Todos os capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 71 - Capítulo 80

"อีนี่! กูเจ็บนะโว้ย!" เพราะมีแอลกอฮอล์อยู่ในเลือดเลยทำให้ชายกักขฬะไร้ความยับยั้งชั่งใจเมื่อได้รับความเจ็บ สบถคำหยาบใส่คนที่ทำให้มันเจ็บตัวเสียงดังพร้อมกับเงื้อมือหมายจะเอาคืน "ว้าย!" แป้งร่ำกรีดร้องตกใจที่เห็นฝ่ามือหยาบกร้านยกสูงก่อนนะตวัดเข้าหาหน้าเธอในทันที ความตกใจทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก หลับตาปี๋กลั้นหายใจเตรียมรับความเจ็บปวดที่ชายหยาบคายจะทำกับเธอ เพียะ! "แป้ง!" แล้วฝ่ามือนั้นสะบัดลงมากระทบกับผิวหนังจนเกิดเป็นเสียงดังแต่ไร้ซึ่งความเจ็บปวด แป้งร่ำได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูเรียกชื่อเธอ และมีความรู้สึกว่าเหมือนตัวเธอถูกมือใครบางกระชากถอยหลังจนไปกระแทกกำแพงเนื้อหนังแกร่ง ที่เอวรู้สึกร้อนผ่าวเมื่อถูกฝ่ามืออุ่นโอบกอดไว้ รีบลืมตาขึ้นในทันทีก็พบว่าตอนนี้เธออยู่ในอ้อมอกคุ้นเคย กลิ่นกายผสมน้ำหอมที่โชยออกมาจากกายแกร่งเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าคนที่มาช่วยเป็นคนที่นอนกอดเธอเมื่อคืน แป้งร่ำหันมองไปยังชายแปลกหน้าก็พบว่าใบหน้าตอบตอนนี้ซีดเผือด แขนอีกข้างของวายุยังคงยกขึ้นอยู่เหนือศีรษะเธอหลังจากที่ใช้รับแรงฟาดเมื่อครู่ มองไปก็พบว่าที่ท่อนแขนเกิดรอยแดงจัด บ่งบอกถึงน้ำหนักมือที่ชายแปลกหน้าฟาดลงมา

แป้งร่ำและวาวีกลับมาพักผ่อนที่บ้าน เมื่อถึงเวลาเย็นพวกเธอก็ทำอาหารกันง่าย ๆ จากอาหารสดที่วายุพาไปซื้อมาเมื่อวาน พวกเธอตกลงกันว่าจะทำผัดกะเพราหมูสับกับต้มจืดเต้าหู้ไข่ หกโมงเย็น วายุก็กลับมาถึงบ้าน เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาในตัวบ้านกลิ่นฉุนของกับข้าวก็เตะเข้าจมูกอย่างจัง จนไม่อาจจะกลั้นอาการจามไว้ได้ "ฮัดชิ้ว!" วายุยกมือถูจมูกหวังจะให้อาการฉุนบรรเทาลง เท้าก็เดินไปยังห้องครัวที่ได้ยินเสียงโคร้งเคร้งดังออกมา "อ้าว พี่ยุกลับมาแล้วเหรอ?" เสียงวาวีซึ่งอยู่ใกล้ประตูเอ่ยถามพร้อมกับชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัวเมื่อได้ยินจามของพี่ชาย "อืม ทำอะไรกินกันน่ะ กลิ่นออกไปถึงข้างนอกเลย?" วายุเอ่ยเสียงขึ้นจมูกพลางเดินไปหยุดหน้าประตูครัว ไม่เข้าไปเกะกะสองสาวที่กำลังง่วนปรุงอาหารอยู่ มองไปเตาด้านในก็เห็นเมียเด็กของเขากำลังใช้ตะหลิวพลิกกับข้าวในกระทะอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่ได้หันมามองผู้มาใหม่อย่างเขาเลยสักนิด เมียเขานี่น่ารักจริง ๆ รู้จักทำกับข้าวรอผัวด้วย คิดแล้วก็อดที่จะอมยิ้มภูมิใจในตัวเมียตัวเองไม่ได้ ส่วนความรู้สึกที่มีต่อน้องสาวจอมกวน ที่มันก็กำลังทำกับข้าวน่ะเหรอ หน้าที่นี้มันต้องอยู่แล้ว ไม่มีอะไร

หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ วายุก็ทำนู่นทำนี่เพื่อรอเวลาเข้านอน แต่เวลาก็ช่างเดินไปเชื่องช้าเหลือเกินถ้าเทียบกับใจของเขาที่ร้อนรุ่มเหมือนโดนไฟเผา ร่างสูงเดินโฉบไปโฉบมาที่นั่งเล่นซึ่งสองสาวกำลังนั่งคุยเล่นกินขนมขบเคี้ยวและดูซีรีส์กัน ไม่อยากจะเอ่ยปากไล่ให้เข้านอน เพราะเห็นใจพวกเธอที่เพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญไป ปล่อยให้พวกเธอดูรายการบันเทิงคลายเครียดกันไปให้หนำใจ ตอนนี้ความเครียดเลยมาตกอยู่ที่เขาเต็ม ๆ วายุเดินเลยห้องนั่งเล่นไปยังตู้เย็นหลังใหญ่ที่อยู่ในครัวเพื่อจะดื่มน้ำ ซึ่งเป็นการดื่มน้้ำครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้แต่ก็ยังไม่ถึงเวลานอนสักที "ง่วงแล้วอะ ขึ้นนอนดีกว่า" วาวีพูดขึ้นเมื่อฝืนความง่วงไว้ไม่ไหวอีกต่อไป คงจะเพราะคืนก่อนเธอนอนดึกและตื่นเช้า คืนนี้ร่างกายของเธอเลยไม่สามารถที่จะอยู่ดึกได้ พูดจบก็อ้าปากหาวหวอดใหญ่โดยไม่ยอมเอามือปิดปากให้สมเป็นกุลสตรี "ง่วงเหมือนกัน ดูซีรีส์ไม่จบเลยวันนี้" แป้งร่ำพูดพร้อมกับยกมือปิดปากหาวตามเพื่อน ก้มไปหยิบขนมที่ยังไม่หมดห่อเพื่อที่จะนำไปเก็บในตู้เย็น วาวีจึงได้ลุกขึ้นไปปิดโทรทัศน์จอใหญ่ "อ้าว จะนอนกันแล้วเหรอ?" วายุเอ่ยทักเสียงสดใส เม

