Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ภายในตำหนักด้านข้างประตูถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบ ซูหนิงเอ๋อยืนอยู่เบื้องหน้าฮ่องเต้ ขณะที่เซียวเฉิงเย่ยืนอยู่ไม่ไกลจากนาง ไม่มีไทเฮา ไม่มีนางกำนัล ภายในตำหนักเหลือเพียงพวกเขาสามคนกับขันทีคนสนิท“นั่งลงเถิด”“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”“ข้าอนุญาต”“เพคะ” ซูหนิงเอ๋อจึงค่อยๆ นั่งลง แต่เมื่อหันไปทางด้านข้าง นางกลับพบว่าเซียวเฉิงเย่กำลังมองนางอยู่“ท่านอ๋องมีอะไรหรือ”“ไม่มี”“แต่ท่านกำลังมองข้า”“ข้าก็มองอยู่” คำตอบหน้าตายของเขาทำให้ซูหนิงเอ๋อแทบพูดไม่ออก ฮ่องเต้ทอดพระเนตรทั้งสองคน ก่อนจะทรงหัวเราะเบาๆ“ดูที พวกเจ้าสองคนดูสนิทกันเร็วกว่าที่ข้าคิด”“ไม่สนิทเพคะ!”“ไม่สนิทพ่ะย่ะค่ะ” ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน ภายในตำหนักเงียบไปชั่วขณะ ฮ่องเต้ยิ่งยิ้ม“เช่นนั้นหรือ” ซูหนิงเอ๋อเม้มริมฝีปาก นางเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้ว ฮ่องเต้กำลังยิ้มแบบนี้...ต้องมีอะไรแน่“ซูหนิงเอ๋อ”“เพคะ”“เจ้ารู้หรือไม่ว่า เหตุใดข้าจึงมีราชโองการให้เจ้าเข้าวัง” คำถามนั้นทำให้นางชะงัก ในที่สุดก็เข้าเรื่องเสียที“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ”“ไม่ทราบจริงหรือ”“เพคะ” ฮ่องเต้จ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง“ตอนแรก ข้าเพียงอยากพบเจ้าตามคำขอของเสด็จแม่” ซูหนิ

“ข้า...”“นี่เจ้าเองก็รู้เรื่องนี้แล้วสินะ”“ทูลฝ่าบาท ข้าพบนางอีกครั้งหลังออกจากจวนอ๋องจึงทราบเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ” คำตอบของเขาทำให้นางยกยิ้มเพียงนิด ใช่นางยอมรับว่าสะใจที่เห็นใบหน้าของเขาดูตกอับเช่นนั้น“เจ้ารู้ว่า นางอยู่ที่จวนอ๋องทั้งคืน แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไร?” กู้เหวินเฉิงยังไม่ทันตอบ เซียวเฉิงเย่กลับเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา“เมื่อคืนคุณหนูซูอยู่ในจวนของข้า” ดวงตาของกู้เหวินเฉิงเปลี่ยนไปทันที“ท่านอ๋อง”“มีอะไร”“นางเป็นคู่หมั้นของข้า”“แล้วอย่างไร” คำพูดสั้นๆ ทำให้บรรยากาศในตำหนักเงียบกริบ กู้เหวินเฉิงกำมือแน่น“หากท่านรู้ว่านางมีคู่หมั้น เหตุใดท่านจึงยังยินยอมให้นางพักอยู่ที่จวนของท่าน” เซียวเฉิงเย่จ้องเขานิ่ง“หากเจ้าดูแลคู่หมั้นของตัวเองได้ดี นางก็คงไม่ต้องได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่น” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของซูหนิงเอ๋อกระตุก กู้เหวินเฉิงหน้าเปลี่ยนสี“ท่านอ๋อง หนิงเอ๋อเป็นคนปฏิเสธข้าที่ตลาดท่านก็เห็น เหตุใดจึง...”“เจ้าก็ฉลาดไม่ใช่หรือ”“ท่าน!”“พอ!” ฮ่องเต้ตรัสขึ้น แต่ในวินาทีนั้นเอง ซูหนิงเอ๋อกลับรู้สึกได้ถึงสายตาของกู้เหวินเฉิง เขาไม่ได้กำลังมองเซียวเฉิงเย่ เขากำลังมองนาง สายตา

