Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“ดีมาก”“เจ้า...”“ข้ารอดูอยู่นะ” ซูหนิงเอ๋อพูดช้าๆ“ว่าผ้าแดงผืนนี้...” สายตาของนางเหลือบไปทางกู้เหวินเฉิงก่อนจะกลับมามองเย่เหม่ยหลิง“เหมาะกับเจ้าแค่ไหน” เย่เหม่ยหลิงกำผ้าในมือแน่น ส่วนกู้เหวินเฉิง... สีหน้าของเขามืดลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่า วันนี้ซูหนิงเอ๋อไม่ได้ชวนเย่เหม่ยหลิงมาเพียงเพราะอยากให้ช่วยเลือกผ้า นางกำลังจงใจ จงใจพูด จงใจยั่ว จงใจทำให้ทุกอย่างอึดอัดแต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือซูหนิงเอ๋อยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวหันหลังเดินไปนั่งลง ชิงเยว่รีบเข้ามาใกล้“คุณหนูเจ้าคะ”“อะไร”“ท่านจะให้คุณหนูเย่ลองจริงๆ หรือเจ้าคะ” ซูหนิงเอ๋อรับถ้วยชาจากมือสาวใช้ ก่อนจะยกขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์“แน่นอน”“แต่...นั่นคือผ้าแต่งงานของคุณหนูนะเจ้าคะ” ซูหนิงเอ๋อวางถ้วยชาลง ริมฝีปากยกขึ้นช้าๆ“ของข้าหรือ” นางหัวเราะเบาๆ“ชิงเยว่”“เจ้าคะ”“บางครั้งของบางอย่าง...” ดวงตาของนางมองตรงไปยังห้องด้านในที่เย่เหม่ยหลิงกำลังถือผ้าแดงอยู่“ก็ต้องให้คนที่อยากได้มันนักหนา ลองแตะต้องมันดูก่อน” ชิงเยว่ยังไม่ทันเข้าใจความหมายทั้งหมด แต่แล้ว...เสียงกรีดร้องของเย่เหม่ยหลิงก็ดังลั่นออกมาจ

“ซูหนิงเอ๋อ!” ครั้งนี้กู้เหวินเฉิงเป็นคนขึ้นเสียง ทุกอย่างเงียบลง ซูหนิงเอ๋อหันกลับไปช้าๆ“ท่านกำลังตะคอกข้าหรือ” กู้เหวินเฉิงชะงักเหมือนเพิ่งได้สติ“ข้าไม่ได้...”“วันนี้ท่านขึ้นเสียงใส่ข้ากี่ครั้งแล้วนะ”“หนิงเอ๋อ ข้า...”“ไม่เป็นไร” หญิงสาวยกมือขึ้นห้าม“ข้าเริ่มชินแล้ว” คำพูดนั้นเบามากแต่ทำให้สีหน้าของกู้เหวินเฉิงเปลี่ยนไปทันที ซูหนิงเอ๋อหันหลัง“ชิงเยว่”“เจ้าคะ”“กลับ”“คุณหนูจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ”“อืม” นางเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองแต่ยังไม่ทันพ้นประตู“หนิงเอ๋อ!” กู้เหวินเฉิงรีบตามออกมา“เดี๋ยวก่อน” เขาคว้าข้อมือนางอีกครั้ง ซูหนิงเอ๋อก้มมองมือข้างนั้น ดวงตาค่อยๆ เย็นลง“ปล่อย”“ข้าอยากคุยกับเจ้า”“แต่ข้าไม่อยากคุยอะไรอีก”“เรื่องเมื่อครู่ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”“แล้วข้าคิดอะไร”“เจ้า...”“ตอบข้ามาสิ” กู้เหวินเฉิงพูดไม่ออก ซูหนิงเอ๋อหัวเราะเบาๆ“ท่านเห็นหรือยัง แม้แต่ท่านเองก็ไม่รู้ว่าข้าคิดอะไร” นางสะบัดมือออก“แล้วท่านมีสิทธิ์อะไร มาบอกว่าข้าเข้าใจผิด”“เพราะข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้า!”“ใช่” คำตอบของนางทำให้เขาชะงัก ซูหนิงเอ๋อมองเขาตรงๆ“ท่านเป็นคู่หมั้นของข้า” นางเว้นช่วง“แต่บา

“อืม”“ไม่กลัวนายท่านกับคุณชายกู้จับได้หรือเจ้าคะ” ซูหนิงเอ๋อเปิดพัดขึ้นอย่างสบายอารมณ์“ตอนนี้ท่านพ่อเข้าคลังหลวงไปตรวจงาน ส่วนเขาก็คงกำลังคิดว่าข้าซ่อนตัวอยู่ในจวน” นางยกยิ้ม“ไม่มีใครรู้ว่าข้าไปไหนหรอก ส่วนคุณชายกู้ปล่อยให้เขาค้นไป”“แล้วถ้าเขาเข้าไปถึงเรือนคุณหนูล่ะเจ้าคะ”“ก็ให้เขาเจอแต่ห้องว่าง สาแก่ใจดีออก บังอาจบุกจวนข้า” ชิงเยว่แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่“คุณหนู...ไม่สิ คุณชายนี่ร้ายกาจจริงๆ เจ้าค่ะ”“เพิ่งรู้หรือ” ทั้งสองพากันเดินไปยังตลาดด้านนอก และเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ซูหนิงเอ๋อรู้สึกว่าได้หายใจอย่างเต็มปอด ไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีราชโองการ ไม่มีคู่หมั้น ไม่มีเย่เหม่ยหลิงและที่สำคัญ...ไม่มีใครตามมาจ้องหน้านาง อย่างน้อย นางก็คิดเช่นนั้นโรงเตี๊ยมชื่อดังแห่งหนึ่งทางตะวันออกของเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คน วันนี้มีคณะงิ้วจากเมืองเจียงหนานเดินทางมาแสดง ข่าวนี้ทำให้บรรดาผู้คนในเมืองต่างพากันมาจับจองที่นั่งตั้งแต่เช้า“คุณชาย มาที่นี่เจ้าค่ะ!” ชิงเยว่โบกมือเรียก ซูหนิงเอ๋อเดินเข้าไปนั่งตรงโต๊ะชั้นสองที่มองเห็นเวทีได้ชัดเจน นางหยิบเมล็ดแตงขึ้นมาแกะพลางทอดมองนักแสดงงิ้วบนเวทีอย่างสนใจ“ด

