Semua Bab วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา: Bab 31 - Bab 40

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ปี้ดดด!รุ่นพี่สโมสรนิสิตเป่านกหวีดประกาศปล่อยให้นิสิตปีหนึ่งแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัยก่อนที่จะเริ่มกิจกรรมช่วงบ่ายต่อ ฉันบอกให้แพรไหมเดินไปหยิบแก้วน้ำดื่มและผ้าเย็นตรงจุดสวัสดิการ ส่วนตัวเองก็เดินเลี่ยงความวุ่นวายออกมาหลบแดดอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่บรรยากาศเงียบสงบใกล้ชายหาด ลมทะเลพัดมาอ่อนๆ ช่วยดับความร้อนผ่าวบนใบหน้าหลังจากผ่านกิจกรรมสันทนาการอันเหน็ดเหนื่อยฉันยืนยืดเส้นยืดสายพลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ แต่ทว่าความสงบสุขนั้นก็ดำรงอยู่ได้เพียงไม่กี่นาทีตึก! ตึก+เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นที่แสนคุ้นเคยตรงเข้ามาทางด้านหลัง ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หมุนตัวกลับไปมอง เงาร่างสูงโปร่งของพี่ไจโรก็พุ่งเข้ามาขวางทางไว้อย่างรวดเร็ว หมับ!มือหนาของเขาเอื้อมมาจับไหล่ฉันแล้วออกแรงดันร่างของฉันให้ถอยหลังไปชิดติดกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ ลมหายใจอุ่นและรังสีความหงุดหงิดลงมากดทับฉันทันที“อ๊ะ! พี่ไจโร!”ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ เบิกตากว้างขึ้มองเสี้ยวหน้าดุดันของประธานรุ่นพี่ที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง สองมือของเขากดทาบอยู่กับลำต้นไม้กั้นทางออกของฉันไว้ทั้งสองฝั่ง“มีอะ

จนกระทั่งกิจกรรมดำเนินไปจนถึงเวลาสี่ทุ่มตรง รุ่นพี่สโมสรจึงประกาศเลิกกิจกรรมประจำวันและปล่อยให้นิสิตทุกคนแยกย้ายกลับเข้าเรือนไม้เพื่อพักผ่อน “พักผ่อนกันให้เต็มที่นะทุกคน วันพรุ่งนี้เรามีกิจกรรมลุยน้ำลุยทรายริมหาดตั้งแต่แปดโมงเช้า!” เสียงพี่ดีโอกระจายข่าวผ่านโทรโข่งทิ้งท้าย ฉันกับแพรไหมเดินกลับขึ้นมาบนชั้นสองของเรือนไม้ จัดการอาบน้ำสระผมและเปลี่ยนเป็นชุดนอนกางเกงขาสั้นนุ่มสบาย ลมทะเลพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาให้ความสดชื่น แพรไหมนอนเล่นมือถือเช็กดูส้มส้มผ่านกล้องวงจรปิดอยู่บนเตียงข้างๆ ก่อนจะค่อยๆ หลับปุ๋ยไปก่อนด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งสามสิบรอบเมื่อเช้า ส่วนฉัน...ด้วยความที่ยังไม่ค่อยง่วงและอยากได้อากาศบริสุทธิ์ จึงหยิบเสื้อคลุมตัวบางมาสวมทับ จากนั้นเดินออกจากห้องนอน ลงบันไดเรือนไม้ออกมานั่งพักตรงระเบียงม้านั่งยาวชั้นล่างซึ่งอยู่ติดกับชายหาด ในตอนกลางคืนแสงจันทร์ส่องกระทบผืนน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ พร้อมกับเสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งช่วยให้จิตใจอันว้าวุ่นของฉันค่อยๆ สงบลง ฉันกอดเข่าตัวเองไว้ มองออกไปในความมืดมิดของท้องทะเลด้วยความคิดที่ล่องลอย ตึก! ตึก! ตึก! เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่

