Todos os capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 131 - Capítulo 140

ด้วยว่าข้าวของเครื่องใช้ของสองสาวไม่เยอะเท่าไรนัก เพราะพวกเธอเพิ่งจะมาอยู่หอพักได้แค่ปีเดียว และอีกอย่างถ้าเรียนจบแล้วก็ต้องย้ายออกพวกเธอเลยไม่ซื้อของเข้าห้องเยอะ หลัก ๆ ก็มีพวกเสื้อผ้า โลชั่นบำรุงผิว ตำราเรียน การใช้บริการจากบริษัทขนย้ายใหญ่ซึ่งมีพนักงานทำงานเยอะ การดำเนินการเคลื่อนย้ายของเข้ามาในเพนต์เฮาส์จึงไปได้รวดเร็วดั่งใจต้องการ "พรุ่งนี้ค่อยเก็บของเข้าที่ก็ได้ สองทุ่มแล้ว มานั่งพักก่อนมา" วายุที่นั่งอยู่บนขอบเตียงพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าเมียเด็กยังไม่ได้นั่งพักเลยตั้งแต่มาถึงเพนต์เฮ้าส์เมื่อสองชั่วโมงก่อน "จะเสร็จแล้ว ขอหนูทำต่ออีกแป๊บนึง" แป้งร่ำพูดขณะที่จับเสื้อออกจากกระเป๋าเดินทางมาใส่ไม่แขวน แล้วนำไปแขวนในตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ที่มีเสื้อผ้าของเจ้าของห้องอยู่อีกฝั่ง "เราไม่อยากได้ค่าปิดปากเหมือนยัยวาบ้างเหรอ?" วายุพูดขึ้นพลางมองตามมือขาวขณะที่เธอหยิบเสื้อตัวต่อไปมาแขวน "ถ้าหนูพูดหนูก็โดนดุด้วยนะ" แป้งร่ำพูดพลางตาปรายตามองใบหน้าหล่อก่อนจะหันมาสนใจสิ่งที่อยู่ในมือ ความจริงเขาไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้เลยก็ได้ เพราะเรื่องการย้ายมาอยู่กับเขามันเกี่ยวกับเธอโดยตรง ถ้าขืนให้พ่อแม่รู้เ

สามชั่วโมงต่อมา ณ ห้องทำงานของเควิน ก๊อก ๆ "เข้ามา" เควินเอ่ยอนุญาตทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงานเพราะเขารู้ว่าคนที่จะเข้ามาเป็นใคร "เอกสารที่ถามหาค่ะ" รอยยิ้มหวานและเสียงใสของเด็กเลี้ยงสุดที่รักทำให้อารมณ์ของเควินดีขึ้นเป็นกอง วิวเดินเข้าไปวางแฟ้มสีดำบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเควิน สบตาแล้วยิ้มหวานให้หนึ่งทีก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง โดยมีสายตาอาลัยอาวรณ์ของเควินมองตามหลังไป "เฮ้อ!" เควินกระแทกลมหายใจหงุดหงิดก่อนจะมองไปยังชุดโซฟารับแขกที่มีร่างกำยำของวายุนั่งอยู่ เป็นเพราะมีก้างขวางคออย่างมันอยู่เลยไม่กล้าทำอะไรกับเด็กเลี้ยงแสนรักอย่างที่เคยทำเมื่อเธอเข้ามาส่งงานให้เขา "มึงไม่ไปทำงานทำการหรือไงวะ?" เควินพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจระคนรำคาญเมื่อเพื่อนมานั่งในห้องทำงานกับตนร่วมชั่วโมงแล้ว หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จวายุมันก็แยกตัวหายไปประมาณสองชั่วโมงได้ จากนั้นก็กลับมาใช้อากาศร่วมห้องกับเขา นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้ายิก ๆ เลื่อนโทรศัพท์เล่นสบายใจเฉิบ ไม่เห็นใจคนที่ต้องทำงานงก ๆ เลยว่าจะเสียสมาธิกับมันขนาดไหน อีกอย่างเพราะมีมันมานั่งเสนอหน้าเลยเรียกเด็กเลี้ยงของเขาเข้ามาหาเพื

แป้งร่ำจึงเก็บอุปกรณ์แต่งตัวไปพลาง ๆ เพื่อที่กลับมาดึก ๆ ดื่น ๆ จะได้ไม่ต้องมาเก็บ คืนนี้เธอกะว่าจะนอนกับวาวี เพราะคิดว่าตัวเองคงจะเมาอย่างแน่นอน ติ๊ด ๆ เสียงริงโทนจากโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะเครื่องแป้งดังขึ้น แป้งร่ำเหลือบไปมองก็เห็นว่าเป็นคู่หมั้นที่โทรแบบวีดีโอคอลมา ใจดวงน้อยกะหน่ำเต้นขึ้นมาอัตโนมัติเมื่อได้เห็นชื่อเขา แต่ถึงจะตื่นเต้นอย่างไรเธอก็ต้องรับสายเขาเพราะไม่อยากให้มีเรื่องผิดใจกัน "พี่ยุ" แป้งร่ำเอ่ยทักคนที่ปรากฏในหน้าจอ ปากสีแดงเข้มยิ้มหวานให้เขาอย่างเอาใจ 'จะไปไหน ทำไมแต่งตัวแบบนี้' แต่รอยยิ้มหวานเอาใจของเธอไม่เป็นผลเลยสักนิด เพราะพอคู่หมั้นหนุ่มเห็นการแต่งตัวของเธอก็ถามเสียงดุขึ้นมา "หนูจะไปเที่ยวผับกับเพื่อน วาก็ไป ไปฉลองวันเกิดเพื่อนน่ะ" แป้งร่ำบอกไปตามความเป็นจริง เพราะถ้าโกหกไปคงโดนโกรธหนักกว่านี้แน่ ๆ 'ไปผับไหนกัน?' วายุพยายามข่มใจไว้ ไม่อยากจะบังคับเมียเด็กมากเกินไป ในเมื่อแต่ก่อนเธอก็เคยไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ อยู่แล้ว อีกอย่างการเที่ยวของเธอก็ไม่เคยทำตัวให้เสื่อมเสีย ให้เธอไปเปิดหูเปิดตาบ้างสักหน่อยจะเป็นไรไป "ผับเดิมนั่นแหละ" แป้งร่ำรีบบอกพลางยิ้มหวาน โล่ง

