Todos os capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 61 - Capítulo 70

"วา เมื่อไหร่แกจะขึ้นนอนวะ!" แต่เมื่อมาถึงบ้านกลับไม่ได้เป็นอย่างที่วายุคิด เมื่อวาวีน้องสุดที่รักชวนเมียเด็กของเขาดูซีรีส์ผ่านโทรทัศน์หน้าจอขนาดใหญ่ที่ห้องนั่งเล่น พวกเธอขนเอาขนมนมเนยที่ซื้อมารับประทานขณะที่นั่งดูความบันเทิงอย่างมีความสุข จึงเป็นเขาที่เป็นทุกข์เมื่อเวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าสองสาวก็ไม่ยอมแยกจากกันเสียที จนตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว วายุที่ขึ้นไปทำงานรอเวลา เมื่อเห็นว่าดึกแล้วจึงอาบน้ำเตรียมเข้านอน ลงมาชั้นล่างเพื่อจะแอบดอดเข้าหาเมียจึงอยู่ในอาการหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างที่สุด "อะไรของพี่เนี่ย ซีรีส์ยังไม่จบเลยพี่ ปกติอยู่ที่บ้านหนูจะดูดึกขนาดไหนก็ไม่เคยห้าม" วาวีเถียงกลับโดยไม่มีความเกรงกลัว "แต่ตอนนี้ไม่ปกติโว้ย! พรุ่งนี้ต้องเข้างานแต่เช้าเหมือนพนักงาน อย่าคิดว่าเป็นเจ้าของแกจะทำตัวเกเรได้นะ ยิ่งเป็นเจ้าของยิ่งต้องทำงานหนักกว่าพนักงานเป็นเท่าตัว" "โอ๊ย! บ่นจังพี่ชายใคร นอนก็ได้" วาวีกระแทกเสียงหงุดหงิดที่ชายมาจู้จี้ใส่ แต่เหตุผลของพี่ชายก็จริงทุกอย่าง จึงกระชากตัวลุกขึ้นจากโซฟาอย่างแรงแล้วถือน้ำอัดลมที่เหลือครึ่งขวดไปแช่ตู้เย็น เสร็จแล้วจึงเดินกลับ

นักล่าหนุ่มเอื้อมมือไปจับข้อเท้าขาวของเหยื่อสาวแสนสวยแล้วกระตุกแรง ๆ ด้วยความรู้สึกฮึกเหิมที่ได้ล่า จนร่างอรชรเสียหลักล้มหงายหลัง ร่างกำยำเปลือยท่อนบนไม่รอช้ารีบคลานขึ้นคร่อมกักขังเหยื่อสาวไว้ใต้แผงอกอันเต็มไปด้วยมัดกล้าม เบี่ยงสะโพกแกร่งไปด้านข้างทับทิ้งสะโพกมนไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อไม่ให้เธอต้องรับน้ำหนักตัวเขามากเกินไป เกร็งบั้นท้ายบดลำแข็งใส่ต้นขานุ่มเพื่อบรรเทาความปวดหนึบของลูกชายลำเขื่อง "ไหนบอกดึกแล้วให้หนูรีบมานอน เรานอนกันเถอะ" แป้งร่ำพยายามหาหนทางหลีกเลี่ยงการเสียแรงของตัวเอง เรื่องบนเตียงเขาร้ายกาจยิ่งกว่าอะไร ทั้งที่เธอเพิ่งจะถึงสวรรค์ไปเขาก็สามารถเล้าโลมและส่งเธอขึ้นสวรรค์ได้ติด ๆ กัน ไม่แปลกใจเลยว่าครั้งก่อนที่ทำรักกัน เขาสุขสมแค่รอบเดียวแต่เธอนั้นอ่อนระทวยไปหมด "ก็ให้มาเรานอนให้พี่กระแทกไง พี่แค่พูดไม่หมด" วายุยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ดวงตากลม แต่ก่อนที่เมียเด็กจะหาข้ออ้างสารพัดมาหลีกเลี่ยงการมีความสุขร่วมกัน วายุก็รีบลดหน้าลงไปปิดริมฝีปากเอิบอิ่มเร็วไว มัวแต่คุยกันเดี๋ยวก็ได้ไม่กี่รอบพอดี "อื้อ" เสียงหวานร้องประท้วงเบา ๆ เมื่อริมฝีปากโดนบดขยี้หนักหน่วง ลมอุ่นที่พ่นออกมาจากจมูก

