บททั้งหมดของ The Wife He Lost, The Children He Never Knew: บทที่ 81 - บทที่ 90

Nang makita ni Gabriel ang relo, bahagyang nanigas ang kanyang katawan.Sobrang luma at gasgas na nito.Napatingin siyang mabuti.Bakit parang matagal nang ginagamit ang relo?Hindi ito ang bagong communication watch na ipinadala niya.Kinuha niya iyon at maingat na sinuri.Second-hand.Biglang nanlamig ang kanyang mga mata.Napatingin siya kay Joana.Agad na naintindihan ni Joana ang iniisip nito.Hindi na siya nagulat.Sa halip, isang mapait na ngiti ang lumitaw sa kanyang labi.“Bakit?”Malamig niyang tanong.“Iniisip mo bang ako ang nagpalit ng relo na ipinadala mo para kay Yumi?”Nanigas ang mukha ni Gabriel.“Hindi ba?”Para sa kanya, hindi imposibleng gawin iyon ni Joana.Mahilig itong magtipid at alam niyang dati na itong nagbenta ng regalong ipinadala niya.Noong nakaraan, pati ang mamahaling learning device na binili niya para kay Yumi ay inilagay nito sa online marketplace.Kung hindi iyon napansin ni Han, baka hanggang ngayon ay hindi niya alam.Hindi makapagsalita agad si

Pagsapit ng gabi, tahimik na ang buong mansion.Mahina ang hangin na dumadaan sa hardin, dala ang bango ng mga halaman.Nasa kuwarto si Joana at kausap sa video call sina Enzo at Yumi.“Yumi, Enzo, pagkatapos ninyong magbasa ng storybook, matulog na kayo nang maaga, okay?”“Okay, Ma!”Napangiti si Joana.“Maligo na rin kayo bago matulog.”“Maligo na kami, Ma. Handa na kaming matulog.”“Good night, mga anak.”“Good night, Ma!”Pagkaputol ng tawag, hindi pa rin nawawala ang ngiti sa labi ni Joana.Ngunit nang lumingon siya—Bumangga siya sa isang matigas na dibdib.Bigla siyang natigilan.Tumalon ang puso niya.Parang biglang dumaloy pabalik ang dugo sa buong katawan niya.Dahan-dahan siyang tumingala.Si Gabriel.Nakatayo ito sa harap niya.Hindi gumagalaw.Tahimik na nakatingin sa kanya.Nanlamig ang mga kamay ni Joana.Mababa at hindi mabasa ang emosyon sa boses ni Gabriel.“Joana.”Napalunok siya.“Bakit tinatawag ka ni Yumi na ‘Mama’?”Parang kulog ang tanong na iyon sa kanyang ten

Nang gabing iyon, nanaginip si Joana.Sa panaginip niya, nakita niya sina Lara at ang ina ni Gabriel na pinagtatanggol si Levi habang inaagaw nito ang laruan ni Yumi.Nang subukan ni Yumi na bawiin ang laruan, itinulak siya ng dalawa.Bumagsak ang bata at nasaktan ang braso.“Mommy…”Luhaang tumingin sa kanya si Yumi.“Hindi ba nila gusto si Yumi? Bakit?”Parang dinurog ang puso ni Joana.Gusto niyang tumakbo papunta sa anak.Gusto niyang yakapin ito at pagalitan ang mga taong nananakit dito.Pero hindi niya magalaw ang kanyang katawan.Para bang may mabibigat na tanikala na pumipigil sa kanyang mga kamay at paa.“Mommy, magsalita ka…”Pililit niyang ibinuka ang bibig.Pero kahit anong gawin niya, walang lumalabas na boses.Sa kabilang banda, hawak ng ina ni Gabriel si Levi.Nakatingin ito kay Yumi nang may kayabangan.“Isa kang batang walang ama. Pati kuya mo, ganoon din. Ako lang ang tunay na apo ni Grandma. Huwag ninyong subukang kunin ang mga bagay na para sa akin.”Nanginginig si

Bahagyang kumunot ang noo ni Gabriel nang marinig ang sinabi ni Lara. “Lara, huwag kang basta humusga sa isang tao. Paano mo nalaman na pangit siya?” Malamig ngunit kalmado ang kanyang boses. “Kahit ordinaryo ang hitsura ng isang tao, basta mabuti ang ugali at malinis ang puso, mas mahalaga iyon kaysa sa panlabas na anyo.” Napasimangot si Lara. “Kuya, biro lang naman. Huwag mo naman akong sermonan.” Agad namang nagpakitang-gilas si Bianca sa pagiging mahinahon at maunawain. “Gabriel, bata pa naman si Lara. Huwag mo siyang pagsalitaan nang ganoon.” Pagkatapos ay bahagya siyang yumuko kay Lara at mahinang sinabi: “Ganoon talaga ang kuya mo. Napakataas ng pinag-aralan at pagpapalaki sa kanya. Bawat kilos at salita niya, parang may dala-dalang dignidad ng pamilya. Huwag mo na lang dibdibin.” Tinakpan ni Lara ang bibig habang natatawa. “Alam ko, Bianca. Hindi naman ako galit sa kanya. Kayong dalawa nga ang bagay na bagay. Ganoon din naman ang mga sinasabi niya tungk

Nang tanggihan ni Enzo ang dagdag na oras para mag-isip, hindi na rin nagpatumpik-tumpik ang host.“Napakahusay! Sige, Enzo. Maaari ka nang sumagot.”Huminga nang bahagya si Enzo at nagsimulang magsalita sa malinaw at natural na English.Inilarawan niya ang The Old Man and the Sea—isang mabigat at malalim na kuwento tungkol sa paghihirap, pagtitiis, at katigasan ng loob ng isang tao sa harap ng kapalaran.“Sa loob ng walumpu't apat na magkakasunod na araw, umuwing walang nahuling isda ang matandang mangingisdang si Santiago. Unti-unti, pinagtawanan na siya ng mga tao sa kanilang nayon dahil sa malas niyang kapalaran. Tanging isang batang lalaki lamang ang patuloy na naniniwala sa kanya…”Tahimik ang buong venue.Nagpatuloy si Enzo.“Sa ika-walumpu't limang araw, mag-isa siyang naglayag patungo sa malalim na bahagi ng dagat. Sa wakas, nakahuli siya ng isang napakalaking marlin…”“Nasugatan ang kanyang mga kamay dahil sa lubid. Gutom, giniginaw at pagod na pagod siya, ngunit hindi siya