جميع فصول : الفصل -الفصل 8

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปนับจากฉันไปซื้อบุหรี่กลับมานอกจากคำสั่งที่ให้ไป "ซื้อชานม" แล้ว โจวซือเหนียนก็ไม่ได้สนใจฉันอีกเขาคุยกับเสิ่นหมิงซูเรื่องคดีที่เพิ่งชนะมาเมื่อสัปดาห์ก่อน ลากยาวไปจนถึงแผนการในอนาคตของสำนักงานทนายความฉันจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ ที่ตนเองต้องกลายเป็นแค่ฉากหลังของพวกเขาสองคนกระทั่งเสิ่นหมิงซูตอบข้อความเสร็จ โจวซือเหนียนถึงได้หันกลับมามองฉันด้วยความประหลาดใจ"ทำไมยังไม่ไปอีก?"ตั้งแต่งานเลี้ยงเริ่มจนถึงตอนนี้ ฉันต้องออกไปทำธุระให้พวกเขาถึงสามครั้งแล้วฝนที่ตกลงมาอย่างหนักข้างนอกสาดซัดใส่ฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ทำเอาตอนนี้เปียกปอนไปหมดทั้งตัวโจวซือเหนียนมองเห็นคราบน้ำฝนบนใบหน้าฉันชัดเจน จึงเงียบไปชั่วขณะเสิ่นหมิงซูผู้เป็นเพื่อนสนิทฉันรีบช่วยพูดทันที"ฉันก็แค่พูดไปเรื่อย ฝนตกหนักขนาดนี้ไม่ต้องไปหรอกจ้ะ"พูดจบ เธอก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่วเป็นลายเดียวกับของโจวซือเหนียนเมื่อฉันกลับมาหลังดร็อปเรียนไปครึ่งปีอาหารเช้าที่โจวซือเหนียนซื้อมาก็เปลี่ยนจากสำหรับสองคนเป็นสามคนพอเรียนจบ ไม่ใช่แค่อาหารเช้า แม้กระทั่งตั๋วหนังก็ยังต้อ

โจวซือเหนียนอ้างเพียงประโยคเดียวว่า “งบไม่พอ” เพื่อทิ้งฉันให้อยู่บ้านรอพวกเขากลับมาจากไปทำงานต่างเมืองถึงจะบอกว่าไปทำงาน แต่โพสต์ในโซเชียลของเสิ่นหมิงซูกลับครึกครื้นน่าดูเดี๋ยวก็ไปถ่ายรูปเล่นที่เมืองโบราณเจียงหนาน เดี๋ยวก็ไปจิบชาบนโรงน้ำชาหลังฝนตกโจวซือเหนียนที่เกลียดความยุ่งยากมาแต่ไหนแต่ไร ถึงกับยอมไปนั่งปั้นเซรามิกเป็นเพื่อนเธอในร้านงานคราฟต์ตั้งสามชั่วโมงกระทั่งเพื่อนร่วมงานที่ไปด้วยกันยังส่งข้อความผิดเข้าไปในกรุ๊ปงาน"ข่าวใหญ่เว้ย! เมื่อกี้โรงแรมเพิ่งแจ้งกะทันหันว่าห้องเต็ม บอสกับเสิ่นหมิงซูก็เลยต้องพักห้องเดียวกัน!"ข้อความนั้นถูกยกเลิกไปในเวลาไม่กี่วินาที แล้วโจวซือเหนียนก็โทรศัพท์มาหาฉัน“โรงแรมไม่มีห้องว่างแล้วจริง ๆ ผมกลัวคุณจะหาว่าผมดูแลเพื่อนรักคุณไม่ดี ก็เลยต้องจำใจพักห้องเดียวกันนี่แหละ”เสียงบ่นของเสิ่นหมิงซูแว่วผ่านหูโทรศัพท์มาอย่างต่อเนื่อง “โจวซือเหนียน คุณเอาโฟมล้างหน้าฉันไปไว้ไหน?”“โอ๊ย นี่ ทับผมฉันทำไมเนี่ย!”วินาทีต่อมา เธอก็แย่งโทรศัพท์ไปถือ และพูดด้วยเสียงออดอ้อนกับฉันทันที“ฮุ่ยหลิน ถ้าเธออยู่ด้วยก็คงดีนะ อยู่กับอีตาผู้ชายหัวโบราณนี่เมาท์เรื่อ