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ”“แล้วท่านไม่ใช่หรือ ท่าทาง น้ำเสียงท่านยามนี้...” นางจ้องลึกไปในดวงตาของเขา สีหน้าที่ดูนิ่งขรึมแต่เย็นยาบไปทั่วบริเวณ“ซูหนิงเอ๋อ!”“อย่าขึ้นเสียงกับข้า” คำพูดนั้นทำให้กู้เหวินเฉิงนิ่งสนิท หญิงสาวตรงหน้าเขาเปลี่ยนไปจริงๆ ไม่ใช่เพียงเล็กน้อยแต่เหมือนเป็นคนละคน เมื่อก่อนหากเขาขึ้นเสียง ซูหนิงเอ๋อจะรีบง้อเขาทันที จะรีบถามว่าเขาโกรธหรือไม่ จะพยายามอธิบายทุกอย่างให้เขาพอใจ แต่ตอนนี้นางกลับมองเขาด้วยสายตาเย็นชา“ข้าแค่กำลังเป็นห่วงเจ้า” ในที่สุดเขาก็ลดน้ำเสียงลง“หากเจ้ามีเรื่องอะไร เหตุใดไม่บอกข้า” ซูหนิงเอ๋อเกือบหัวเราะ บอกเขาแล้วให้เขาเอาเรื่องของนางไปวางแผนขายนางอีกครั้งอย่างนั้นหรือ“นั่นเพราะข้าไม่อยากบอก”“เหตุใด”“ข้าเหนื่อยแล้ว หมดเรื่องรึยัง” นางตอบง่ายๆ“และตอนนี้ก็อยากกลับจวนแล้ว”“เดี๋ยวก่อน”กู้เหวินเฉิงคว้าข้อมือนางไว้ ทันทีที่ถูกสัมผัส ร่างของซูหนิงเอ๋อก็แข็งค้าง ภาพในอดีตไหลย้อนกลับมา มือข้างนี้ มือที่เคยจับนางไว้ก่อนจะผลักถ้วยยาพิษเข้ามา‘ดื่มเสีย’‘เจ้าไม่มีประโยชน์อีกแล้ว’ ซูหนิงเอ๋อสะบัดมือออกทันทีแรงจนกู้เหวินเฉิงชะงัก“อย่าจับข้า” น้ำ

“ชิงเยว่”“เจ้าคะ”“วันนี้แต่งตัวให้ข้าสวยที่สุด” สาวใช้กะพริบตาปริบๆ“สวยที่สุดหรือเจ้าคะ”“ใช่” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม“เพราะวันนี้ข้าจะไปเลือกผ้าแต่งงานทั้งที” นางเว้นช่วงเล็กน้อย“จะปล่อยให้คนอื่นเด่นกว่าข้าได้อย่างไร”รถม้าของสกุลกู้จอดอยู่หน้าจวน กู้เหวินเฉิงยืนรออยู่ด้านข้างตามเดิม ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ทันทีที่ซูหนิงเอ๋อก้าวออกมาจากจวน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย วันนี้นางงดงามมาก งดงามจนเขาไม่อาจละสายตา อาภรณ์สีแดงอ่อนขับให้ผิวขาวนวล ดวงหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวานยามมองเขา กลับนิ่งสงบอย่างประหลาด“หนิงเอ๋อ”“คุณชายกู้” เพียงคำเรียกขาน รอยยิ้มของเขาก็แข็งขึ้นเล็กน้อย“วันนี้ยังจะเรียกข้าเช่นนี้อีกหรือ”“แล้วท่านอยากให้ข้าเรียกว่าอะไร”“เจ้าเคยเรียกข้าว่าเหวินเฉิง”“อ้อ” นางพยักหน้าราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้“แต่ตอนนี้ข้าอยากเรียกคุณชายกู้มากกว่า” กู้เหวินเฉิงนิ่งไป ซูหนิงเอ๋อไม่สนใจสีหน้าของเขา นางเพียงก้าวผ่านไปทางรถม้า แต่แล้ว...“หนิงเอ๋อ” เสียงหวานเสียงหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวหยุดฝีเท้า นางหันกลับไปช้าๆ เย่เหม่ยหลิงกำลังยืนอยู่ข้างรถม้าในชุดสีชมพูอ่อน ใบหน้า

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น“ไม่มีอะไร”“ซูหนิงเอ๋อ!”“ท่านอยากให้ข้าพูดตรงๆ หรือ” คำถามนั้นทำให้ทุกอย่างหยุดลง ดวงตาของนางมองสลับระหว่างบุรุษที่เคยเป็นคนรักที่สุดกับหญิงสาวที่เคยเรียกว่าสหาย ชาติที่แล้วพวกเขาทำให้นางกลายเป็นคนโง่ ทำให้นางนั่งอยู่ตรงกลางโดยไม่รู้ว่า คนสองคนที่นางไว้ใจ กำลังหัวเราะเยาะนางอยู่ลับหลัง แต่ชาตินี้นางจะไม่ยอมเป็นคนโง่อีกต่อไป“ข้าก็แค่คิดว่า...” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม“บางทีคุณหนูเย่อาจเหมาะกับผ้าแต่งงานมากกว่าข้า”“ซูหนิงเอ๋อ!” ครั้งนี้เย่เหม่ยหลิงหน้าแดงจัด“เจ้ากำลังดูถูกข้าหรือ!”“ข้าดูถูกเจ้าตรงไหน”“เจ้ากำลังพูดเหมือนข้าจะ...” เย่เหม่ยหลิงชะงัก เพราะหากพูดต่อ นางก็เท่ากับยอมรับว่าตนเองเข้าใจความหมายทั้งหมด ซูหนิงเอ๋อยกคิ้วรอยยิ้มปรากฎอีกครั้ง“จะอะไรหรือ”“ข้า...”“พูดต่อสิ”“เจ้า!” หญิงสาวกำลังจะก้าวเข้ามาแต่ซูหนิงเอ๋อกลับถอยหลังหนึ่งก้าว“คุณหนูเย่” น้ำเสียงของนางเย็นลงทันที“อย่าลืมว่าที่นี่คือร้านผ้า” ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบๆ“คนมากมายกำลังมองอยู่” ใบหน้าของเย่เหม่ยหลิงซีดเผือด“หากเจ้าทำอะไรข้า” ริมฝีปากของซูหนิงเอ๋อยกขึ้น“คนอื่นอาจเข้าใ