Todos os capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 141 - Capítulo 150

ช่วงเช้าที่ไม่รู้เวลาแน่นอนของอีกวัน "อือ" แป้งร่ำส่งเสียงแหบแห้งของตนออกมาเมื่อรู้สึกถึงการโอบกอดจากทางด้านหลัง ก่อนจะรู้สึกคับตึงที่จุดบอบบางกลางหว่างขาเมื่อโดนสิ่งแข็งขืนสอดใส่เข้ามา เริ่มแรกเป็นความแสบสันจากการโดนกระทำอย่างหนักมาตลอดคืน ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียวกระสันเมื่อคนหื่นกามสาวลำอวบเข้าออกเนิบนาบ หลังจากหลุดพ้นจากความงัวเงียเธอก็พบว่าขาข้างหนึ่งของเธอโดนคนหื่นกามจับยกขึ้นไปพาดที่เอวหนาเพื่อเปิดทางให้ตัวเองเข้ามาในตัวเธอได้สะดวก "ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มพร่าเอ่ยถามราวกับว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้เธอหลับต่อได้อย่างนั้นแหละ มาลักหลับแล้วยังจะมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คนหื่น ยังไม่พออีกเหรอ อือ.." แป้งร่ำว่าให้คนด้านหลังก่อนจะส่งเสียงครางเมื่อไม่สามารถทนความเสียวซ่านได้ เอี้ยวหน้าไปซบซอกคอหนาอย่างออดอ้อน สอดมือเข้าใต้ต้นแขนแข็งแรงแล้วกระชับกอดแน่นเพื่อไม่ให้ร่างกายไถลออกห่างจากกายแกร่งตอนจุดบอบบางโดนความแข็งขืนกระแทกเร็วขึ้นเรื่อย ๆ "เมื่อคืนพี่บอกว่ายังไงลืมแล้วเหรอ หืม?" วายุถามพร้อมกับก้มหน้าลงไปจุมพิตหน้าผากมนอย่างนุ่มนวล ขณะที่ช่วงล่างนั้นกลับดุดัน เพิ

ในที่สุดแป้งร่ำและเพื่อน ๆ ก็ฝึกงานกันจบแล้ว ระหว่างที่รอไปรายงานตัวกับอาจารย์ในสัปดาห์หน้า ด้วยความที่มีเวลาไม่มากจึงไม่มีกลับบ้าน แต่การอยู่ที่หอพักเฉย ๆ ก็ทำให้นักศึกษาที่อยู่ในวัยรุ่นก็เกิดความเบื่อหน่าย จึงชวนกันทำกิจกรรมที่ตนชอบฆ่าเวลา อย่างเช่นกลุ่มของแป้งร่ำที่กำลังชวนกันไปเที่ยวผับผ่านวีดีโอคอลแบบกลุ่ม 'คืนนี้ไปเที่ยวผับกันไหมพวกเรา' แตงโมเอ่ยชวนเป็นคนแรก ในหน้าจอสี่เหลี่ยมของเธอมีเงาของบอลเดินผ่านเป็นฉากหลังหลายครั้ง ไม่ต้องถามก็รู้ในตอนที่ศึกษาในระดับอุดมศึกษานี้ ทั้งสองอาศัยอยู่ด้วยกัน 'นั่นสิ อยู่แต่ในห้องเบื่อจะตายอยู่แล้ว' บอยซึ่งอยู่ในอีกช่องสนทนาเออออ 'ไม่ได้ไปกันเป็นเดือนแล้วนะ ไปกัน ๆ ' เมื่อมีคนสนับสนุนแตงโมจึงมีแรงฮึกเหิม พยักหน้างึก ๆ ชวนเพื่อนสองคนที่อยู่ในช่องสนทนาเดียวกันอย่างแป้งร่ำและวาวี ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง ด้วยเพราะไม่มีอะไรทำแล้วแป้งร่ำจึงลงมาหาวาวี ก่อนที่ทั้งหมดจะวีดีโอคอลคุยเล่นกัน จนมาจบด้วยการชักชวนไปเที่ยวผับที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้ "ไปกันแป้ง" วาวีหันไปชวนเพื่อนพร้อมกับส่งสายตาแวววาวเป็นประกายเมื่อคิดว่าคืนนี้ตนจะได้ไปปลดปล่อย "ไม่ล่ะ ฉั

ในที่สุดก็ถึงวันที่วายุรอคอยเมื่อเมียเด็กจบการศึกษาเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอทำเอกสารจบการศึกษาเสร็จ วันรุ่งขึ้นเขาก็พาเธอไปจดทะเบียนสมรสทันที ใจจริงอยากจะจดทะเบียนตั้งแต่ตอนที่ฝึกงานจบแล้ว แต่ก็เห็นใจเมียเด็กว่าเธอจะต้องลำบากไปแจ้งเปลี่ยนสกุลกับมหาวิทยาลัยเพื่อออกใบรับรองสำเร็จการศึกษา เวลาแค่เดือนเศษ ๆ เขาจึงต้องอดใจรอไปก่อน ฤกษ์แต่งงานของทั้งคู่จะมีขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า แต่เพราะความใจร้อนของวายุที่อยากมีเมียจนตัวสั่นจึงต้องมาจดทะเบียนสมรสกันก่อน เช้าวันนี้ทั้งสองครอบครัวมาพร้อมหน้าพร้อมตากันที่สำนักงานเขต ทั้งที่การจดทะเบียนสมรสนี้ใช้พยานเพียงแค่สองคนเท่านั้น ซึ่งตัดสินใจกันแล้วว่าเป็นบิดาของแต่ละฝ่ายเป็นผู้ลงชื่อ แต่คนที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในการลงชื่อเป็นพยานก็อยากจะมาเป็นสักขีพยานของการจะเป็นสามีภรรยาของหนุ่มสาว เพราะนี่เป็นครั้งแรกของแต่ละครอบครัวที่ปล่อยลูกออกเรือน "ตอนนี้แกก็เป็นพี่สะใภ้ของฉันเต็มตัวแล้วน้า.." วาวีเดินตีคู่กับแป้งร่ำแล้วพูดแซวเพื่อนด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา สองมือก็ถือใบทะเบียนสมรสของพี่ชายและพี่สะใภ้ ยกขึ้นมาอยู่ระดับเดียวกับใบหน้าแล้วชื่นช

