Masukตอนที่ 100 ข้าผิดเอง“พี่รองลุกขึ้นเถิด เรื่องนี้ข้าผิดเอง ข้าจะแก้ไขเอง” พระชายาจิ้งหยิบเสื้อคลุมกันฝนขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นก็เดินไปยังกระโจมของสวามี มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่น แม้ในใจจะเคียดแค้น ทว่านางก็ไม่ต้องการเห็นเขาตาย จริงอย่างที่พี่รองว่าเขายังตายไม่ได้“พวกท่านออกไปก่อน” นางปลดเสื้อคลุมส่งให้หย่งสือ จากนั้นก็เดินไปนั่งที่ข้างตั่งนอน“ยานี่ต้องให้ท่านอ๋องกินหรือ”“นี่เป็นยาที่กระหม่อมปรุงขึ้นมา แต่อาการของท่านอ๋อง” หมอหลวงจงถอนหายใจ “ไม่ค่อยจะได้ผลเท่าใดนัก”“อื้ม... ข้ารู้ พวกท่านออกไปเถิด ข้าจะจัดการต่อเอง” หลี่หมิงซีพูดอีกครั้ง แต่แล้วก็เรียกเอาไว้อีกหน “เดี๋ยวก่อน ท่านหมอจง ท่านหมอไป๋ พวกท่านตรวจยานี้สักหน่อย”ไม่ว่านางจะไล่ทุกคนให้ออกไปหมดแล้วก็ตาม แต่ในมุมมืดนั้นก็ยังมีองครักษ์เงาที่เฝ้าสังเกตการณ์ หากนางไม่ล้วงเอายาล้ำค่าออกมาให้หมอหลวงทั้งสองตรวจก่อน รับรองได้เลยว่า เพียงแค่นางล้วงออกมา ก็คงถูกองครักษ์เงาจัดการแล้วมือเรียวหยิบตลับหยกใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ข้างในนั้นมีเม็ดยาสีแดงก่ำหนึ่งเม็ด เพียงแค่เปิดฝาออก ก็ได้กลิ่นหอมสมุนไพรล้ำค่าหลายชนิด แต่ที่เด่นสุดคงจะเป็นบัวหิ
ตอนที่ 99 ข้าจะพาเขากลับมาการกระอักเลือดคราวนี้ของจิ้งอ๋อง รุนแรงเสียจนลมหายใจที่เคยมีแผ่วเบาลงจนแทบสัมผัสไม่ได้หย่งสือที่วิ่งหน้าตื่นออกไป ลากตัวหมอหลวงจงกลับมาอย่างรวดเร็ว หมอชราถูกหิ้วปีกจนเท้าแทบไม่ติดพื้น ครั้นมาถึงข้างเตียงก็รีบจับชีพจรของเจ้านายหนุ่มด้วยมือที่สั่นเทา“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้... เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” หมอหลวงจงเอ่ยถามเสียงสั่น เขาหันไปมองหย่งสือและหย่งซานที่ยืนหน้าซีดเซียว“พระชายาพาท่านหมอไป๋มาด้วยมิใช่หรือ ไปตามมาเร็วเข้า” แม้ตามระดับขั้นหมอหลวงจงจะมีตำแหน่งสูงกว่าท่านหมอไป๋ ทว่าหมอไป๋ต่างหากที่ดูแลพระวรกายท่านอ๋องมาตั้งแต่เกิด ดังนั้นรายละเอียดลึก ๆ ยังเป็นอีกฝ่ายที่รู้ดีกว่าหย่งซานรีบกระโจนออกไป อุ้มท่านหมอไป๋กลับเข้ามาอย่างรวดเร็วหมอชราทั้งสองต่างก็ผลัดกันเข้าไปถวายการรักษา“ร่างกายไม่มีสิ่งใดผิดปกติ บาดแผลไม่บวมช้ำ ทั้งยังสมานกันดี” ท่านหมอไป๋ถอนหายใจ พูดสิ่งที่ตนตรวจออกมา“ในพระวรกายก็ไร้พิษ” หมอหลวงจงก็กล่าวออกมาเช่นกัน “ก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น มีใครเข้ามาหรือไม่”“หลังจากที่ท่านหมอจงออกไป คุณชายรองเข้ามาเยี่ยมครู่หนึ่ง จากนั้นก็ออกไป” หย่งซานเงียบไปครู่
