All Chapters of เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20 ความเสียหน้าของจิ้งอ๋อง“รังแกกันเกินไปแล้ว บ่าวจะไปจวนแม่ทัพ หากจวนอ๋องรับคุณหนูไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องทำร้ายกันเช่นนี้”แม่นมหลัวทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหญ้า ใบหน้าชราเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ตั้งแต่คุณหนูเกิดมาเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้เสียที่ไหน เหตุใดแต่งงานแล้วจึงไม่ได้เสวยสุข หากการแต่งงานเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ เช่นนั้นก็ให้คุณหนูกลับไปเป็นแก้วตาดวงใจของนายท่านเช่นเดิมดีกว่าหรือไม่“แม่นมลุกขึ้นเถิด คนมองเต็มไปหมดแล้ว”“จะมองก็มองไปสิเจ้าคะ! จะได้รู้กันให้ทั่วว่าเจ้านายจวนนี้ใจดำอำมหิตเพียงใด รังแกได้แม้กระทั่งสตรีและสัตว์ตัวเล็ก ๆ!” แม่นมหลัวตวาดลั่นอย่างไม่เกรงกลัวฟู่กงกงที่เดินตามมาส่งถึงกับสะดุ้ง เขากระแอมไอกลบเกลื่อน ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ถูกด่าตรง ๆ ทว่าการที่เจ้านายถูกด่า มันจะต่างกันตรงไหนเล่า“เอ่อ... พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ไย! รีบเข้าไปทำความสะอาดปัดกวาดเรือนให้พระชายาสิ!” ฟู่กงกงหันไปตวาดบ่าวรับใช้เพื่อแก้เก้อ “พระชายาเช

ตอนที่ 22 แค้นนี้ข้าจำไว้แล้วไม่ทันที่ทุกคนจะคาดคิด หลี่หมิงซีทิ้งตัวคุกเข่ากระแทกพื้น นางเงยหน้าจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว “หม่อมฉันขอร้องพระองค์ ต่อให้สกุลหลี่จะทำสิ่งใดผิดพลาด แต่สิ่งเดียวที่สกุลหลี่จะไม่มีวันทำ นั่นคือการก่อกบฏ!” นางโขกศีรษะลงกับพื้นจนหน้าผากขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ“ท่านพ่อกำลังจะไปประจำที่ชายแดน ท่านเพียงกลัวว่าข้าจะไม่มีผู้ใดให้ใช้สอย จึงส่งองครักษ์มาให้ หากท่านอ๋องไม่พอพระทัย หม่อมฉันจะส่งคืนไปให้ท่านพ่อ ส่วนชิงหลิง... หม่อมฉันก็จะส่งนางออกไปพร้อมกัน ขอท่านอ๋องทรงละเว้นด้วยเพคะ”เสียงโขกศีรษะดังก้องอยู่ในใบหูของเขา เซียวจิ่งถิงมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาสั่นไหว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นดำคล้ำ สตรีที่เย่อหยิ่งกำเริบเสิบสานถึงเพียงนั้น กลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตนเองเพื่อบ่าวรับใช้และองครักษ์ผู้หนึ่งแม้จะเห็นว่านางยอมอ่อนข้อให้แล้ว แต่ไม่รู้ทำไม หัวใจเขาจึงได้ไม่ยินดี ทั้งยังรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก“ท่านอ๋องถามหัวใจตนเองดูให้ดี หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ไม่พอพระทัยที่ท

ตอนที่ 24 มารยาชายารอง“รังแกกันเกินไปแล้ว รังแกกันเกินไปแล้ว”ทันทีที่ได้ยินวาจาติดปากของแม่นมหลัว หลี่หมิงซียกมือคลึงขมับรอเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่รู้ว่าแม่นมไปถูกผู้ใดรังแกกลับมาอีกกัน ทว่าไม่ว่าจะเป็นผู้ใด กล้ารังแกคนของนาง นางก็จะไม่ปล่อยเอาไว้เช่นกัน“คุณหนูเจ้าคะ สินเดิมของคุณหนูถูกยัยเฒ่าอสรพิษนั่นยึดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย พวกนั้นอ้างว่ายังตรวจนับไม่เสร็จเจ้าค่ะ” แม่นมหลัวเดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามา ใบหน้าชราแดงก่ำด้วยความโมโห“พวกเราถูกไล่มาอยู่เรือนท้ายจวน ข้าวของเครื่องใช้ก็ขาดแคลน อาหารการกินก็ย่ำแย่ บ่าวจะไปเอาสินเดิมคุณหนูย้ายมาเก็บที่นี่ ก็ถูกพวกมันรั้งเอาไว้”ตั้งแต่ที่หลี่หมิงซีถูกทำร้ายซ้ำ ๆ แม่นมหลัวก็ไม่เรียกนางว่าพระชายาแล้ว ผู้ใดอยากเป็นพระชายาก็ปล่อยให้เป็นเถิด คุณหนูของนางไม่ต้องการ!หลี่หมิงซีหรี่ตาลง ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่าง ชาติก่อนนางไม่ได้สนใจสินเดิมเหล่านั้น แม้แม่นมหลัวจะพยายามบอกให้นางเอามาเก็บไว้เอง ทว่านางก็ไม่ใส่ใจ คิดแค่ว่าในเมื่อจวนอ๋องจัดการได