ในตอนเองที่วาวีที่กำลังโยกย้ายอยู่ที่ฟลอร์เต้นก็มองที่โต๊ะเพื่อดูเพื่อนว่าปลอดภัยดีไหม เธอเห็นว่ามีหนุ่มแปลกหน้าไปคุยกับว่าที่พี่สะใภ้จึงสะกิดให้บอยดู ทั้งคู่รอดูทีท่าของหนุ่มแปลกหน้าไปก่อน หากว่าไม่มีอะไรเลยเถิดพวกเธอก็จะไม่เข้าไปช่วยเพื่อน "น้องชื่ออะไรเหรอ?" โจ้พยายามจะตีสนิทโดยตัดหางเสียงออก ด้วยเพราะตัวสูงกว่าสาวสวย พอมายืนใกล้เลยได้เห็นผิวเนียนนุ่มที่โผล่จากคอเสื้อชัดเจน หนำซ้ำยังเห็นร่องลึกลงไปในคอเสื้ออีกต่างหาก เพราะฉะนั้นระหว่างที่ชวนคุยสายตาของโจ้ก็เหลือบมองที่เนินอกขาวเนียนเป็นระยะ "แป้งค่ะ" แป้งร่ำตอบด้วยเสียงแข็งนิด ๆ โดยที่สายตามองไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังโยกย้ายอยู่ด้านหน้าไม่ได้หันไปสบตากับโจ้เลยแม้แต่นิด ให้เขารู้ว่าเธอไม่อยากจะเสวนาด้วย ถ้าคนมีมารยาทก็คงรู้จากน้ำเสียงของเธอ ตอบเสร็จเธอก็คว้าแก้วเครื่องดื่มมายกดื่มหวังจะตัดบทสนทนา "จะว่าอะไรไหมถ้าพี่จะขอเบอร์หรือไลน์ ตอนเหงา ๆ เราจะได้คุยกัน" แต่คนอย่างหยาบคายอย่างโจ้มีเหรอจะรู้จักมารยาท พูดขอเบอร์พร้อมกับยกมือไปวางทับมือขาวของแป้งร่ำที่ยังคงจับที่แก้วอยู่หลังเธอดื่มไปแล้วอึกหนึ่ง "นี่!" แป้งร่ำกระชากมือออกจากแก้

ด้วยที่พื้นที่ในรถมีจำกัดแป้งร่ำเลยถอยหนีไปไม่ได้ไกลกว่านี้ เธอจึงไม่สามารถหลบมือแกร่งที่มาจับโยกสะโพกให้ถูไถกับส่วนหัวของลำแข็งได้ ยิ่งเขาทำลามกใส่เธอก็ยิ่งรู้ถึงความชื้นแฉะที่เป้ากางเกงในจนความชื้นนั้นก็ได้ไปเปรอะที่หัวบานเห็ดเสียจนเลื่อมแผล็บ น่าโมโหร่างกายไม่กายไม่รักดีนี้จริง ๆ "พี่ยังห้ามเราไม่ได้เลย แล้วคิดว่าเราจะห้ามพี่ได้เหรอ" วายุยิ้มเยาะให้คำห้ามปรามของเด็กดื้อ ปล่อยสะโพกกลมกลึงแล้วมาแหวกขอบขากางเกงในให้ไปรวมอยู่ฝั่งหนึ่ง อีกมือก็กดลำเนื้ออวบให้ชี้ไปที่ปากเข้าถ้ำ ในตอนที่เด็กดื้อเผลอเขาก็เขย่งปลายเท้าให้ยกเข่าทั้งสองข้างยกขึ้นสูง ส่งผลให้ร่างบางไถลมาด้านหน้าจนลูกชายลำเขื่องมุดเข้าไปในถ้ำสีสดได้พอดิบพอดี ด้วยเพราะเธอปล่อยน้ำหวานออกมารอตั้งมากมายแล้ว ลำอวบจึงได้มุดพรวดเข้าไปทีเดียวสุดโคน "อื้อ พี่ยุบ้า" แป้งร่ำหน้าเหยเกเพราะความคับแน่นในโพรงรัก พ่นลมหายใจเข้าออกถี่ ๆ ตอนที่ต้องปรับตัวกับแท่งร้อนรุ่มผะผ่าวในตัว "บ้าก็เป็นผัวเรานั่นแหละ!" แต่ไม่ทันที่แป้งร่ำจะได้ตั้งตัว คนลามกก็คำรามแล้วกระทุ้งมันขึ้นมาอย่างแรงจนเธอกระเด้งขึ้นไปด้านบน หนำซ้ำสองแขนแข็งแรงของเขายังกอดเอว