The Wife He Lost, The Children He Never Knew のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

Kinabukasan ng gabi, naghihintay na si Gabriel sa lobby ng hotel para sabay silang pumunta ni Joana sa hapunang inihanda nina Mr. at Mrs. Pissger.Samantala, nagdala si Han ng isang top-tier na team ng mga stylist para ayusin si Joana.Hindi naman kailangan ng maraming makeup ni Joana.Likas na ang kanyang ganda.Sa sandaling tumayo siya sa harap ng malaking salamin, napatingin ang mga stylist sa kanya nang may paghanga.Malinaw ang kanyang mga mata, elegante ang mukha, at kahit walang labis na kolorete, kapansin-pansin agad ang kanyang presensya.Mula sa isang simpleng tingin, nagmumukha siyang malamig at mahinhin.Ngunit kapag ngumiti, lumilitaw ang isang kakaibang karisma na mahirap alisin sa paningin.Kinuha ni Hans ang isang mamahaling kuwintas na may maliliit na pink diamonds at ipinakabit iyon sa leeg ni Joana.Kumikinang ang mga bato sa bawat galaw niya.Ang deep-sea blue na velvet evening gown ay bumagay sa maputi niyang balat at eleganteng katawan.Nang tuluyan siyang lumabas

Biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.Si Bianca.“Gabriel… tulungan mo ako…”Mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Gabriel.“Bianca? Nasaan ka?”“Hindi ko sinasadyang madapa… nasaktan ang paa ko…”“Saan ka?”“Nasa… Morrow Night Mountain…”Nanigas ang mukha ni Gabriel.“Bianca, huwag kang matakot. Pupunta ako agad.”Pagkababa niya ng tawag, malamig niyang sinabi:“Joana, bumaba ka rito. Maghanap ka na lang ng masasakyan pauwi.”Nanikip ang dibdib ni Joana.Tumingin siya sa paligid.Madilim ang lugar.“Gabriel…”“Bumaba ka. Ihahatid ko si Bianca sa ospital. Pagkatapos, babalik si Hans para sunduin ka.”Nag-aalala si Gabriel kay Bianca.Alam niyang hindi ligtas ang lugar na iyon, lalo na sa gabi. Madalas ding may mga masasamang taong naglilibot doon.Ayaw niyang ma-late.Hindi makapaniwala si Joana.Gabi na.At gusto siyang iwan ni Gabriel sa isang lugar na halos walang tao?Nasa ibang bansa sila.Hindi niya kabisado ang lugar.Kung nasa Pilipinas lamang siya, kaya niyang umuwi kahit

Makalipas ang tatlumpung minuto.Dumating si Hans sa lugar kung saan iniwan ni Gabriel si Joana.Hinahanap niya ito sa bawat eskinita.“Madam?”“Madam Joana!”Walang sumasagot.Hanggang sa makita niya ang coat ni Gabriel na nakahandusay sa isang madilim na sulok.Nanlamig ang buong katawan niya.“Huwag naman sana…”Agad niyang tinawagan si Gabriel.Sa kabilang linya, nasa ospital si Gabriel at binabantayan si Bianca.Inis siyang lumabas ng silid upang sagutin ang tawag.“Ano na naman, Hans?”Pawis na pawis si Han.“Sir… masama ang balita.”“Nawawala si Madam.”Kumunot ang noo ni Gabriel.“Nawawala?”“Baka umuwi na siya sa hotel. Tinawagan mo ba ang hotel?”Hindi pa.Ngunit nanginginig ang kamay ni Hans habang hawak ang coat.“Sir… ang coat ninyo ay nakita kong nakatapon sa eskinita. Baka may nangyari sa kanya…”Ngunit malamig lamang ang sagot ni Gabriel.“Malamang itinapon niya iyon dahil galit siya sa akin.”Ganoon ang tingin niya kay Joana.Padalos-dalos.Mainitin ang ulo.“At saka,

Makalipas ang kalahating oras, bumalik si Ethan sa silid.Nakita niyang nag-iimpake na si Joana.Agad siyang lumapit.“Ako na ang mag-aayos niyan. Sabi ng doktor, kailangan mong manatili rito nang isa o dalawang araw para maobserbahan. Humiga ka muna at magpahinga.”Naalala ni Joana ang sinabi ng nurse kanina na tinawag siyang asawa ni Ethan.Bahagya siyang nahiya.“Ethan, okay na ako. Hindi na kailangang manatili pa ako rito.”Alam ni Ethan na ayaw nitong maging pabigat.Ngumiti siya nang banayad.“Joana, kulang ka sa nutrisyon. Ayon sa doktor, kailangan mong ma-confine kahit isang araw para mabigyan ka ng nutritional IV. Makinig ka muna sa doktor.”Nang maisip ni Joana na hindi naman maaapektuhan ang trabaho niya kinabukasan ng hapon, tumango na rin siya.“Sige. Salamat, Ethan.”“Pagbalik natin sa Pilipinas, kapag napunta ka sa lungsod namin, ako naman ang mag-aasikaso sa iyo. Ililibre kita ng masarap na pagkain.”Alam ni Joana na hindi sapat ang isang pagkain para masuklian ang gin

“Gabriel, huwag mong sisihin ang sarili mo. Walang sinuman ang may gustong mangyari iyon.”Maamo ang boses ni Bianca habang kinakausap si Gabriel.Ngunit nang tumingin si Gabriel kay Joana, malamig at walang emosyon ang kanyang mga mata.“Joana, naging pabaya ako noong gabing iyon. Kung alam ko lang na magiging problema ang kuwintas, hindi na sana kita pinagsuot noon. Kung wala kang suot na alahas, hindi ka sana pinansin ng mga magnanakaw.”Lalong nanlamig ang puso ni Joana.Ang sakit sa kanyang dibdib ay tila unti-unting nagiging manhid.Samantala, nagsalita si Bianca na para bang talagang nag-aalala.“Joana, alam mo naman na pera at alahas lang ang mga iyon. Puwede namang palitan. Mas mahalaga ang buhay mo. Hindi mo naman kailangang makipaglaban sa mga magnanakaw para lang mabawi ang kuwintas. Bibigyan ka naman ulit ni Gabriel ng bago.”Sinadya ni Bianca na ilarawan ang nangyari bilang isang ordinaryong insidente ng pagnanakaw.Alam niyang walang konkretong ebidensiya si Joana na ma