Todos os capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 111 - Capítulo 120

"แป้ง! พี่ยุมารับแล้ว" เสียงตะโกนนาตยาดังขึ้นในครัวทันที่เห็นวายุขับรถมาจอดหน้าบ้าน เธอรู้ว่าวายุมาทำไมเพราะลูกสาวของเธอบอกแล้วว่าเย็นนี้วาวีชวนไปรับประทานหมูกระทะ บ้านนั้นยังมีน้ำชวนเธอและสามีไปร่วมวงด้วยแต่เธอเกรงใจ เลยให้ลูกสาวไปแค่คนเดียว "จ้า หนูใกล้เสร็จแล้ว!" เสียงลูกสาวตอบกลับมาจากชั้นบน เห็นแบบนั้นนาตยาจึงเดินออกไปหน้าบ้านเพื่อต้อนรับแขกก่อน "รอน้องแป๊บนะยุ น้องกำลังอาบน้ำอยู่น่าจะใกล้เสร็จแล้ว" นาตยาเดินออกไปทักลูกชายเพื่อนบ้านขณะที่รอลูกสาวแต่งตัว "ครับ ว่าแต่น้านาตจะไม่ไปกินด้วยกันเหรอครับ?" วายุยิ้มหล่อให้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าที่เขาแอบตั้งสถานะให้เป็นแม่ยายโดยที่ท่านไม่รู้ตัว วายุชวนซ้ำทั้งที่แป้งร่ำให้คำตอบกับวาวีไว้แล้วว่าพ่อแม่เธอจะไม่ไปรับประทานหมูกระทะด้วยกัน "ไม่ล่ะจ้ะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็พาขึ้นพักผ่อนแล้ว ถ้าน้าไปด้วยพออิ่มก็กลับเร็วแล้วแป้งก็ต้องกลับด้วย ให้เด็ก ๆ สนุกกันไปดีกว่า" "หนูเสร็จแล้ว!" แป้งร่ำส่งเสียงสดใสดังมาตั้งแต่ตัวอยู่ในบ้าน ก่อนที่เดินยิ้มกว้างออกมาหน้าประตู "พี่ยุขับมอเตอร์ไซค์มาเหรอ?" แป้งร่ำขมวดคิ้วนิด ๆ เมื่อออกมาแล้วเห็นร่างบึกบึนขอ

"แต่มันดึกแล้วนะ" "เพิ่งจะสองทุ่มเอง ไปแป๊บเดียวเดี๋ยวพี่ไปส่ง" วายุเกลี้ยกล่อมเสียงนุ่มแต่ทว่าใบหน้ามีแต่ความเจ้าเล่ห์เต็มไปหมดเมื่อนึกถึงความตื่นเต้นที่กำลังจะพบเจอ แค่คิดว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะได้กินนมนุ่ม ๆ ที่กำลังกดคลึงแผ่นหลังอยู่นี้ ลูกชายกลางหว่างขาก็ตื่นขึ้นมาผงกหัวเห็นด้วยแล้ว แม้ว่าแป้งร่ำอยากจะค้านต่อสักเพียงใดเธอก็คิดว่าไม่น่าจะได้ผล เมื่อคนขับบิดคันเร่งให้รถแล่นไปข้างหน้าเร็วกว่าเดิม ไม่นานเธอก็เห็นสิ่งปลูกสร้างคล้ายบ้านสวนหลังเล็กอยู่ตรงสุดทางรถวิ่ง สองฝั่งทางเป็นแนวต้นกล้วยขึ้นแน่นขนัดคล้ายกำแพงบังตัวบ้านไว้ ลักษณะของบ้านสวนนี้เป็นใต้ถุงยกสูงจากพื้นดินประมาณห้าสิบเซ็นติเมตร พื้นที่กว้างแปดเมตรและยาวแปดเมตร เสาเป็นไม้สักทั้งต้นทาสีมะฮอกกานีเข้มดูสวยงามหรูหรา หลังคาเป็นหญ้าคาสานเป็นแผงวางซ้อน ๆ กันขึ้นไปจนถึงส่วนบนสุด ซึ่งหลังคาแบบนี้เธอไม่เคยเห็นในยุคปัจจุบัน เคยเห็นแต่ในหนังสือเท่านั้น ตัวเรือนเปิดโล่งทั้งสี่ด้านมีม้วนผ้าใบติดอยู่ด้านบนทั้งสี่ด้าน เธอเดาว่าผ้าใบพวกนี้น่าจะมีสำหรับกันลมฝนไม่ให้สาดเข้ามาในตัวเรือนตอนที่มีคนอยู่ในนี้ พื้นเป็นกระดานไม้เคลือบด้วยเชลแลคใ

