Todos los capítulos de ยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!: Capítulo 41 - Capítulo 50

บทที่ 41: บัลลังก์ที่สั่นคลอน ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องลับ มู่หรงอ๋องนอนดิ้นทุรนทุรายจนสิ้นลมหายใจ ทิ้งไว้เพียงกล่องไม้จันทน์ที่ตกอยู่ข้างกาย ลี่อินหยิบมันขึ้นมาเปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ 'ตราประทับพยัคฆ์หยกขาว' สัญลักษณ์สูงสุดของราชวงศ์หาน และม้วนบันทึกราชวงศ์ที่ระบุชื่อของมารดานางในฐานะองค์หญิงที่ถูกลอบสังหารเพื่อแย่งชิงบัลลังก์!"ข้าไม่ใช่แค่ธิดาเผ่าวิหคเพลิง... แต่ข้าคือสายเลือดเดียวที่หลงเหลืออยู่ของราชวงศ์หาน" ลี่อินเอ่ยเสียงสั่นเครือ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยอำนาจ "บัลลังก์ของแคว้นหาน... แท้จริงแล้วเป็นของข้า!"หยางเหวินหลงที่ยืนพิงผนัง กอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพอใจ เขาเดินเข้ามาโอบเอวคอดของนางจากด้านหลัง ปลายคางเกยบนลาดไหล่เนียน "หมากเกมนี้ช่างน่าสนุกยิ่งนัก... ในเมื่อเจ้าคือเจ้าของบัลลังก์ที่แท้จริง เจิ้นก็จะยกกองทัพทั้งหมดให้เจ้า เพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของเจ้ามาให้หมด!"คำพูดของเขาเป็นดั่งน้ำมันราดลงบนกองไฟ ลี่อินหมุนตัวกลับมาสบตาเขา มือเรียววางตราประทับหยกขาวลงบนอกเสื้อของเขา "ท่านอ๋อง... หากข้าจะครองบัลลังก์หาน ท่านจะยอมอยู่ใต้ร่มเงาของข้าหรือไม่?""เจิ้นยอมเป็นเพียงมั

บทที่ 43: มังกรน้อยป่วนบัลลังก์ หลังจากสงครามสยบแคว้นหานจบสิ้นลง หยางเหวินหลงผู้เคยเป็นฮ่องเต้ทรราชผู้เหี้ยมโหด ก็แปรสภาพเป็น 'คนรับใช้ที่น่าสงสาร' ของฮองเฮาจ้าวลี่อินทันทีภายในตำหนักรับรองหรูหราที่ถูกดัดแปลงเป็นที่ประทับชั่วคราวในเมืองหลวงแคว้นหาน จ้าวลี่อินที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ เริ่มมีอาการแพ้ท้องรุนแรง กลิ่นเครื่องหอมที่เคยโปรดปรานบัดนี้กลับทำให้นางสะอิดสะเอียน จนฮ่องเต้หนุ่มต้องสั่งรื้อเครื่องหอมทั้งวังทิ้ง!"อึก... เอาออกไป... กลิ่นนี่มัน... อ้วก!" ลี่อินยกมือขึ้นปิดจมูก หน้าตาซีดเผียว หยางเหวินหลงรีบคว้าอ่างทองคำมารองรับทันท่วงที มือหนาลูบหลังให้นางอย่างเบามือ นัยน์ตาสีรัตติกาลเต็มไปด้วยความกังวล "ดื่มน้ำขิงก่อนเถิด ลี่อิน... หมอหลวงบอกว่ายานี้ดีต่อมังกรน้อย"ลี่อินผลักถ้วยยาออกอย่างหงุดหงิด อารมณ์ของนางแปรปรวนราวกับพายุ "ไม่ดื่ม! ขมจะตายอยู่แล้ว! ท่านน่ะ... สั่งให้หมอหลวงปรุงใหม่เดี๋ยวนี้! ถ้าไม่หายขม ข้าจะให้คนตัดหัวพวกมัน!""ได้ๆ เจิ้นจะสั่งเดี๋ยวนี้... อย่าเพิ่งกริ้วนักเลย เดี๋ยวมังกรน้อยจะสะเทือน" หยางเหวินหลงยอมทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งที่ในราชการแผ่นดิน เขาคือผู้กำหนดความเ

