Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“ท่านพ่อ” ซูหนิงเอ๋อหันไปหาบิดา“พวกเรากลับจวนกันเถิด”“เดี๋ยวก่อน” กู้เหวินเฉิงรีบพูดขึ้น“ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า”“แต่ข้าเหนื่อยแล้ว”“เพียงครู่เดียว”“ข้าไม่อยากคุย” คำตอบตรงๆ ทำให้เขาชะงัก ซูหนิงเอ๋อจ้องมองใบหน้าของบุรุษตรงหน้า“หากมีเรื่องอะไร ไว้วันหลังค่อยพูดก็ได้”“แต่หนิงเอ๋อ...”“หรือเรื่องของท่านสำคัญกว่าความเหนื่อยของข้า” กู้เหวินเฉิงนิ่งสนิท หากตอบว่าใช่ เขาก็จะดูเป็นบุรุษที่เห็นแก่ตัวแต่หากตอบว่าไม่ เขาก็ไม่มีข้ออ้างรั้งนางเอาไว้“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“เช่นนั้นก็ดี” ซูหนิงเอ๋อยิ้มให้เขา“ท่านกลับไปก่อนเถิด” นางกำลังจะปล่อยม่านลงแต่เสียงของกู้เหวินเฉิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง“หนิงเอ๋อ” มือของนางหยุด“มีอะไร”“พรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้า คุยเรื่องการแต่งงานของเรา” ซูหนิงเอ๋อเลิกคิ้ว“เหตุใด”“ข้าจะเลื่อนงานแต่งให้เร็วขึ้นและพาเจ้าไปเลือกผ้าแต่งงาน” หัวใจของนางเย็นวาบ เลื่อนงานแต่ง ผ้าแต่งงานหรือ ในชาติที่แล้วนางเคยตื่นเต้นกับวันนี้ นางเคยเลือกผ้าแดงด้วยตัวเอง เลือกลวดลายหงส์คู่และดอกโบตั๋น เพราะเชื่อว่ามันจะเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตคู่ที่ยืนยาว สุดท้ายชุดแต่งงานสีแดงของนางกลับกลา

เรื่องนี้ย่อมแพร่ไปไกลแล้วกู้เหวินเฉิงเองยังรู้เช่นนั้นวังหลวงจะไม่รู้ได้อย่างไรหรือว่า...“ไม่สิ” ซูหนิงเอ๋อส่ายหน้า“มันไม่ง่ายเช่นนั้น” เซียวเฉิงเย่ไม่มีทางเรียกนางเข้าวังเพียงเพราะนางพักที่จวนของเขาหนึ่งคืนแน่นอน บุรุษผู้นั้นยังพูดกับนางด้วยสีหน้าเหมือนอยากจับผิดนางอยู่เลย แล้วเหตุใดรถม้าเคลื่อนเข้าสู่จวนสกุลซูในเวลาไม่นาน ทันทีที่ลงจากรถ ซูจินหยางก็หันมาหาบุตรสาว“หนิงเอ๋อ”“เจ้าคะ”“ไปพบข้าที่ห้องหนังสือ” พูดจบ เขาก็เดินจากไปทันที ซูหนิงเอ๋อหันมองแผ่นหลังของบิดา ก่อนถอนหายใจเบาๆ“ชิงเยว่”“เจ้าคะ”“ข้าชักรู้สึกแล้วว่า...ชีวิตที่สองของข้าคงไม่ได้สงบอย่างที่คิด”“แล้วชาติแรกของคุณหนูสงบหรือเจ้าคะ” ซูหนิงเอ๋อชะงัก“...ไม่”“เช่นนั้นก็เหมือนเดิมมิใช่หรือเจ้าคะ” หญิงสาวหันขวับไปมองสาวใช้ ชิงเยว่รีบยิ้มแหย“บ่าวพูดอะไรผิดหรือเจ้าคะ คุณหนูเล่นพูดเรื่องชาติภพบ่าวก็เลยพูดตามนี่เจ้าคะ”“เจ้าเริ่มปากดีขึ้นทุกวันแล้ว”“ก็คุณหนูสอนนี่เจ้าคะ”“ข้าเคยสอนเจ้าหรือ”“ตั้งแต่เมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ คุณหนูพูดจนบ่าวจำได้หลายอย่างเลยเจ้าค่ะ” นางตัดสินใจไม่พูดกับสาวใช้ของตนเองต่อ ภายในห้องหนังสือซูจินหยา

