All Chapters of เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 10 เจ้าไม่คู่ควรบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่เหมือนวันมงคลแม้แต่น้อยแม้บนโต๊ะจะเต็มไปด้วยสุราและอาหารเลิศรส ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเจริญอาหารเลยสักคน องค์รัชทายาทผู้มีศักดิ์สูงสุดประทับนั่งในตำแหน่งประธาน ต่อมาก็เป็นจิ้งอ๋อง ถัดมาก็ถึงจะเป็นแม่ทัพหลี่เจิ้นอู่ผู้เป็นเจ้าบ้านส่วนหลี่หมิงซีนั่งอยู่เคียงข้างสวามี นางคีบอาหารเข้าปากคำเล็ก ๆ พลางก้มหน้านิ่ง ลำคอระหงถูกพันทับด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนบางอย่างมิดชิด แม้จะบอกว่าชายหญิงมีข้อแตกต่าง ทว่างานเลี้ยงในครอบครัวก็ไม่จำเป็นต้องแยกโต๊ะ และจวนสกุลหลี่ก็ไม่มีพิธีน่ารำคาญเหล่านั้นเมื่ออาหารจานสุดท้ายจบลง แม่ทัพหลี่เจิ้นอู่ก็วางตะเกียบลง นัยน์ตาดุดันจ้องมองไปยังสวามีของบุตรสาว“เรื่องยาพิษในวันมงคลสมรส... ทรงสืบสวนไปถึงไหนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”คำถามตรงไปตรงมาของแม่ทัพหลี่ต่อหน้าองค์รัชทายาท ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอึมครึมลงอีกหลายส่วน“จวนอ๋องป้องกันแน่นหนา ทว่ากลับมีคนกล้าลอบวางพิษพระชายาเอก กระหม่อมในฐานะบิดา ย่อมอดกังวลถึงความปลอดภัยของซีเอ๋อร์ไม่ได้”เซียวจิ่งถิงชะงักตะเกียบในมือ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขึงลง เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ตอนที่ 12 ลูกเจ็บ บิดาก็เจ็บบรรยากาศที่จวนแม่ทัพหลี่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น หลังจากที่ส่งจิ้งอ๋องและหลี่หมิงซีผู้เป็นบุตรสาวกลับไปแล้ว องค์รัชทายาทตรัสทักทายกับหลี่ซื่อจื่ออีกไม่กี่คำ ก็เสด็จกลับตำหนักบูรพาเพราะรู้ดีว่า แม่ทัพหลี่คงมีเรื่องพูดคุยกันในครอบครัว“ท่านพี่เชื่อที่ซีเอ๋อร์พูดหรือไม่เจ้าคะ” จ้าวหว่านหรูหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับที่ดวงตา นางพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อยู่นาน รอจนกระทั่งผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายจากไปแล้ว ในที่สุดจึงกล้าปล่อยให้ตนเองร้องไห้ออกมา“เดินชนภูเขาจำลองบ้าบออันใดกัน! นั่นมันรอยนิ้วมือคนชัด ๆ!” หลี่หมิงหย่วนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ “รังแกกันเกินไปแล้ว ข้าจะไปสับมันเป็นหมื่นชิ้น!”“หยุดเดี๋ยวนี้!” แม่ทัพหลี่ตวาดเสียงกร้าว แม้สองมือจะสั่นเทาด้วยโทสะ ทว่าในฐานะบิดาเขาไม่อาจวู่วามได้“เจ้าคิดว่าจิ้งอ๋องเป็นผู้ใด ใช่คนที่เจ้าจะถือกระบี่ไปฟันคอให้ขาดได้หรือ”แม่ทัพหลี่หลับตาลง ภาพรอยช้ำบนลำคอบุตรสาวกรีดหัวใจคนเป็นพ่อจนเจ็บปวดรวด

ตอนที่ 14 แย่งชิงความโปรดปราน“ท่านอ๋องน้ำพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ซุนเต๋อค้อมกายรายงานเสียงเบา ตั้งแต่ที่ท่านอ๋องบาดเจ็บก็ไม่ได้แวะเวียนไปเรือนของสตรีเรือนหลังแม้แต่ก้าวเดียว พระองค์ย้ายกลับมานอนที่เรือนส่วนตัวด้านหน้า ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าใกล้ แม้แต่บ่าวไพร่จะเดิน จะหายใจก็ยังต้องทำอย่างเบา ๆ“ออกไปรอด้านนอก” ซุนเต๋อค้อมกายลงและรีบล่าถอยออกไปเซียวจิ้งถิงปลดอาภรณ์ตนเองจนเปลือยเปล่า เขามองตนเองผ่านคันฉ่องบานใหญ่ ครั้นเห็นก้อนแฝดที่ยังเป็นสีม่วง ก็พลันเดือดดาลขึ้นมา มือหนาซัดลมปราณใส่คันฉ่อง จนมันแตกกระจาย“สารเลว! ตัวก็ไม่ใช่ใหญ่โต กลับแรงเยอะนัก” เขาเดินกระแทกเท้าไปที่อ่างน้ำยา ก่อนจะหย่อนตัวลงไปนั่งแช่ ตัวยาซึมเข้าไปในร่างกาย ความเจ็บปวดจากกล่องดวงใจ ทำให้เหงื่อไหลออกมาตามกรอบหน้า เหตุใดเขาจึงต้องทนเจ็บเพียงผู้เดียว เหตุใดเขาต้องปล่อยให้นางอยู่ดีกินดี นางทำเขาเจ็บ นางก็ต้องรับผิดชอบครั้นน้ำร้อนเย็นลงเซียวจิ่งถิงก็ลุกขึ้นจากอ่างน้ำ เช็ดกายและสวมใส่อาภรณ์ เขาค่อย ๆ ทำอย่างเชื่องช้า ทว่าโทสะที่เต็มอกกลับทำให้เขาลืมความเจ็บปวดไปได้ชั่วขณะ หากบาดเจ็บตรงอื่น เขาคงจะไม่ใส่ใจ แต่นี่เป็นตรงนั้น