"หนูยังเจ็บอยู่.." แป้งร่ำบอกกับคนด้านบนเสียงสั่นพลางจับที่ข้อมือหนาเอาไว้ เมื่อฝ่ามือร้อนเริ่มเคลื่อนลงด้านล่างมุ่งหน้าไปหาจุดความสาว ทั้งที่เธอก็เริ่มโอนอ่อนตามคนมากประสบการณ์ไปแล้ว แต่ความรู้สึกขัดเคืองที่จุดบอบบางก็ทำให้เธอกังวล กลัวว่าหากโดนซ้ำเข้าไปคงจะอักเสบไปมากกว่านี้จนอาจจะต้องพึ่งยาปฏิชีวนะ "คืนนี้พี่จะทำเบา ๆ อย่าห้ามพี่เลยนะ พี่อยากเอาเราจนจะลงแดงตายอยู่แล้ว" วายุพูดโน้มน้าวด้วยน้ำเสียงแตกพร่าราวกับจะลงแดงตามปากพูด ปวดร้าวที่ลำท่อนสุดจะทนเพียงเพราะแค่ได้จูบเล้าโลมเมียเด็ก เธอไม่รู้หรอกว่าตัวเองนั้นมีอิทธิพลต่ออารมณ์กระสันของเขามากเพียงใด เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กผ่อนแรงต่อต้าน วายุจึงได้ลุกขึ้นแล้วรีบถอดเสื้อผ้าบนกายตนเสร็จในไม่กี่วินาที จากนั้นก็รีบหันมาจัดการชุดนอนของเมียเด็กอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าจะไม่อยากปล่อยให้เวลาไหลทิ้งไปอย่างไร้ประโยชน์อีกต่อไป หลังจากที่จัดการให้ทั้งตัวเองและคนตัวนุ่มอยู่ในสภาพปลือยเปล่าแล้ว วายุก็เข้าไปนั่งกลางหว่างขาเรียว ใช้เข่าแข็งช้อนใต้ต้นขานุ่ม ดันให้ขาเรียวแยกออกจากกันกว้าง ขยับเข้าไปชิดให้อวัยวะชายหญิงได้แนบชิดกัน ขยับเอวเสือกไสส่วนท้องข

เช้าตรู่ "แป้ง ๆ " "อือ.." เสียงทุ้มที่เรียกชื่อเบา ๆ ทำให้เจ้าของชื่อรู้สึกตัวตื่น เธอครางรับเสียงนั้นด้วยความงัวเงีย ปรือตาขึ้นมองไปทางหน้าต่างกระจกซึ่งมีผ้าม่านปิดอีกชั้น ก็พบว่าด้านนอกยังมืดมิดอยู่เลย ยังไม่ถึงเวลาตื่นแล้วเขาจะปลุกเธอทำไมเนี่ย "วันนี้ให้พี่ทำอาหารให้ไหม หรือจะไปกินที่ห้องอาหาร" วายุกระซิบถามเพราะไม่อยากให้เมียเด็กตื่นเต็มตา ตอนนี้เพิ่งจะตีห้าเอง แต่เขาก็จะต้องลุกไปออกกำลังกายตามความเคยชิน ที่เขาถามก็เพราะว่าถ้าออกกำลังกายเสร็จจะได้ทำอาหารไว้รอเมียเด็กของเขา แต่อาหารที่เขาจะทำก็เป็นอาหารเบาท้องง่าย ๆ เหมือนอย่างที่ทำเมื่อวาน เลยไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะอยากรับประทานข้าวหรือเปล่า "เดี๋ยวหนูไปกินที่ห้องอาหาร" แป้งร่ำตอบเสียงงัวเงียก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้กับคนรบกวนเวลานอน ดึงผ้าห่มขึ้นจนถึงคอแล้วหลับต่อไปในทันที "หึหึ โดนไปสามคืนติด เหนื่อยมากเลยสินะ" วายุชะโงกหน้าไปมองเสี้ยวใบหน้าขาวแล้วยิ้มพอใจ เธอโดนเขาจับกินจนเหนื่อยล้าไม่อยากจะตื่นแม้จะโดนรบกวน วายุเอื้อมมือไปจับผ้าห่มให้เข้าที่เข้าทางให้เมียเด็กอีกครั้งก่อนจะลงจากเตียงลุกไปใส่เสื้อผ้าเพื่อที่จะออกไปทำกิจวั