“ข้า...”“ไม่ว่าจะเป็นข้ากินอะไร ไปที่ใด หรือพบใคร” ดวงตาของเย่เหม่ยหลิงเริ่มสั่นไหว“ท่านกำลังกล่าวหาข้าหรือเจ้าคะ”“ข้ายังไม่ได้กล่าวหาเลย” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม“เจ้าร้อนตัวไปก่อนแล้วหรือ”“หนิงเอ๋อ” กู้เหวินเฉิงเอ่ยแทรก“พอได้แล้ว” หญิงสาวหันไปมองเขา“ท่านสิพอ...”“เหม่ยหลิงไม่ได้ทำอะไรผิด เจ้าต่อว่านางทำไมกัน” ซูหนิงเอ๋อยกยิ้มอย่างร้ายกาจ“แล้วข้าบอกหรือว่านางทำผิด” ชิงเยว่ที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องรีบก้มหน้าเพราะหากยังมองต่อไป นางคงกลั้นหัวเราะไม่อยู่แน่ ซูหนิงเอ๋อวางถ้วยชาลง“ท่านมีเรื่องอะไรก็พูดมาเถิด ยิ่งพูดมากความข้ายิ่งเหนื่อย” สีหน้าของกู้เหวินเฉิงเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที“ราชโองการฉบับนั้น”“อืม”“ท่านขันทีบอกอะไรเจ้าอีก” ดวงตาของซูหนิงเอ๋อหรี่ลง“เหตุใดท่านถึงอยากรู้”“ข้าเป็นห่วง”“คำเดิมอีกแล้ว”“หนิงเอ๋อ!”“ข้าฟังอยู่” กู้เหวินเฉิงสูดลมหายใจลึกก่อนลดเสียงลง“ข้าได้ยินมาว่า...เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับท่านอ๋องเซียวเฉิงเย่” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม“ข่าวของท่านเร็วดีจริงๆ”“มันจริงหรือไม่”“จริง” คำตอบนั้นทำให้เย่เหม่ยหลิงกำมือแน่น ส่วนกู้เหวินเฉิงแววตาของเขาเปลี่ยนไปทันที“เขาต้องการอะไรจากเจ้

“วาจาเยี่ยงนี้เอง ข้าเข้าใจแล้วเหตุใดคนทั้งเมืองถึงพูดกันว่าเจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมเข้าใกล้ท่านอ๋อง” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม“ผู้ใดพูดกันเล่า”“ไม่จำเป็นต้องบอก”“เช่นนั้นก็แสดงว่าไม่มี”“เจ้า!”“หากไม่มีหลักฐาน ก็อย่ามาเห่าอยู่ตรงหน้าข้า ข้าไม่ได้มีเวลามากมายขนาดนั้น” คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของคุณหนูสกุลฝานเปลี่ยนไปทันที“ซูหนิงเอ๋อ!”“ทำไม” นางเอียงศีรษะ“ข้าพูดผิดอีกแล้วหรือ” ชิงเยว่รีบกลั้นหัวเราะ เย่เหม่ยหลิงรีบก้าวเข้ามาห้าม“พี่ฝาน อย่าได้โกรธเลยเจ้าค่ะ คุณหนูซูคงไม่ได้ตั้งใจ” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองนางทันที ดวงตาคมกริบมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลน“ข้าไม่ได้ตั้งใจอะไร ท่าทีของเจ้าเยี่ยงนี้ไว้ใช้กับบุรุษอาจจะเหมาะกว่าใช้กับข้านะคุณหนูเย่”“นี่เจ้า...ข้าช่วยเจ้าอยู่นะ”“ช่วยทำไม...ข้าตั้งใจทุกคำ”“เจ้า!” ชิงเยว่รีบก้มหน้ากลั้นหัวเราะอีกครั้ง คุณหนูของนางวันนี้ไม่คิดจะไว้หน้าใครจริงๆ“ซูหนิงเอ๋อ” ฝานเจินเยว่กำมือแน่น“เจ้าคิดว่าท่านอ๋องสนใจเจ้าจริงๆ หรือ” ซูหนิงเอ๋อเงียบ“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น”“แล้วเหตุใดจึงพยายามเข้าใกล้เขา”“แล้วเหตุใดข้าต้องตอบเจ้าด้วย”“เพราะข้าคือ...” คุณหนูสกุลฝานชะงักไป ซ

เสียงนั้น...ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และดวงตาของนางก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบของบุรุษในชุดดำเซียวเฉิงเย่ เขายืนอยู่ข้างฮ่องเต้กำลังมองมาที่นาง จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนลงไปยังเย่เหม่ยหลิงที่เปียกปอนอยู่ในสระก่อนจะกลับมาหยุดที่ใบหน้าของซูหนิงเอ๋ออีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเหมือนกำลังถามนางเพียงประโยคเดียว ครั้งนี้...เจ้าก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว...เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง เพียงประโยคเดียว บรรดานางกำนัลและคุณหนูทั้งหลายที่กำลังวุ่นวายอยู่ริมสระก็พากันเงียบกริบ ซูหนิงเอ๋อหันกลับไป ฮ่องเต้เสด็จมาถึงแล้วข้างพระองค์มีบุรุษในชุดดำยืนอยู่เงียบๆ ดวงตาคมกริบของเซียวเฉิงเย่กวาดมองภาพตรงหน้าราวกับกำลังพิจารณาทุกอย่างโดยไม่พลาดแม้แต่รายละเอียดเดียวหัวใจของซูหนิงเอ๋อกระตุกเล็กน้อยในที่สุดเรื่องก็ไปถึงพวกเขาจนได้“ถวายบังคมฝ่าบาท!” ทุกคนรีบคุกเข่าลงทันที“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปยังเย่เหม่ยหลิงที่เปียกโชก ก่อนจะหันมามองซูหนิงเอ๋อ“ผู้ใดอธิบายให้ข้าฟังได้” หญิงสาวสกุลฝานเงยหน้าขึ้นทันที“ทูลฝ่าบาท! หม่อมฉันเห็นกับตา ซูหนิงเอ๋อเป็นคนผลักคุณหนูเย่ตกน้ำเพคะ