ตอนที่ 98 เขาไม่คู่ควรจริง ๆพรวด!!โลหิตสีคล้ำพุ่งออกจากริมฝีปากของเซียวจิ่งถิง ร่างกำยำนอนไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคมหม่นแสงลงจนไม่เหลือ ลมหายใจแผ่วลงทุกที“ท่านอ๋อง! ท่านอ๋องแข็งใจไว้พ่ะย่ะค่ะ เร็วเข้า ไปลากท่านหมอมาเร็วเข้า” หย่งซานประคองเจ้านายให้นอนราบ เขาถ่ายเทลมปราณให้อีกฝ่ายอย่างไม่ขาดสายหย่งสือเองก็รีบใช้วิชาตัวเบาเร้นกายไปยังกระโจมของหัวหน้าหมอหลวงท่านหมอหนวดขาวเพิ่งจะหย่อนตัวนั่งพักถูกตามตัวมาอย่างเร่งด่วน ยังไม่ทันเข้ากระโจมก็ได้กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้ง ท่านหมอหลวงสะบัดตัวหลุดจากมือของหย่งสือ ก่อนจะรีบไปที่ข้างตั่ง เขารีบจับชีพจรของท่านอ๋องหนุ่ม“ถอดเสื้อท่านอ๋องออก เอาโสมแผ่นใส่ปาก ส่วนนี่เอาไปต้มไฟอ่อน ๆ คุมไฟให้ดี เดือดแล้วรีบยกเข้ามาให้ข้า” หมอหลวงจงรีบเปิดห่อผ้า มือที่ถือเข็มเงินสั่นสะท้าน เขาพยายามฝังเข็มสกัดจุดสำคัญ ทว่าโลหิตก็ยังคงไหลซึมจากมุมปากของจิ้งอ๋องไม่หยุดหย่อนไม่นานหย่งสือก็ยกหม้อยาเข้ามา หมอหลวงจงไม่รอช้ารีบเทใส่ชาม แล้วประคองให้อีกฝ่ายดื่มจนหมด รอจนกระทั่งครบหนึ่งก้านธูป ก็ดึงเข็มเงินออก“เลือดหยุดไหลแล้ว ประคองท่านอ๋องนอนพักไปก่อน”“นานหรือไม่กว่าท่านอ๋องจะฟื
ตอนที่ 97 ถือสิทธิ์อันใด“ทูลพระชายา ท่านอ๋องฟื้นแล้วเพคะ” หลี่หมิงซีที่กำลังอุ้มทารกน้อยได้ยินเสียงรายงานของชิงหลิงก็เงยหน้าขึ้น“เร็วถึงเพียงนี้” นางมองออกไปนอกกระโจม แม้จะเห็นเพียงสายฝนที่ซัดกระหน่ำ แต่ก็รู้ว่าเพิ่งจะผ่านไปไม่นานไม่ใช่หรือ เหตุใดตื่นเร็วนัก“ท่านอ๋องทรงถามหาพระชายา”น่าจะมีเรื่องพูดคุยกับนางกระมัง จึงทำให้นอนได้ไม่เต็มที่หลี่หมิงซีส่งทารกน้อยให้แม่นมหลัวรับไปดูแลต่อ ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินออกจากกระโจม ตรงไปยังที่พักของเซียวจิ่งถิงภายในกระโจมมีแสงสว่างจากตะเกียงที่ถูกจุดเอาไว้ แม้จะอยู่ในยามกลางวัน ทว่าท้องฟ้ากลับมืดมิดราวกับกลางคืน สายฝนก็ดูท่าจะไม่หยุดง่าย ๆ เซียวจิ่งถิงนอนอยู่บนเตียงเช่นเดิม ใบหน้าหล่อเหลายังคงซีดเซียวจากพิษบาดแผล ทว่าดวงตากลับเปิดขึ้นและจ้องมองมาที่ประตู ครั้นเห็นร่างบางเดินเข้ามา แววตาของเขาก็เปล่งประกาย ริมฝีปากยกยิ้มออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง“ท่านอ๋อง เพิ่งจะพักไปเอง เหตุใดจึงรีบตื่นเล่าเพคะ” หลี่หมิงซีเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปใกล้ มือเรียวยกขึ้นวางที่หน้าผากของชายหนุ่ม “ตัวไม่ร้อนเท่าใดแล้ว แต่ยังต้องดื่มยาอยู่ดี”นางรับชามยาจากหย่งเต๋อ ก่อนจะทรุด
