลืมว่าเธอกำลังมีประจำเดือนถึงได้มาบุกห้องแบบนี้ "เรานี่หื่นใช่ย่อยนะ ไม่ได้จะทำสักหน่อย พี่แค่จะนอนกอดเฉย ๆ คิดลึกนะเราน่ะ" วายุล้อพลางกระตุกยิ้มขัน ยกมือไปดีดหน้าผากมนเบา ๆ เป็นการลงโทษ "....!" แป้งร่ำถึงกับอ้าปากเหวอเถียงไม่ออกเมื่อโดนคนหื่นกว่าดักทางความคิด ยอมรับว่าเธอคิดเรื่องบนเตียงจริง ๆ แต่เป็นใครบ้างจะไม่ระแวง ก็เขาน่ะเข้าใกล้เธอเมื่อไรก็ชอบหื่นใส่ตลอด ตึก ตึก ตึก ในตอนเ

"เลิกงานแล้วพี่ยุหายไปไหนเนี่ย!" วาวีพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดเมื่อเลิกงานแล้วแต่พี่ชายก็ยังไม่กลับมา แล้วที่บอกว่าจะพาพวกเธอไปเลี้ยงหมูกระทะล่ะจะทำอย่างไร แป้งร่ำเดินออกมาจากห้องทำงานมายืนที่หน้าโต๊ะทำงานของวาวี บนบ่าเธอมีกระเป๋าสะพายพร้อมจะกลับบ้านแล้ว ใบหน้าสวยชะเง้อมองประตูทางเข้าอย่างรอคอย ตั้งแต่ที่วายุออกไปกับโรสเมื่อสองชั่วโมงก่อน เขายังไม่ได้กลับเข้ามาเลย จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลาเลิกงานแล้วก็ยังไม่เห็นเงาของเขา แถมยังไม่โทรมาบอกด้วยว่าจะให้พวกเธอทำอย่างไรกันต่อ "ไม่คิดว่าจะเจอพี่โรสอีก โลกกลมดีแท้ ๆ " วาวีบ่นพึมพำขณะที่เก็บข้าวของของตัวเองลงกระเป๋าสะพาย "คนนั้นเป็นใครเหรอ?" เมื่อเพื่อนเปิดประเด็นมาแป้งร่ำก็ไม่รอช้าจะเข้าตะครุบ เธออยากจะถามเพื่อนใจจะขาดแต่ก็ไม่กล้า เดี๋ยวเพื่อนจะสงสัยว่าทำไมถึงได้ไปสงสัยเรื่องของโรส ถ้าเธอไม่มีชนักติดหลังก็จะกล้าถามอยู่หรอก แต่นี่นอนกอดกับพี่ชายเพื่อนอยู่ทุกคืน เลยไม่กล้าที่จะขยับตัวทำอะไรเพราะกลัวเพื่อนสงสัย "แฟนเก่าพี่ยุน่ะ คบกันตั้งแต่มหาวิทยาลัยนู่น แต่พอเรียนจบก็เลิกกันเพราะต่างคนต่างไปทำงานเลยห่างกัน" วาวีตอบอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก

แม้ว่าจะโกรธแต่แป้งร่ำก็ยังเป็นห่วงคนเมาว่าจะเดินขึ้นบันไดมาได้ไหม เธอยังคงแอบดูจากที่เดิมตอนที่เขาพยายามเดินขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดีที่บันไดหน้าบ้านมีเพียงห้าขั้นเท่านั้น คนเมาเลยไม่ต้องเหนื่อยกับการเกาะราวบันไดเดินให้มากนัก เมื่อวายุเดินพ้นบันไดมาแล้ว แป้งร่ำจึงได้หันหลังกลับเพื่อที่จะเข้านอน เธอคงไม่อยู่ปรนนิบัติเหมือนภรรยาที่แสนดีหรอก อยากดื่มเองก็จัดการตัวเองไปสิ "ยังไม่นอนเหรอ?" ในตอนที่แป้งร่ำจะเดินถึงประตูห้องนอนนั้นเสียงทักก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เธอไม่ได้หันไปตอบหรือแม้แต่หยุดเดิน เมื่อเดินจับลูกบิดประตูห้องได้เธอก็เปิดเข้าไปแล้วปิดพร้อมกับล็อกประตูในวินาทีถัดมา แกรก! "แป้ง เปิดประตูให้พี่หน่อย" แค่เสี้ยววินาทีเสียงทุ้มก็ดังขึ้นที่หน้าประตู คนเมาเรียกพลางเคาะประตูไปด้วย แต่แป้งร่ำก็ไม่คิดจะเปิดประตูให้คนเรรวน เธอเดินไปนั่งยังขอบเตียงแล้วหันไปมองตาขุ่นให้ประตูที่มีคนเมาอยู่ด้านหลังบานไม้อย่างนึกโมโห เขาปล่อยให้เธอรอตั้งเจ็ดชั่วโมง ไม่โทรหาหรือแม้จะส่งข้อความมาบอก คงจะสนุกกับแฟนเก่าจนลืมเธอไปเลยสินะ โมโหชะมัด! แป้งร่ำคิดอย่างเคืองแค้นพร้อมกับวางสองมือลงบนขอบที่นอนน