บทที่ 45: คราบเลือดบนพรมทอง กลิ่นคาวเลือดจางๆ จากร่างไร้ลมหายใจขององค์หญิงหว่านอิงถูกชำระล้างออกไปจนหมดสิ้นด้วยน้ำหอมกฤษณาชั้นดี ทว่าไอความเดือดดาลและบรรยากาศอันตึงเครียดภายในตำหนักเฉียนชิงกลับไม่ได้จางหายตามไปด้วย ข่าวการตายอย่างน่าอนาถของสายลับจากแคว้นฉีแพร่สะพัดออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ทำให้แคว้นรอบข้างที่คิดจะใช้แผนสาวงามลอบเข้าหาฮ่องเต้ทรราชต่างพากันพับแผนเก็บตัวเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งใครมาลองดีกับ ‘หงส์พิษ’ แห่งต้าหยางอีกเลยทว่า ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่ปิดสนิท บรรยากาศกลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่เต็มไปด้วยเพลิงตัณหาอันดุเดือดหยางเหวินหลงในชุดคลุมผ้าไหมสีดำตัวหลวมกำลังนั่งทอดกายอยู่บนตั่งเตียงกว้าง นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองร่างระหงของจ้าวลี่อินที่กำลังยืนส่องกระจกทองสัมฤทธิ์ เรือนร่างอวบอิ่มที่ตั้งครรภ์เข้าสู่เดือนที่ห้ามีความสมบูรณ์และเย้ายวนยิ่งกว่าเดิม สะโพกผายและทรวงอกอวบอิ่มที่ขยายใหญ่ขึ้นจนล้นทะลักสาบเสื้อสร้างความกระหายให้แก่บุรุษเพศจนแทบคลั่ง"มองพอหรือยังเพคะ ฝ่าบาท..." ลี่อินเอ่ยเสียงหวานเย้าแหย่ นางหมุนตัวกลับมาสบตาเขา รอยยิ้มเย่อหยิ่งและร้ายกาจประดับบนริม

บทที่ 47: ขบวนเสด็จคืนต้าหยาง ขบวนเสด็จยาตราทัพกลับสู่เมืองหลวงต้าหยางยิ่งใหญ่และเกรียงไกรยิ่งกว่าครั้งใด ธงรบรูปมังกรและหงส์โบกสะพัดนำหน้ากองทัพพยัคฆ์ทมิฬนับแสน ทว่าท่ามกลางความอิกทึกครึกโครมของกองทัพ ทรงรถม้าหลวงที่ประดับด้วยทองคำและผ้าไหมปักลวดลายวิจิตรตระการตา ซึ่งเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของฮ่องเต้และฮองเฮา กลับเงียบสงบและอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่เร่าร้อนเสียยิ่งกว่าสนามรบภายในรถม้าหลวงที่กว้างขวางราวกับห้องบรรทมเคลื่อนที่ จ้าวลี่อินในชุดฉลองพระองค์สีแดงเพลิงกำลังเอนกายพิงหมอนปักไหมทอง ท้องที่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนนูนเด่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้างดงามเปล่งปลั่งและเย้ายวนเกินบรรยาย หยางเหวินหลงในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทองนั่งมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง มือหนาคอยปอกผลไม้และปรนเปรอนางไม่ห่าง"เบื่อหรือยัง ลี่อิน... นั่งรถม้าโยกเยกมาสามวันแล้ว" หยางเหวินหลงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ โน้มตัวเข้าไปใกล้"หากเปลี่ยนเป็นทรงควบม้าเคียงข้าง ข้าคงไม่เบื่อหรอกเพคะ... แต่นี่ทรงสั่งให้ข้าขังตัวเองอยู่ในรถม้าคันโตนี่เพราะกลัวมังกรน้อยสะเทือน หม่อมฉันต่างหากที่จะเฉาตายอยู่แล้ว" ลี่อินแกล้งท

บทที่ 49: รัชสมัยแห่งมังกรภายใต้ท้องฟ้าครามสดใสของอาณาจักรต้าหยางที่แผ่ขยายอาณาเขตยิ่งใหญ่ไพศาลอย่างไร้ผู้ต่อต้าน เสียงระฆังมงคลดังกระหึ่มก้องกราบกรานทั่วทิศานุทิศ ท้องพระโรงใหญ่ในยามเช้าตรู่เนืองแน่นไปด้วยขุนนางบุ๋นบู๊ที่ต่างก้มหน้าหมอบกราบลงกับพื้นอย่างน้อมยอมจำนนต่ออำนาจอันไร้เทียมทานบนบัลลังก์มังกรทองคำอร่าม หยางเหวินหลงประทับนั่งตระหง่านในฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทองทรงอำนาจ ทว่าข้างกายพระองค์นั้น หาใช่ที่ว่างเปล่าเช่นอดีตกาลไม่... บัดนี้ ‘จ้าวลี่อิน’ ฮองเฮาผู้ทรงครรภ์ได้ห้าเดือนเต็ม กำลังประทับเคียงคู่บนบัลลังก์เดียวกัน ร่างอวบอิ่มในชุดหงส์เพลิงปักดิ้นทองดูสง่างาม เย่อหยิ่ง และทรงพลังจนขุนนางทั้งราชสำนักไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา"แผ่นดินต้าหยางและแคว้นหานรวมเป็นหนึ่งเดียว... ใต้หล้านี้ไร้ซึ่งศัตรูผู้ใดกล้าอาจหาญ" หยางเหวินหลงตรัสด้วยสุรเสียงทรงพลังกึกก้องกังวาน "และในวาระอันเป็นมงคลนี้ เจิ้นขอประกาศให้ทั่วหล้าได้รับรู้... รัชสมัยนี้ และทุกสิ่งทุกอย่างบนแผ่นดินนี้ ถูกหลอมรวมไว้ภายใต้บัลลังก์ของเจิ้นและฮองเฮาแต่เพียงผู้เดียว!""ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!" ขุนนางนับร้อยพร้อมใ