All Chapters of เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง: Chapter 11 - Chapter 20

“แต่หากคุณหนูซูเดินไม่ได้” เซียวเฉิงเย่พูดต่อ“ข้าจะให้คนไปส่ง” กู้เหวินเฉิงรีบเอ่ย“เช่นนั้นก็...”“ไม่ใช่เจ้า” คำพูดนั้นตัดขึ้นทันทีทุกอย่างเงียบกริบ กู้เหวินเฉิงชะงัก“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร” เซียวเฉิงเย่ไม่ได้ตอบเขาแต่หันไปเอ่ยกับชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง“หลงอี้”“พ่ะย่ะค่ะ”“พาคุณหนูซูขึ้นรถม้า” ซูหนิงเอ๋อเบิกตากว้าง กู้เหวินเฉิงหน้าเปลี่ยนสี“ท่านอ๋อง!” เซียวเฉิงเย่หันมามองเขาช้าๆ“มีปัญหารึ?”“แต่นางคือคู่หมั้นของข้า”“แล้วอย่างไร”“ข้าน้อยสามารถดูแลนางได้”“แต่ข้าไม่ได้ถาม และหากเจ้าดูแลเองได้เหตุใดจึงขอให้ข้าช่วยเล่า” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนผู้คนรอบข้างต่างก้มหน้าลง กู้เหวินเฉิงกำมือแน่น ซูหนิงเอ๋อมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง เหตุใดเซียวเฉิงเย่ถึงทำเช่นนี้ เขากำลังจงใจทำให้กู้เหวินเฉิงเสียหน้าหรืออย่างกัน“คุณหนูซู” เสียงของหลงอี้ดังขึ้น“เชิญ” ซูหนิงเอ๋อยังไม่ทันขยับ กู้เหวินเฉิงก็ก้าวเข้ามา“หนิงเอ๋อ” มือของเขาจับแขนนางไว้ ทันทีที่สัมผัสกัน ซูหนิงเอ๋อรู้สึกขนลุกและสะอิดสะเอียน ภาพในคืนก่อนตายย้อนกลับเข้ามา มือเดียวกันนี้...เคยเชยคางของนางแล้วพูดว่า‘เจ้าก็เป็นเพียงหมารับใ

“คุณหนูเจ้าคะ!” ซูหนิงเอ๋อสะดุ้ง นางกำลังจะถอยออกจากอ้อมแขนของเซียวเฉิงเย่แต่แขนของเขากลับไม่ยอมปล่อย“อยู่เฉยๆ” เสียงเย็นชาดังอยู่เหนือศีรษะ ซูหนิงเอ๋อเงยหน้าขึ้น“ข้าไม่เป็นไรแล้วเพคะ”“ข้ารู้”“เช่นนั้น...”“แต่ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าไป” นางนิ่ง อะไรนะเซียวเฉิงเย่ก้มลงมองนาง ระยะห่างใกล้เสียจนซูหนิงเอ๋อรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา“เมื่อครู่”“เพคะ?”“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หัวใจของซูหนิงเอ๋อหล่นวูบ“อะไรนะเพคะ?”“ลูกธนู” สายตาของเขาคมกริบขึ้น“มันถูกยิงมาจากด้านหลังข้า” ซูหนิงเอ๋อเงียบ“แต่เจ้ากลับหันไปมองก่อนที่ข้าจะได้ยินเสียงเสียอีก” มือของนางเย็นเฉียบ นางลืมตัวเพราะทันทีที่เห็นแสงสะท้อนจากปลายธนู... ร่างกายของนางก็ขยับไปก่อนสมองจะคิด“ข้า...”“คุณหนูซู” เซียวเฉิงเย่เรียกชื่อของนางช้าๆ“เจ้ากำลังปิดบังอะไร?” ซูหนิงเอ๋อกำมือแน่น นี่แหละสิ่งที่นางกลัวนางรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้มากเกินไป และเซียวเฉิงเย่ฉลาดเกินกว่าที่นางคิด“ข้าเพียงเห็น...”“เห็นอะไร?”“ข้าเห็นเงา” คำตอบนั้นทำให้เซียวเฉิงเย่เงียบไป นางชี้ไปที่ด้านบนชั้นสามของโรงเตี้ยมใกล้ๆ“เงาหรือ?”“เพคะ”“เจ้ามองเห็นเงาของคนยิง?”“ใช่เพ

“แล้วจะให้จัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” ริมฝีปากของเซียวเฉิงเย่ยกขึ้นเล็กน้อย“ข้าจะถามนางด้วยตัวเอง” อีกด้านหนึ่งซูหนิงเอ๋อเดินตามสาวใช้ของจวนอ๋องเข้าไปยังห้องรับรองแต่ก่อนที่ประตูจะปิดลงนางกลับหยุดนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังบางสิ่งที่อยู่ตรงพื้นดวงตาของนางค่อยๆ เบิกกว้างบนพื้นหินสีดำมีเศษกระดาษชิ้นหนึ่งตกอยู่ซูหนิงเอ๋อก้มลงเก็บมันขึ้นมาและเมื่อเปิดออก ลมหายใจของนางก็หยุดลงบนกระดาษมีเพียงประโยคเดียว หากเจ้ายังค้นหาความจริงลมหายใจของเจ้าอาจสั้นลงอีกครา มือของซูหนิงเอ๋อสั่น มีคนรู้ว่านางกำลังสืบหาความจริงอยู่ หรือว่ามีคนกำลังจับตามองนางอยู่“ท่านพ่อมาหรือ” ซูหนิงเอ๋อที่นั่งอยู่ในห้องรับรองของจวนอ๋องพลันชะงัก มือที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นริมฝีปากหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ชิงเยว่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว“เจ้าค่ะ นายท่านเพิ่งมาถึงหน้าจวน เห็นว่าได้รับข่าวจากคนของท่านอ๋อง จึงรีบร้อนมาทันที” หัวใจของซูหนิงเอ๋อเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ในชาติที่แล้ว...นางไม่เคยมีโอกาสได้กล่าวลาบิดาอย่างดีหลังคืนแต่งงาน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนนางแทบไม่มีเวลาได้คิดอะไร นางถูกพาตัวออกจากจวนสกุลซู ถูกส่งไปยังจวนอ๋อง ก่อนจะถูกใส่ร้ายว่าคิ