ตอนที่ 26 สินเดิมมีปีกเสียงตวาดของเซียวจิ่งถิงทำให้บ่าวไพร่รอบบริเวณพากันคุกเข่าก้มหน้าตัวสั่น ร่างสูงก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าแม่นมฉาง ก่อนจะตวัดสายตามองหลี่หมิงซีด้วยความเกรี้ยวกราด“หลี่หมิงซี! เจ้ากล้าดียังไง!”เขาเค่นเสียงลอดไรฟัน “แม่นมฉางดูแลข้ามาตั้งแต่เล็ก ไม่มีความดีก็ไม่ขาดความชอบ เจ้ากลับกล้าลงมือตบตีนางต่อหน้าบ่าวไพร่ เจ้าเห็นข้าอยู่ในสายตาหรือไม่!”หลี่หมิงซีดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาซับปลายนิ้วอย่างเยือกเย็น ชาติก่อนก็เป็นเช่นนี้ จิ้งอ๋องผู้เย็นชา แต่กลับให้หน้าแม่นมชั่ว สกุลฉางร่ำรวยจนเป็นเศรษฐีหน้าใหม่ นั่นก็เพราะนางยักยอกเงินจวนอ๋องไปให้บ้านตนเอง ครั้นพอนางจับได้ ก็ถูกยัดเยียดข้อหาริษยาหึงหวงแม้แต่แม่นมของท่านอ๋อง ตั้งแต่นั้นมาชื่อเสียงของนางก็ย่ำแย่เป็นอย่างมาก“ท่านอ๋องควรถามตนเองมากกว่า ว่าสั่งสอนบ่าวไพร่เช่นไร ถึงได้ปล่อยให้หมาแมวปีนขึ้นมาเหยียบหัวเจ้านาย ดีที่นางเป็นแม่นมจวนอ๋อง หากเป็นแม่นมจวนข้า คงถูกโบยให้ตาย กล้ากำเริบเสิบสาน ด่าไปถึงมารดาเจ้านายเช่นนี้ สกุลหลี่ย่อมไม่เก็บไว้บูชา!”“เจ้า!”“มะ... บ่าวเปล่านะเจ้าคะท่านอ๋อง พระชายาใส่ร้ายบ่าว” แม่นมฉางคลานไปกอดขาจิ้งอ๋อ

ตอนที่ 28 สตรีเรือนหลังไม่หน่ายเล่ห์กลคล้อยหลังท่านอ๋องและชายาหลิวไปแล้ว รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเฉินรั่วหลันก็หายไปทันที หยาดน้ำตาที่เคยเคล้าคลอเหือดแห้งราวกับสั่งได้ ถิงถิงที่ยืนอยู่ด้านข้างมองเจ้านายด้วยความตกตะลึง“นายหญิง... เหตุใดท่านถึงทูลท่านอ๋องว่าเราตื่นไปเก็บน้ำค้างมาชงชาเล่าเจ้าคะ ชามู่ตันกานั่นก็แค่ชาจากร้านถงเซียง อีกอย่างนายหญิงจะพูดแก้ต่างให้พระชายากับชายารองหลิวทำไมกันเจ้าคะ ทำเช่นนั้นมิใช่เข้าทางพวกนางหรอกหรือ”เฉินรั่วหลันแค่นเสียงหัวเราะ ยกถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นจิบเบา ๆ แม้ชามู่ตันจะไม่ได้เก็บเอง แต่รสชาติก็ดียิ่ง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะประเด็นสำคัญอยู่ที่ความตั้งใจต่างหากเล่า“เด็กโง่... ท่านอ๋องไม่ได้สนใจหรอกว่าชานี้ชงจากน้ำค้างหรือน้ำบ่อ เขาสนใจแค่ความรู้สึกที่ว่ามีสตรีทุ่มเททำเพื่อเขาต่างหาก ส่วนเรื่องพระชายากับหลิวซือซือน่ะหรือ... หากข้าร่วมตำหนิต่อต้านแม้แต่นิดเดียว ข้าก็จะกลายเป็นเพียงสตรีปากร้ายใจแคบ มิสู้ข้าแสร้งชื่นชมความแข็งกร้าวของพระชายา เพื่อย้ำเตือนให้ท่านอ๋องเห็นว่านางหยาบคาย และหวังรวบอำนาจเพียงใดไม่ง่ายกว่าหรือ”ริมฝีปากของอนุเฉินยกยิ้มขึ้นมา ท