บทที่ 4

หนึ่งวันก่อนที่ฉันจะจากมา ฉันถือจดหมายลาออกมาที่ห้องทำงานของโจวซือเหนียน

หน้าประตูมีพนักงานมุงดูอยู่เต็มไปหมด

พอพวกเขาเห็นฉัน ก็พากันจ้องมองด้วยสายตาเหยียดหยาม

เมื่อฉันแทรกตัวเบียดเข้าไปด้านใน ก็เห็นเสิ่นหมิงซูกำลังนั่งปาดน้ำตาอยู่ในห้องทำงาน

โจวซือเหนียนเดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"นี่คุณเกลียดหมิงซูขนาดไหนกัน ทำไมถึงใส่ร้ายเธอแบบนี้?"

ฉันมีสีหน้างุนงง "คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ?"

ตอนนั้นเอง เสิ่นหมิงซูก็ชูเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา เพื่อให้ทุกคนได้เห็น

เธอจ้องมองฉัน ขณะร้องไห้สะอึกสะอื้นน่าสงสาร

"หลักฐานที่ฉันอุตส่าห์ลำบากหามาแทบตาย กลับถูกปลอมแปลงไปทั้งหมดในคืนเดียว ศาลตัดสินให้ฝ่ายเราแพ้คดี เผลอ ๆ ฉันอาจถูกเพิกถอนใบอนุญาตด้วยซ้ำ..."

ได้ยินแบบนั้น คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเลย

เพราะยังไงซะงานปกติของฉันก็คือจัดการเอกสาร จึงเป็นคนที่ลงมือเล่นตุกติกได้ง่ายที่สุด

"ฉันไม่ได้ทำนะ!"

ฉันมองตรงไปที่โจวซือเหนียน "คุณเองก็คิดแบบนั้นเหรอ?"

ชายหนุ่มมองฉัน สีหน้ารังเกียจและผิดหวัง

"ผมก็ว่าอยู่ทำไมเมื่อวานคุณถึงไม่ร้องไห้โวยวาย เล่นเงียบไปทั้งคืน ที่แท้ก็คิดใช้ลูกไม้นี้เองสินะ?"

"คุณรู้อยู่เต็มอกว่ากว่าหมิงซูจะได้เป็นทนายมันไม่ง่าย นี่คุณกะจะทำลายชื่อเสียงเธอให้ย่อยยับเลยใช่ไหม?"

ฉันตระหนักได้ในทันที

เขาไม่อยากให้เสิ่นหมิงซูถูกเพิกถอนใบอนุญาต ก็เลยโยนความผิดมาให้ฉันรับแทน

แม้ว่าฉันจะไม่ได้เป็นคนทำก็ตาม

กลางอกราวกับปรากฏรูโหว่ขนาดใหญ่ มีสายลมเย็นเฉียบพัดโกรกเข้ามาจนหนาวเหน็บ

โจวซือเหนียนเป็นคนเตรียมเอกสารฟ้องร้องด้วยตัวเอง

เขากล่าวหาว่าฉันปลอมแปลงหลักฐาน ทำให้ลูกความได้รับความเสียหายอย่างหนัก และมีเจตนามุ่งร้ายทำลายชื่อเสียงของเสิ่นหมิงซู

ข้อกล่าวหาเหล่านั้นไม่ว่าจะหยิบยกข้อไหนขึ้นมา ก็ทำให้ฉันไม่มีวันกอบกู้ความน่าเชื่อถืออีกแล้ว

หลังผ่านการพิจารณาคดี ใบอนุญาตทนายความที่ฉันอดทนสอบมาถึงสามปีก็ถูกเพิกถอน

ซึ่งนั่นหมายความว่า ต่อจากนี้จะไม่มีสำนักงานกฎหมายที่ไหนยอมรับฉันเข้าทำงานอีก

ฉันเดินเหม่อลอยออกจากศาล แต่ในหน้าไทม์ไลน์เฟซบุ๊คของเสิ่นหมิงซูกลับคึกคักดีเหลือเกิน

โจวซือเหนียนถึงขั้นหาทางปลอบใจเธอ ด้วยการพาไปเที่ยวต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

ไม่ว่าพวกเขาจะไปเช็คอินที่ไหน ก็เป็นมุมที่เคยมีความทรงจำระหว่างฉันกับโจวซือเหนียนทั้งสิ้น

ฉันกลับไปเก็บของที่สำนักงานทนายความ ทุกคนยังคงมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม

ในกลุ่มคนนั้น มีเพียงเสิ่นหมิงซูที่ส่งยิ้มให้ฉันด้วยท่าทีของผู้ชนะ

ตอนที่โจวซือเหนียนถือจดหมายไล่ออกมาหาฉัน ในแววตาของเขาก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

"หลังจากนี้ไม่ต้องทำงานที่นี่ก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นคุณคงเหนื่อยเกินไป"

"แต่ถ้าคุณอยากทำงานจริง ๆ บริษัทเพื่อนผมยังขาดพนักงานต้อนรับอยู่ บุคลิกของคุณเหมาะอยู่นะ เดี๋ยวผมฝากให้เอาไหม"

พูดจบ เขาก็ทำท่าจะขยับเข้ามาช่วยฉันยกของ

ฉันผลักเขาออกไป จากนั้นก็ประคองกล่องกระดาษในอ้อมแขน เดินออกจากสำนักงานโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย

เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถแท็กซี่ซึ่งมุ่งหน้าไปยังสนามบิน ฉันก็กดตัดสายที่เขาโทรเข้ามาทุกครั้ง

วินาทีก่อนที่เครื่องบินจะเทคออฟ ฉันส่งข้อความไปหาเขาประโยคหนึ่งว่า

[โจวซือเหนียน เรื่องของเราจบกันแค่นี้!]

จากนั้น ฉันก็บล็อกช่องทางการติดต่อของเขาทั้งหมด

...

ตกเย็น โจวซือเหนียนตั้งใจจองโต๊ะในร้านอาหารฝรั่งเศสไว้สองที่

จังหวะที่กำลังจะโทรหาเฉินฮุ่ยหลิน หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

เมื่อเห็นเนื้อหาในนั้นชัดเจน ร่างของชายหนุ่มก็เซวูบ โทรศัพท์มือถือหลุดมือหล่นลงพื้น