[โจวซือเหนียน เรื่องของเราจบกันแค่นี้!]โจวซือเหนียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับจ้องมองข้อความประโยคนั้นอยู่นานเขาไม่รู้ว่าช่วงนี้เฉินฮุ่ยหลินเป็นอะไร เอะอะก็เอาแต่บอกเลิกเขาข่มความร้อนใจ พิมพ์ตอบกลับไป[เลิกงี่เง่าสักทีได้ไหม? ผมจองร้านอาหารฝรั่งเศสที่คุณชอบที่สุดไว้แล้ว ตอนนี้อยู่ที่ไหน? รีบโทรกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ]แต่พอกดส่ง กลับมีเครื่องหมายตกใจสีแดงเด้งขึ้นมาเฉินฮุ่ยหลินถึงกับบล็อกเขาไปแล้วโจวซือเหนียนชะงักกึก คิ้วขมวดเข้าหากันจังหวะนั้น เสิ่นหมิงซูก็เดินเข้ามา และปรายตามองหน้าจอ"ซือเหนียน ช่วงนี้เฉินฮุ่ยหลินทำตัวแย่เกินไปแล้วนะ ทำไมถึงทำกับคุณแบบนี้ล่ะ?""คุณอุตส่าห์หวังดีจองร้านอาหารที่เธอชอบ แต่เธอกลับไม่เห็นค่าเลยเหรอ?"ยิ่งเธอพูดแบบนี้ โจวซือเหนียนก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉินฮุ่ยหลินทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลเขาต้องเปลืองน้ำลายไปเท่าไหร่กว่าจะหาตำแหน่งพนักงานต้อนรับให้เธอได้ แถมยังคอยเอาใจสารพัดอีกแต่เธอกลับมาบอกเลิกด้วยความเย็นชา"ปกติเราสองคนตามใจเธออย่างกับเจ้าหญิง เธอก็เลยได้คืบจะเอาศอก นี่มันเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว"โจวซือเหนียนนวดหว่างคิ้วด้วยความเหนื่อ

ฉันก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ไม่อาจล่วงรู้ หลังบอกลาเมืองที่ใช้ชีวิตอยู่นานเกือบสิบปีตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันคอยอยู่เคียงข้างโจวซือเหนียนตอนเริ่มก่อร่างสร้างตัว เฝ้ามองสำนักงานทนายความของเขาเติบโตขึ้นทุกวันฉันอยู่เบื้องหลัง อดหลับอดนอนตั้งใจอ่านหนังสือ จนคว้าใบอนุญาตทนายความที่ใฝ่ฝันมาครอบครองได้สำเร็จเดิมทีฉันคิดว่า ในที่สุดก็จะได้ยืนเคียงข้างโจวซือเหนียน และกลายเป็นคู่ชีวิตที่คู่ควรกับเขาสักทีแต่ความจริงกลับพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ฉันคงไม่มีวันวิ่งตามเขาทันดวงดาวที่เปล่งประกายเจิดจรัสที่สุดข้างกายเขา ยังคงเป็นเสิ่นหมิงซูอยู่เสมอส่วนฉันเป็นได้แค่ฉากหลังที่คอยขับเน้นให้พวกเขาโดดเด่นขึ้นเท่านั้นช่วงหลายวันนี้ ฉันพบเจอกับทิวทัศน์มากมาย คล้ายได้โยนความทุกข์ใจทั้งหมดทิ้งไว้ข้างหลังโจวซือเหนียนยังคงส่งข้อความมาหาบ้างเป็นบางครั้งเพื่อบอกฉันว่า เขากับเสิ่นหมิงซูไปร้านอาหารฝรั่งเศสที่เราสองคนชอบไปเดตกันบ่อย ๆเพื่อบอกฉันว่า เขาไล่เสิ่นหมิงซูออกแล้ว และเขาอยากจะมาขอโทษฉันด้วยตัวเองเพื่อบอกฉันว่า ช่วงนี้เขาทรมานใจ ถามว่าฉันจะกลับไปพบเขาสักครั้งได้ไหมแต่ฉันไม่ได้ตอบกลับ ซ้ำยังบล็อ