สองสัปดาห์ต่อมา หลังสงกรานต์ วาวีก็เดินทางมายังรีสอร์ตตามที่วายุสั่ง โดยที่วายุร่ำก็ได้ไปรอส่งต่องานให้น้องแล้ว และแน่นอนว่าแป้งร่ำที่เป็นเมียก็ต้องตามไปด้วย เพราะคาดว่าน่าจะใช้เวลาประมาณสองสัปดาห์ถึงจะวางใจให้วาวีบริหารงานรีสอร์ตด้วยตัวคนเดียว เมื่อมารับหน้าที่เป็นเจ้าของเต็มตัวแล้ว วาวีจึงต้องมานั่งทำงานที่โต๊ะทำงานของวายุ ซึ่งมีข้อมูลต่าง ๆ ครบหมดแล้ว เหลือแค่ต้องเรียนรู้และจำให้ได้เพียงแค่นั้น ส่วนวายุก็ได้ย้ายไปนั่งทำงานที่โต๊ะทำงานเก่าของแป้งร่ำเมื่อครั้งที่ได้มาทำงานพาร์ตไทม์ช่วงปิดเทอมปีก่อน ซึ่งยังไม่ถูกยกออกไปแม้ว่าเจ้าของเดิมจะไม่ได้มาใช้เป็นแรมปี วายุยังคงให้ตั้งไว้ที่เดิมและข้าวของเครื่องใช้ก็ยังอยู่ครบ คนที่มานั่งรอสามีอย่างแป้งร่ำจึงมานั่งโซฟาเดี่ยวรับแขก ซึ่งมีอยู่สองตัวตั้งติดผนังห้องใกล้กับประตู เพราะรู้ว่าจะไม่มีอะไรให้เธอทำจึงได้หยิบหนังสือนิยายมาอ่านฆ่าเวลาด้วย สามชั่วโมงผ่านไป เมื่อคนรอนั่งนานเข้าจึงรู้สึกเมื่อยจึงได้ขยับตัวเพื่อไล่ความเมื่อยขบตามร่างกาย เสียงดังสวบสาบของฟองน้ำโซฟาทำให้วายุต้องเงยหน้าขึ้นดูเมียรัก พอเห็นเธอตั้งหน้าตั้งตาอ่านนิยายแต่ขยับเปลี่ย

"ทำเป็นพูดดีไปเถอะ อีกหน่อยพอแก่ไปพี่ยุก็คงจะทิ้งไปหาเด็ก ๆ " โรสเยาะเย้ยแล้วบิดริมฝีปากสีแดงเข้มยิ้มเหยียดสาวรุ่นน้อง ต่อไปถ้าเธอคนนี้มีอายุมากกว่านี้ วายุก็คงจะทำทิ้งแล้วไปหาเด็กเอ๊าะ ๆ เหมือนที่ทำกับเธออยู่ตอนนี้ ที่ไปคว้ายัยเด็กหน้าจืดมาเป็นแฟน ทั้งที่เธอก็คอยโทรหรือส่งข้อความหาตลอด แสดงเจตนารมณ์ว่าอยากสานความสัมพันธ์ให้เหมือนเมื่อก่อน แต่วายุก็คุยแต่เรื่องงานไม่ยอมให้ถ่านไฟเก่าได้มีโอกาสคุขึ้นมาได้เลย ย้อนไปเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นความที่เป็นวัยรุ่นรักสนุก พอเรียนจบโรสก็ได้ไปทำงานต่างบ้านต่างเมือง เมื่อได้ไปเผชิญโลกกว้างก็หลงระเริงจนทำให้ลืมเลือนคนที่อยู่ข้างหลัง ตอนนั้นขณะที่ยังคงคบกับวายุเป็นแฟนอยู่ โรสก็ได้แอบไปคบกับผู้จัดการแผนกวัยสี่สิบที่เธอทำงานด้วย ซึ่งความเป็นที่ผู้จัดการเป็นคนหล่อรวยใจสปอร์ตทำให้โรสพอใจกับการคบซ้อนเป็นอย่างมาก ผู้จัดการพาโรสไปเที่ยวในที่ต่าง ๆ เพียงแค่เธอเอ่ยปากร้องขอ ซึ่งแน่นอนว่าค่าตอบแทนที่ผู้จัดการอยากได้ก็คือร่างกายสวยสดของนักศึกษาจบใหม่วัยยี่สิบเอ็ดซึ่งโรสก็เต็มให้ เนื่องจากต้องอยู่กันคนละจังหวัดกับวายุทำให้โรสขาดหายจากรสสวาทของวายุ พอมีผู้จัดการม