“จับมัน!” หรงจื่อหมิงตะโกนลั่นแต่คราวนี้ไม่มีใครทันได้ขยับ เพียงชั่วพริบตาร่างของบ่าวคนหนึ่งก็ถูกเตะกระเด็นล้มลงกับพื้น อีกคนถูกจับแขนบิดจนร้องลั่น ซูหนิงเอ๋อเบิกตากว้าง นางไม่เคยเห็นเซียวเฉิงเย่ลงมือใกล้ๆ เช่นนี้มาก่อน รวดเร็ว แม่นยำและน่ากลัวไม่นานนัก บ่าวทั้งสี่คนก็ล้มกองอยู่กับพื้นเหลือเพียงหรงจื่อหมิงที่ยืนตัวแข็งทื่อ“เจ้า...เจ้ากล้าทำร้ายคนของข้าหรือ!” เซียวเฉิงเย่เดินเข้าไปหา“แล้วอย่างไร”“บิดาข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”“เช่นนั้นก็ให้เขามา ข้าก็อยากรู้ว่า เขาจะไม่ปล่อยข้าหรือไม่ปล่อยเจ้ากันแน่” เขายกยิ้ม“เจ้า!”“ข้าจะรอนะ” สีหน้าของหรงจื่อหมิงเปลี่ยนไปมา สุดท้ายเขากัดฟันแน่น“ฝากไว้ก่อน!” พูดจบก็รีบหันหลังหนีไปทันทีโรงเตี๊ยมกลับมาเงียบลง ซูหนิงเอ๋อมองแผ่นหลังของเขาแล้วถอนหายใจ“หนีเร็วกว่าที่คิดไว้”“เสียดายหรือ” เสียงต่ำดังขึ้นข้างหู หญิงสาวหันขวับ“ใครเสียดาย”“ข้าเห็นเจ้าดูอยากสู้ต่อ”“เพราะข้าก็สู้เองได้” เซียวเฉิงเย่เลิกคิ้ว“จริงหรือ”“เพคะ...ไม่สิ จริงสิ” เขาหัวเราะเบาๆ“แต่งกายเป็นบุรุษแล้วก็ยังลืมตัว” ใบหน้าของซูหนิงเอ๋อร้อนวูบ“ท่านตามข้ามาหรือ”“เจ้าคิดว่าตัวเองส

“ฮ่องเต้สั่งงั้นรึ” ซูหนิงเอ๋อจ้องจดหมายนั้น ฮ่องเต้นางรู้ว่าฮ่องเต้เริ่มสนใจการเปลี่ยนแปลงของนาง แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นเปิดทางให้นางออกมากับเซียวเฉิงเย่เช่นนี้“เหตุใดฝ่าบาทต้องทำเช่นนั้น”“เจ้าคิดว่าข้าจะรู้รึ?”“แต่ท่านอ๋องเป็นน้องชายของพระองค์”“เช่นนั้นเจ้าควรถามฮ่องเต้ด้วยตนเอง” ซูหนิงเอ๋อเม้มริมฝีปาก“หม่อมฉันแค่สงสัยนี่”“เจ้าก็สงสัยทุกเรื่อง” เซียวเฉิงเย่กลั้นขำ“แล้วท่านอ๋องไม่สงสัยหม่อมฉันหรือ” บรรยากาศภายในรถม้าเงียบลงทันที ซูหนิงเอ๋อรู้ตัวว่าพูดพลาดไปเล็กน้อย เพราะดวงตาคมกริบของบุรุษตรงหน้ากำลังจับจ้องนาง“แน่นอนว่า ข้าสงสัย” หัวใจของนางกระตุก“สงสัยอะไรเพคะ”“ก็หลายเรื่อง”“เช่น?” เซียวเฉิงเย่เอนหลังพิงเบาะ“เช่นว่าเหตุใดเจ้าถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้” รอยยิ้มบนใบหน้าของนางจางลง“ท่านพูดราวกับเคยรู้จักข้ามานานนัก”“อาจนานแล้ว...แค่เจ้าอาจไม่ได้สนใจมองดู...” ซูหนิงเอ๋อชะงักกับคำพูดของเขา“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร?”“ไม่มีอะไร...แล้วเหตุการณ์อะไรที่ทำให้เจ้าเปลี่ยนไปขนาดนี้” ซูหนิงเอ๋อเงียบ นางจะตอบเขาอย่างไร จะบอกหรือว่าตนเองเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง จะบอกหรือว่าบุรุษที่นางเคยร