ช่วงนี้งานที่ต่างจังหวัดไม่ยุ่งสักเท่าไร วายุจึงมีเวลาอยู่เมืองกรุงและขับรถรับส่งเมียเด็กและน้องสาวไปฝึกงานทุกวัน และเขายังมีโอกาสไปทักทายเจ้านายของพวกเธอถึงห้องทำงานอีกด้วย ไม่สนแม้ว่ามันจะทำหน้าบูดบึ้งที่เพื่อนอุตส่าห์มาทักทาย "มึงจะมาทำไมทุกวันวะ?" เควินถามเสียงห้วนมองแขกไม่รับเชิญตาขุ่นก่อนจะก้มลงไปเซ็นเอกสารตรงหน้าต่อ ท่านั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงหนักโซฟาอย่างสบายของมันทำให้รู้สึกหมั่นไส้ไม่น้อย "กูมารอรับเมียกู จะให้กูเมิินเฉยไม่มาทักทายเพื่อนอย่างมึงไม่ได้หรอก" วายุยิ้มกวนพลางกระดิกปลายเท้าที่อยู่ในรองเท้าผ้าใบอย่างสบายใจ ถูกใจไม่น้อยที่ได้เห็นหน้าเหวี่ยงของเพื่อนผู้ชอบเก็กหน้าขรึม "มึงรออยู่ข้างล่างก็ได้ ไม่จำเป็นต้องขึ้นมาทักกูทุกวันหรอก" เควินพูดขึ้นอย่างไม่รักษาน้ำใจเพื่อน ยังคงก้มหน้าก้มตาเร่งเซ็นเอกสารให้เสร็จ ชักช้าเดี๋ยวจะไม่ทันเด็กเลี้ยงของตนเลิกงาน "ก็กูอยากเห็นหน้าเมียไว ๆ นี่หว่า มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้อยู่กับเธอตลอดเวลาเหมือนคู่ของมึง อีกสองวันก็ต้องกลับไปรีสอร์ตแล้วเนี่ย" วายุแสร้งโอดโอยขณะที่หน้ายิ้มอารมณ์ดีที่ได้กวนเพื่อน "แล้วทำไมมึงไม่เปิดตัวให้มันจบ ๆ ไป" เควิ
Terakhir Diperbarui : 2026-09-06
Masuk