"ถ่างกว้าง ๆ " เสียงทุ้มแตกพร่าตอนที่เอ่ยแนะนำ ถึงแม้ว่าจะกลั้นความกระสันแทบไม่ไหว แต่วายุเป็นห่วงจุดบอบบาง กลัวว่าจะทำเธอเจ็บตอนเข้าไปอัดลูกชายแสนรักเข้าไป มือแกร่งจับแท่งร้อนผ่าวรูดเข้าออกสองสามที อีกข้างก็กดต้นขานุ่มไปแนบกับพื้นที่นอนเปิดช่องทางให้ตัวเอง "ซี้ด.." วายุสูดปากตอนที่กดปลายบานเข้าไปในช่องแคบนุ่มลื่น ถึงจะมีน้ำหวานที่ร่างกายเร่าร้อนทยอยปล่อยออกมาต้อนรับ แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่เทียบเท่าชายยุโรปทำให้เขาเข้าไปลำบากพอสมควร แต่ก็ยังง่ายกว่าครั้งแรก ตอนที่รับเอาความสาวของเด็กดื้อมา ตอนนั้นลูกชายของถึงกับเปลือกถลอกไปหมด "พี่ยุ อื้อ.. เบาก่อนนะ.." แป้งร่ำขอร้องเสียงสั่น รีบยื่นไปดันลอนหน้าท้องยั้งไม่ให้เขาเข้ามาเต็มที่ กลัวว่าถ้าเขาเข้ามารวดเดียวสุดโคนเธอจะได้รับความจุกหน่วงเหมือนครั้งก่อน ๆ ตอนที่เขาค่อย ๆ กดเข้ามานั้นความแสบสันก็เกิดขึ้นกับเธออีกครั้งเนื่องจากลำอวบได้เข้ามาซ้ำรอยเมื่อคืนที่ยังไม่หาย ริมฝีปากเผยอค้างพ่นลมหายใจถี่ ๆ เมื่อความคับแน่นคืบคลานเข้ามาลึกขึ้นเรื่อย ๆ "เบาแล้ว แต่เรารัดแรงมาก ซี้ด.." วายุกลั้นอารมณ์ดิบเอาไว้ไม่ยอมทำอย่างที่ใจโหยหา แต่ก็ต้องทรมานเหลือเ

"เช้าแล้วเหรอ อะ..อูย.." เมื่อเปล่งเสียงออกมาแป้งร่ำก็ต้องตกใจกับน้ำเสียงแหบพร่าของตัวเอง นี่เมื่อคืนเธอใช้เสียงเยอะเสียจนเสียงแหบเลยอย่างนั้นเหรอ แต่ที่น่าตกใจมากกว่าคือตอนนี้เธอแทบจะกระดิกตัวไม่ได้ สะโพกเธอระบมไปหมด ง่ามขาทั้งสองก็สั่นระริกและดูเหมือนมันจะดึงมาให้ชิดกันไม่ได้หลังจากที่ต้องรับศึกหนักเมื่อคืน ขัดเคืองจุดที่โดนกระแทกมาหลายชั่วโมงราวกับว่ามันกำลังอักเสบ อยากจะยกมือไปทุบหน้าหล่อที่กำลังลอยหน้าลอยตาเหลือเกิน ที่ความหื่นกามของเขาทำให้เธอระบมไปทั้งตัว แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดเพราะเรี่ยวแรงที่โดนเขาสูบไปยังไม่กลับคืน "เจ็ดโมงกว่าแล้ว" วายุตอบแล้วเอื้อมไปช่วยพยุงเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำท่าจะลุกนั่ง มองมือน้อยที่ดึงชายผ้าห่มขึ้นมาปิดยอดอกอย่างนึกเสียดาย หวังจะได้เห็นความสวยงามให้กระชุ่มกระชวยหัวใจตอนเช้าเสียหน่อย "โห หนูตื่นสายมาก ทำไมพี่ยุไม่ปลุกหนู เดี๋ยวก็เข้างานสายพอดี" แป้งร่ำต่อว่าเจ้าของกิจการพลางกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้นหลังจากที่ได้เห็นแววตาแวววับ ถ้าเธอเข้างานสายเขาก็จะเสียผลประโยชน์แต่เขาก็ไม่ทุกข์เหมือนกับเธอที่เป็นลูกจ้างเลยสักนิด มัวแต่มานั่งอ้อยอิ่งส่งสายตาลามกอยู่นั่

"ฮ้าว.." แป้งร่ำที่นั่งทำงานมาร่วมสองโมงอ้าปากหาวโดยที่มีมือปิดด้วย ไม่รู้ว่าครั้งนี้เป็นหาวครั้งที่เท่าไรของเธอแล้วตั้งแต่ที่นั่งทำงานมา การที่เมื่อคืนได้นอนแค่สามชั่วโมงทำให้ตอนนี้เธอโหยหากาแฟที่สุด มองไปยังโต๊ะทำงานของเจ้าของห้องก็ว่างเปล่าเพราะเขาออกไปทำธุระเมื่อสองชั่วโมงก่อน อยากจะถามเขาสักหน่อยว่าเธอจะไปหาเครื่องดื่มที่ทำให้กระชุ่มกระชวยที่ไหนได้บ้าง แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าที่ห้องอาหารอาจจะมีกาแฟชนิดชงอยู่ 'แล้วห้องอาหารอยู่ที่ไหนล่ะ?' แป้งร่ำคิดในใจอย่างฉงน เพราะเมื่อเช้าได้รับประทานอาหารที่วายุทำให้ เธอและวาวีเลยไม่ได้ไปรับประทานข้าวเช้าที่ห้องอาหาร แต่ออกไปถามพี่ ๆ เอาก็ได้นี่นา "ไม่ไหวแล้ว ไปหากาแฟกินดีกว่า" แป้งร่ำตัดสินใจที่จะหยุดความง่วงเหงาหาวนอนนี้ด้วยการดันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องทำงานเพื่อจะออกไปหากาแฟดื่ม "แป้งจะไปไหน?" วาวีถามที่เห็นเพื่อนเดินออกมาจากห้องทำงานของพี่ชาย ในมือเพื่อนมีโทรศัพท์มือถือด้วยแสดงว่าเพื่อนจะออกไปข้างนอกแน่นอน "ว่าจะไปหากาแฟกินน่ะ ง่วงมากเลย" แป้งร่ำบอกกับเพื่อนก้อนจะยกมือปิดปากหาวอีกครั้ง "เมื่อคืนแกทำอะไรไม่หลับไม่นอน ฉันเห็