ตอนที่ 96 ความเข้าใจผิดของพี่รอง“ได้ เดี๋ยวข้าจะออกไปดู” หลี่หมิงซีสั่งการให้หย่งเต๋อเฝ้าจิ้งอ๋องเอาไว้ ก่อนที่ตนเองจะเดินออกไปนอกกระโจม นางรับทารกน้อยมาอุ้มแนบอก มือเรียววางลงบนหน้าผากเล็กที่ร้อนราวเปลวไฟ สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมา“เรียกหย่งซานมาพบข้า” หลี่หมิงเวยอ้าปากจะพูดอยู่หลายครั้ง ทว่าน้องสาวตัวดีไม่เปิดโอกาสให้ตนเองพูดแม้แต่ครึ่งคำพระชายาวางทารกน้อยลงบนเตียงอย่างเบามือ นางหยิบขวดกระเบื้องสีขาวออกมา เทผงยาลงในอ่างน้ำอุ่น จากนั้นก็นำมาเช็ดตัวให้กับเด็กน้อยด้วยตนเองหลี่หมิงเวยเดินไปหยิบขวดยาขึ้นมาดม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนจะวางขวดยาเอาไว้ตามเดิม“จินอิ๋นฮวาผสมปั๋วเหอหรือ”“เจ้าค่ะ จินอิ๋นฮวาช่วยขับพิษร้อนถอนพิษไข้ ส่วนปั๋วเหอมีฤทธิ์เย็นช่วยระบายความร้อนออกจากร่างกาย จึงไม่เหมือนกับของที่ใช้กับท่านอ๋อง” หลี่หมิงซีเอ่ยตอบพลางเช็ดตัวให้ทารกน้อย ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองพี่ชาย“พี่รอง ครั้งที่อยู่ชายแดน ท่านไม่ตั้งใจจดจำเรื่องสมุนไพรหรอกหรือ”หลี่หมิงเวยยังไม่ทันได้ตอบ หย่งซานก็เดินเข้ามาเสียก่อน“คารวะพระชายา พระนางเรียกหากระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้นเถิด หย่งซานเจ้าได้รับบาดเจ็
ตอนที่ 95 การมาของพระชายาเซียวจิ่งถิงถูกหามกลับมาในค่ายอพยพอย่างเร่งด่วน หมอหลวงจงรีบเข้าไปถวายการรักษา หลี่หมิงเวยเห็นน้องสาวตนเองมาก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขารีบวิ่งเข้ามาหา พลางจับตัวนางหมุนไปมา“พี่รอง ข้าไม่เป็นอะไร เลือดนี้เป็นของท่านอ๋อง”คุณชายรองหันไปมองในกระโจม “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เจ้ารอตรงนี้ ข้าจะไปดูท่านอ๋องสักครู่”ครั้นเห็นว่าน้องสาวปลอดภัยก็รีบเข้าไปในกระโจม เซียวจิ่งถิงนอนนิ่งบนเตียงสนาม ร่างกายด้านบนเปลือยเปล่า ไม่นานหลี่หมิงซีก็เดินตามเข้ามา ครั้นเมื่อดวงตาเห็นตอไม้ที่ยังเสียบคาเนื้อเอาไว้ สีหน้านางก็ซีดเผือดลง“พี่รอง พาซีเอ๋อร์ออกไปรอด้านนอกเถิด ให้หมอจงทำแผลก่อน ประเดี๋ยวพวกท่านค่อยเข้ามา”“ท่านอ๋อง เป็นกระหม่อมที่ปกป้องพระองค์ไม่ได้”“ไม่ใช่ความผิดพี่รอง”เซียวจิ่งถิงเปลี่ยนไปมากจริง ๆ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะต้องกล่าวโทษพี่ชายนาง จากนั้นก็พาลมาด่าคนสกุลหลี่ บัดนี้นอกจากจะไม่ด่าแล้ว ยังให้กำลังใจอีกด้วย“ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านก่อน ท่านหมอลงมือเถิด”หลี่หมิงซีเดินไปนั่งข้างเตียง สายตานางมองไปยังบาดแผล จากนั้นก็ดึงผ้าเช็ดหน้าตนเองออกมาพับเป็นผืนเล็ก “กัดเอาไว้เพคะ”“