ตอนที่ 16 คลื่นในท้องพระโรงตั้งแต่ที่เซียวจิ่งถิงกระโดดหน้าต่างหนีออกไปจากห้องนอนของหลี่หมิงซี ก็ผ่านมาร่วมเดือนแล้ว หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชีวิตนางเต็มไปด้วยความสงบสุข ข่าวลือเรื่องความโปรดปรานของจิ้งอ๋องที่มีต่อนางได้หมดลงแล้ว และคนที่เป็นที่โปรดปรานยังเป็นชายารองหลิวเช่นเดิม คลื่นลมของเหล่าอนุก็วกกลับไปเอาใจหลิวซือซือเช่นที่ผ่านมา“เรียนคุณหนู เรื่องที่คุณหนูให้บ่าวไปสืบ ได้เรื่องแล้วขอรับ”อู๋ถงวางเทียบยา และตั๋วเงินลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ล่าถอยออกมา ประสานมือก้มหน้ารอรับคำสั่ง หลี่หมิงซีหยิบเทียบยาขึ้นมาพิจารณา อู๋ถงจึงรายงานต่อไปว่า“เทียบยานี้เป็นยาพิษของร้านยาตระกูลสวีขอรับ ทว่าไม่ได้มีขายทั่วไป ต้องมีคนรู้จักถึงจะซื้อได้ ส่วนตั๋วเงินใบนี้เป็นตั๋วจากจวนอ๋อง นอกจากนี้ บ่าวยังพบว่าก่อนที่ซุนเถานางกำนัลของชายารองหลิวจะตาย นางได้ไปที่เรือนของอนุเจียง และพบกับสาวใช้คนหนึ่งอย่างลับ ๆ ทว่าไม่รู้ว่าพูดอะไรกัน หลังจากนั้นสาวใช้คนนั้นก็ใช้ชีวิตปกติยิ่งขอรับ”หลี่หมิงซีย้อนคิดถึงชาติก่อน อนุเจียงเป็นพวกโง่เขลา นางน่าจะเป็นหมากมากกว่า ความจริงในวันเข้าหอ นางจะต้องถูกจัดฉากให้อยู่กับทาสเลี้ยงม้า

ตอนที่ 18 ให้ท้ายสกุลหลิวเซียวจิ่งถิงมองร่างอรชรที่นอนกับพื้น ในอกประคองกอดเจ้าสัตว์หน้าขนเอาไว้แน่น ในใจก็พลันไม่สบอารมณ์ขึ้นมา“ก็แค่สัตว์ตัวหนึ่ง สมควรที่เจ้าต้องปกป้องจนเจ็บตัวด้วยหรือ ช่างโง่เขลานัก”หลี่หมิงซีค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น แขนเสื้อถลกร่นจนเห็นรอยถลอกมีเลือดไหลซึม นางลูบหัวแมวส้มในอ้อมแขนอย่างเบามือ ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชาจ้องมองบุรุษตรงหน้า“แม้มันจะเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน แต่มันก็ไม่เคยแว้งกัดเจ้าของ ผิดกับคนบางคน... ที่นอกจากจะไร้เหตุผลแล้ว ยังชั่วช้าแยกถูกผิดไม่ออก แย่ยิ่งกว่าสัตว์ตัวหนึ่งเสียอีก!”“หลี่หมิงซี! เจ้ากล้าด่าข้าหรือ!” แม้นางจะไม่ได้เอ่ยนาม แต่เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่านางกำลังด่าผู้ใด สตรีนางนี้หยาบช้านัก สมแล้วกับที่โตมาท่ามกลางเหล่าบุรุษในกองทัพ ไม่รู้ว่านางจะยังบริสุทธิ์อยู่หรือไม่ชายหนุ่มกระชากแขนเล็กขึ้นมาสุดแรง ร่างเล็กกระแทกเข้ากับอกแกร่ง ปลายจมูกรั้นชนเข้าเต็มแรง เลือดกำเดาไหลออกมาทันที“โอ๊ย! ท่านอ๋องป่วยก็ไปรักษา อย่ามาทำร้ายผู้อื่น”“หลี่หมิงซี เจ้าชักจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว คิดว่าอ๋องอย่างข้าจะไม่กล้าลงโทษเจ้าหรือ” มือหนาบีบข้อมือเล็กจนขึ้นสี แม้จะ