บทที่ 2

หัวหน้าไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรฉันมากนัก แค่รับปากว่าจะช่วยจัดการเรื่องเอกสารลาออกให้

ตอนที่ฉันกำลังเตรียมตัวกลับ นึกไม่ถึงเลยว่าโจวซือเหนียนจะวิ่งตามมา

“มีเรื่องอะไรที่ไม่ต้องบอกผมด้วยเหรอ?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

โจวซือเหนียนไม่ได้ซักไซ้ต่อ แค่ยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งมาให้

“คุณดูสิว่าชุดนี้เป็นยังไง?”

ชุดกระโปรงตัวนี้คือชุดที่ฉันวงไว้ในนิตยสารเมื่อสัปดาห์ก่อน

ตอนนั้นฉันถามเขาว่าสวยไหม เขามัวแต่ยุ่งกับการตอบแชทเลยไม่ได้ตอบฉัน คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยังจำได้

ขณะที่ในใจฉันกำลังรู้สึกตื้นตันอยู่นั้น

กลับได้ยินเขาพูดขึ้นมาว่า “หมิงซูน่าจะชอบใช่ไหม?”

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “อืม สวยดี เข้ากับสไตล์ของเธอเลย”

อาจเป็นเพราะฉันดูนิ่งเฉยผิดปกติ โจวซือเหนียนจึงยอมอธิบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ที่ชนะคดีเมื่อสัปดาห์ก่อน ต้องยกความดีความชอบให้หมิงซูทั้งหมด”

“ผมจะปล่อยให้เธอทำงานเหนื่อยเปล่าไม่ได้ ในฐานะเจ้านายก็ต้องมีน้ำใจแสดงความขอบคุณสักหน่อย”

เขาหยิกแก้มฉันเบา ๆ “ถ้าคุณชอบ ไว้รอเธอเบื่อแล้วค่อยยืมมาใส่ก็ได้”

“เธอไม่ชอบใส่ชุดซ้ำใครอยู่แล้ว ยังไงพวกคุณก็สนิทกันจนไม่ต้องแบ่งแยกอะไร ทำแบบนี้จะได้ไม่เสียของด้วย”

ทั้งที่ฉันเป็นแฟนตัวจริงของเขา แต่กลับต้องมารอใส่เสื้อผ้าเหลือใช้ของคนอื่น

หลังงานเลี้ยงเลิกรา คนอื่น ๆ ต่างก็ขับรถแยกย้ายกันกลับบ้าน

เสิ่นหมิงซูขึ้นไปนั่งบนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ

โจวซือเหนียนซื้อรถยนต์คันนี้ด้วยก้อนแรกที่ได้จากสำนักงานทนายความ

เขาเคยยิ้มและบอกฉันว่า หลังจากนี้เขาก็จะขับรถรับส่งฉันไปทำงานได้แล้ว

แต่แค่วันแรกเสิ่นหมิงซูก็บอกว่าเธอตกรถเที่ยวสุดท้าย ขอติดรถไปด้วยคนได้หรือเปล่า

โจวซือเหนียนถามฉันว่ายอมเสียสละให้เธอหน่อยได้ไหม

สรุปคือการยอมครั้งนั้นกินเวลายาวนานถึงห้าปี

ฉันยังไม่ทันจะได้ดึงที่จับประตูรถ ควันจากท่อไอเสียก็พ่นใส่หน้าฉันเต็ม ๆ

กระทั่งรถคันนั้นขับออกไปจนลับสายตา

ทั้งสองคนมัวแต่คุยเรื่องงานตลอดทาง ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าฉันยังไม่ได้ขึ้นรถ

ซ้ำร้ายตอนนี้ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันกดเรียกรถผ่านแอปพลิเคชัน ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีคนขับกดรับงาน

พวกขี้เมาข้างถนนเอาแต่เข้ามาพูดจาแทะโลม ฉันกลัวเหลือเกิน จึงทำได้เพียงวิ่งหนีเข้าไปในม่านฝนอย่างทุลักทุเล

ฉันสะดุดล้มลงในแอ่งโคลน พื้นถนนทั้งเปียกทั้งลื่น ฉันตะเกียกตะกายอยู่นานแต่ก็ลุกไม่ขึ้น

เพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดก็ตีรวนขึ้นมาจุกอก

เมื่อฉันเดินฝ่าสายฝนกลับมาถึงบ้าน ทันทีที่เปิดประตู ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของผู้หญิงดังมาจากห้องนั่งเล่น

ขาของเสิ่นหมิงซูพาดอยู่บนหัวเข่าของโจวซือเหนียน

โจวซือเหนียนกำลังทายาให้เธอ

เมื่อเห็นฉัน เขาก็ขมวดคิ้วใส่

“เมื่อกี้ทำไมไม่ขึ้นรถ? รู้ไหมว่าผมกับหมิงซูร้อนใจตามหาคุณแค่ไหน เธอถึงขั้นหกล้มเข่าเจ็บแล้วเนี่ย”

“ขอร้องละ คุณช่วยทำตัวให้มันพึ่งพาได้มากกว่านี้หน่อยเถอะ ถ้าช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยอย่าสร้างความวุ่นวายให้พวกเราก็ยังดี”

เขาไม่เห็นเลยว่าฉันเปียกปอนไปทั้งตัว ไม่เห็นเลยว่าใบหน้าของฉันซีดเผือดแค่ไหน

เขารู้แค่ว่าเสิ่นหมิงซูหกล้มได้รับบาดเจ็บ

ฉันก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ ไม่มีข้อความส่งมาแม้แต่ข้อความเดียว

พวกเขาร้อนใจตามหาฉันจริง ๆ เหรอ?

เสิ่นหมิงซูรีบชักขาลงไปทันที ก่อนอธิบายด้วยท่าทีร้อนรน

“ฮุ่ยหลิน ฉันแค่เจ็บนิดหน่อยจริง ๆ นะ พอดีซือเหนียนวิ่งวุ่นไปร้านขายยาตั้งหลายรอบ ก็เลยลืมออกไปตามหา...”

พอเห็นฉันสีหน้าไม่สู้ดี เธอก็ลุกขึ้น แล้ววิ่งหนีออกไปข้างนอกทั้งที่ขายังกะเผลกอยู่อย่างนั้น

โจวซือเหนียนกำลังจะวิ่งตามไป แต่ก็ชะงักเท้าลง

“พรุ่งนี้ผมกับหมิงซูต้องไปทำงานต่างเมือง คุณช่วยจัดกระเป๋าเดินทางของเราสองคนให้หน่อยนะ”

หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้ เขาก็คว้าร่มคันหนึ่ง วิ่งตามออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ไม่มีคำอธิบายสักคำ มีเพียงการออกคำสั่งให้ฉันทำนู่นทำนี่จนเคยตัว

ราวกับว่าฉันเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของพวกเขาสองคน ต้องคอยวิ่งเต้นทำตามคำสั่งตลอดเวลา

เปลี่ยนฉันจากหญิงสาวผู้มีความกระตือรือร้น ให้กลายเป็นแม่บ้านผู้ถูกจิกหัวใช้ไปวัน ๆ

แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ ทั้งสองคนก็คงคิดว่าฉันได้พึ่งพาบารมีของพวกเขาแล้ว

ฉันถึงได้มีที่ยืนอยู่ในสำนักงานทนายความ

แต่ครั้งนี้ ฉันจะไม่ฟังคำสั่งของเขาอีกแล้ว

ฉันกลับไปจัดกระเป๋าเดินทางสำหรับการจากไปของฉันเอง