"อื้อ! พี่ยุ.." แป้งร่ำร้องประท้วงเมื่อจุดอ่อนไหวปากทางรักโดนปลายนิ้วยาวรบกวน ความขัดเคืองที่สองนิ้วรุกล้ำเข้ามาในคราแรกทำให้เธอจำเป็นต้องแยกขาออกกว้างเพื่อทุเลาความขัดเคืองนั้น ส่งผลให้คนเจ้าเล่ห์ขยับมือสร้างความรัญจวนให้เธอถนัดยิ่งกว่าเดิม วายุไม่สนว่าตอนนี้ใบหน้าสวยจะเหยเกทรมานสักเพียงใด เร่งกระทุ้งฝ่ามือเข้าใส่จุดนุ่มลื่น เรียกน้ำหวานจากร่างกายเซ็กซี่นี้ให้ออกมาให้มากที่สุด เสียงดังเจาะแจะและความร้อนลื่นที่สองนิ้วยาวได้รับ เป็นตัวบอกว่าเขากำลังจะได้ในสิ่งที่ต้องการ "อื้อ!" แม้ว่าจะเสียวซ่านสักเพียงใดแต่แป้งร่ำก็เม้มปากแน่น กลั้นเสียงครางไม่ให้ดังออกไปเพราะกลัวว่าจะมีใครผ่านมาได้ยินเสียงน่าอายนี้แล้วจะเดินเข้ามาเจอเรื่องบัดสีที่กำลังทำกันอยู่นี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ความน่ารักของการกลั้นความเสียวกระสันของเมียเด็ก ทำให้วายุอดใจไม่ไหวที่จะฉกหน้าลงไปประกบปากอิ่ม เพียงแค่ส่งลิ้นไปแตะริมฝีปากที่กำลังเม้มแน่น เธอก็เผยอปากรับให้ลิ้นเขาเข้าไปด้วยอารมณ์กระสันซ่าน ความฮึกเหิมเกิดขึ้นในใจของเสือหนุ่มที่สามารถทำให้เหยื่อสาวร่านร้อนได้ ลิ้นหนากระหวัดเกี่ยวพันลิ้

ประมาณสองชั่วโมงต่อมา "อ๊า!" เสียงหวานกรีดร้องสุขสมดังขึ้นมาอีกครั้งซึ่งไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรของแป้งร่ำ แต่ที่รู้ ๆ มันเป็นการแตะสวรรค์ของคนหื่นกามรอบที่สองในค่ำคืนนี้ หลังจากที่เขาเสร็จสมไปแล้วรอบแรก เขาก็เคี่ยวกรำกระแทกกระทั้นเธอต่อมาอีกเป็นชั่วโมง ๆ เขาจึงจะปล่อยน้ำที่สองเข้าใส่ในตัวเธอ ที่เขาบอกว่าแป๊บเดียวก่อนหน้านั้นมันไม่มีอยู่จริง คำว่าแป๊บเดียวนั้นเขาได้ขว้างทิ้งไปตั้งแต่ได้สอดใส่ความแข็งขืนเข้ามาแล้ว เธอรู้ดี "แม่งเอ๊ย โคตรสะใจ" วายุสบถคำหยาบเสียงหอบกระเส่าหลังจากปลดปล่อยความกระสันใส่เมียเด็กเสร็จแล้ว แต่หากก็ยังไม่อยากดึงตัวเองออกจากร่องร้อนระอุ จึงได้ล้มลำตัวไปทาบทับร่างนุ่มเพื่อพักเหนื่อยทั้งที่ลูกชายแสนรักยังถูกเธอกลืนกิน ไม่ลืมที่จะเบี่ยงกายทับเธอแค่ครึ่งเดียวเพราะกลัวว่าเธอจะหนักเกินไป สะโพกแกร่งดึงเข้าออกสั้น ๆ เพื่อรีดน้ำออกจากตัวให้หมด ไม่อย่างนั้นก็จะเอาแต่ใจเดี๋ยวเมียเด็กก็ไม่ได้กลับบ้านสักที "คนเซ็กซ์จัด" แป้งร่ำว่าให้คนด้านบนที่เขาทำกับเธอจนแสบที่จุดอ่อนบางกลางหว่างไปหมด การที่ได้มาแนบชิดกันในรอบหนึ่งเดือนทำให้เขาไม่ยอมยั้งแรงเลยสักนิด "ยอมรับ" วายุ

กระทั่งเลิกงาน ขณะที่นั่งรอรถโดยสารอยู่ที่ป้ายรถอยู่นั้น เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายยังคาใจแป้งร่ำไม่หาย จึงต้องถามคนที่อยู่ใกล้ชิดกับเหตุการณ์นั้นอย่างวิว "ทำไมกระแตถึงได้โดนไล่ออกแกรู้ไหมวิว?" หลังจากที่เธอเปิดประเด็น วาวีและบอยที่นั่งถัดจากเธอก็ชะโงกออกมาหน้าสลอน มองไปทางวิวซึ่งนั่งอยู่ริมสุดเป็นตาเดียว "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" แต่แล้วคำตอบของเพื่อนทำให้ทั้งสามคนถึงกับถอนหายใจผิดหวัง ด้วยหวังไว้ว่าเพื่อนจะช่วยคลายความสงสัยของพวกเธอได้ แต่ก็ไม่ใช่เลย "เห็นว่าร้องไห้ออกมาห้องคุณเควินด้วยใช่ไหม?" เมื่อไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดแป้งร่ำจึงถามต่อ ถึงจะทำงานอยู่คนละชั้นแต่พวกพนักงานก็ส่งข่าวกันปากต่อปาก จนไม่ถึงชั่วโมงข่าวว่านักศึกษาฝึกงานถูกไล่ออกก็ถูกพูดถึงไปทั้งบริษัท "ใช่ ๆ " วิลาสินีพยักหน้าหงึก ๆ "ไม่ถามคุณเควินล่ะ ถ้าเป็นเธอถามเขาต้องบอกแน่" วาวีที่นั่งถัดจากแป้งร่ำชะโงกหน้ามาถาม ด้วยเพราะนั่งไกลกันจึงทำให้วาวีต้องใช้เสียงที่ดังกว่าแป้งร่ำ นั่นทำเอาวิลาสินีถึงกับหันเลิ่กลั่กเลยทีเดียว "วา! เบาหน่อย เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน" วิวห้ามวาวีเสียงกระซิบกระซาบ หันไปมองรอบ ๆ อย่างหวาด