“ข้าบอกเจ้าแล้ว” น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบ“อย่าทำอะไรโดยไม่คิด” ซูหนิงเอ๋อขมวดคิ้ว“ข้าทำอะไรโดยไม่คิด”“แกล้งล้มกลางถนนต่อหน้าขบวนทหารของข้า หากเมื่อวานม้าตกใจ เจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะยังยืนอยู่ตรงนี้ได้” คำพูดนั้นทำให้นางเงียบไปเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉิงเย่พูดกับนางด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นนั้น ซูจินหยางเองก็หน้าเปลี่ยนสี“อะไรนะ!” เขาหันไปมองบุตรสาวทันที“นี่เจ้าทำเช่นนั้นจริงหรือ!”“ท่านพ่อ...”“เจ้าคิดอะไรอยู่!” ซูหนิงเอ๋อเริ่มปวดหัว“ข้าบอกแล้วว่าไม่มีอะไร”“ไม่มีอะไรแล้วเหตุใดต้องเสี่ยงชีวิต!”“ข้าไม่ได้คิดว่ามันจะร้ายแรงขนาดนั้น”“นั่นเพราะเจ้าไม่คิด! ทำอะไรตามใจจนไม่มองผลเสียที่จะตามมา” คำพูดของบิดาทำให้นางนิ่งไป ชาติที่แล้ว...นางเคยทำทุกอย่างโดยไม่คิดจริงๆ เชื่อกู้เหวินเฉิงตามเขา ปกป้องเขามอบทุกอย่างให้เขา สุดท้ายก็ทำให้ทั้งตนเองและคนที่รักนางต้องเดือดร้อน“ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว” เสียงของนางเบาลง“ต่อไปข้าจะระวัง” ซูจินหยางชะงัก เขามองบุตรสาวที่ก้มหน้าลง ไม่รู้เหตุใดวันนี้เขากลับรู้สึกว่าหนิงเอ๋อดูเปลี่ยนไป ไม่ได้เอาแต่ใจเหมือนก่อน ไม่ได้รีบเถียง แววตาของนางยังมีบางอย่างที่เขา

“แล้วอย่างไร”“แล้วอย่างไรอย่างนั้นหรือ?” รอยยิ้มของเขาเริ่มจางลง“เจ้าหายไปทั้งคืน”“แต่ข้าก็กลับมาแล้ว”“เจ้ารู้ว่า ตัวเองมีคู่หมั้นแล้วหรือไม่” คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของซูหนิงเอ๋อเย็นลงทันที น่าขันช่างน่าขันเสียจริง บุรุษที่อีกสามเดือนข้างหน้าจะส่งนางไปขึ้นเตียงของชายอื่น กลับมีหน้ามาถามนางว่ารู้หรือไม่ว่าตนเองมีคู่หมั้น“ท่านจะย้ำเรื่องนี้ไปไยเล่า ท่านเองยังนั่งดื่มชา ทานอาหารในห้องสองต่อสองกับเย่เหม่ยหลิงอยู่เองแท้ๆ”“นี่เจ้า...ข้ากับเหม่ยหลิงเราเพียงแค่เยี่ยมเยียนกันในฐานะคนรู้จัก แต่เจ้าถึงกลับไปอยู่ที่จวนอ๋องทั้งคืน”“ท่านอ๋องเชิญข้า แล้วเหตุใดข้าต้องปฏิเสธ”“เจ้าก็ไปเลยงั้นสิ?” เขาตะหวาดเสียงลั่น“อืม” คำตอบง่ายๆ ทำให้กู้เหวินเฉิงนิ่งไป ซูหนิงเอ๋อเห็นชัดว่ามือของเขากำแน่น นางจึงยิ้ม“คุณชายกู้กำลังไม่พอใจข้าหรือ”“ข้าเพียงเป็นห่วงเจ้า”“จริงหรือ”“แน่นอน”“อ้อ...” ซูหนิงเอ๋อลากเสียงยาว“ข้านึกว่าท่านหึงเสียอีก”“หนิงเอ๋อ!” เสียงของกู้เหวินเฉิงดังขึ้นทันทีแม้แต่ชิงเยว่ยังสะดุ้ง แต่ซูหนิงเอ๋อกลับหัวเราะ“ข้าพูดอะไรผิดหรือ”“เจ้ากำลังพูดถึงบุรุษอื่นต่อหน้าคู่หมั้นของตัวเอง”“ข้าก็แ