พูดจบ พี่ดีโอก็กระแอมเบาๆ ก่อนจะปรายสายตามาทางกลุ่มของฉัน “และสำหรับกลุ่ม 04...พี่เลี้ยงประจำกลุ่มของพวกเธอในวันนี้ก็คือ ประธานรุ่นพี่ ไจโร!”“หือ?” เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในกลุ่มเพื่อนๆ ธันวาสะกิดแขนฉันแล้วกระซิบเสียงแผ่ว “ประธานรุ่นพี่ดุซะด้วยสิลูกพลับ พวกเราต้องตั้งใจทำกิจกรรมกันหน่อยแล้วล่ะ” “อืม...ทำเต็มที่ก็พอจ้ะ” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เพียงชั่วพริบตาร่างสูงของพี่ไจโรก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างแถวกลุ่ม 04 เขาสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเพื่อนๆ ในกลุ่ม ก่อนจะมาหยุดลงที่ใบหน้าของฉันและธันวาที่ยืนเคียงกันอยู่ บรรยากาศรอบกายเขาแผ่รังสีความเย็นชาและกดดันออกมาจนเพื่อนๆ ในกลุ่มพากันยืนเกร็ง “ฐานแรกของกลุ่ม 04 คือ ฐานเรือมนุษย์ลุยคลื่น” พี่ไจโรเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตานิ่งสนิท “กฎคือ ทุกคนในกลุ่มต้องจับมือต่อกันเป็นแถวยาว เดินลุยน้ำทะเลระดับเอวไปจับทุ่นที่ลอยอยู่กลางทะเล แล้วพากันกลับเข้าฝั่งโดยที่มือต้องไม่หลุดออกจากกันแม้แต่คนเดียว...ถ้ามือหลุด ถือว่าฟาล์ว และต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด” “พร้อมกันไหมทุกคน!” ธันวาตะโกนเรียกพลังให้เพื่อนๆ ในกลุ่ม “พร้อม!” พวกเร

ผ่านไปร่วมสองชั่วโมงแล้วที่ฉันต้องติดอยู่ในพื้นที่ของผืนป่าแห่งนี้ตึก ตึก!สองเท้าภายใต้รองเท้าผ้าใบเริ่มอ่อนล้าจนแทบยกไม่ขึ้น ทำให้ความหวาดหวั่นที่ก่อตัวในอกเริ่มเกาะกุมจิตใจทีละนิด ยิ่งพยายามสอดส่องสายตามองหาเส้นทางออกมากเท่าไร ไฟฉายในมือก็ยิ่งฉายกระทบเพียงเงามืดของต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมที่ฉันจำพุ่มใบของมันได้แม่นยำ ฉันกำลังเดินวนกลับมาที่เดิมเป็นรอบที่เท่าไรก็สุดรู้ ลมหายใจยามเช้าที่เคยสดใส กลับเปลี่ยนเป็นความหอบโรยด้วยความหวาดหวั่นทันใดนั้นเองเปรี้ยง! ครืนนนน...เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องสะเทือนไปทั่วผืนฟ้าด้านบน เสียงนั้นดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนฉันสะดุ้งสุดตัว ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกับสายลมทะเลที่พัดผ่านพุ่มไม้เริ่มเปลี่ยนเป็นสายลมกระโชกแรง ลมหนาวปะทะผิวเนียนจนขนลุกซู่ วินาทีนั้นหยาดน้ำฝนเริ่มเกาะกลุ่มบนชั้นเมฆสีดำ กลิ่นไอฝนลอยมาตามลมเตือนให้รู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในไม่ช้า“โธ่เอ้ย เพื่อนฉันหายไปไหนเนี่ย...”ฉันเอ่ยพึมพำเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สองมือขยับกุมกระบอกไฟฉายไว้แน่น พยายามตั้งสติไม่ให้หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลออกมา

สิ้นน้ำเสียงห้วนแฝงความตื่นตระหนกของไจโร บรรยากาศรอบลานกิจกรรมพลันเงียบสงัดลงถนัดตา ทันใดนั้นเองร่างของมิวและวาวาก็เดินเข้ามาร่วมวงด้วยสีหน้าฉงน มิวปรายสายตามองคลิปบอร์ดที่ตกอยู่บนพื้นทราย สลับกับใบหน้าซีดเผือดของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลง “เกิดอะไรขึ้นเหรอไจโร เอะอะอะไรกัน” มิวเอ่ยถาม น้ำเสียงละมุนกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจ แพรไหมที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ข้างธันวาไม่อาจเก็บซ่อนความร้อนรนได้อีกต่อไป เธอขยับออกมาข้างหน้า เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ลูกพลับค่ะ ลูกพลับหลงป่า หายตัวไปตั้งสองชั่วโมงแล้ว พี่ไจโรเลยกำลังจะเข้าไปตามหาค่ะ!” คำตอบนั้นทำเอาดาวคณะปีสามชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคู่สวยฉายแววไหวระริก ก่อนที่มิวจะรีบปรับสีหน้าเป็นเรียบนิ่ง ยื่นมือไปแตะท่อนแขนแกร่งของไจโรหวังจะดึงรั้งสติของชายหนุ่มเอาไว้ “ทำไมต้องเข้าไปเองด้วยล่ะคะไจโร?” มิวเอ่ยทัดทานด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม “ป่ามันมืดแล้วแถมฝนก็กำลังจะตกหนัก เราแจ้งให้เจ้าหน้าที่ดูแลเกาะเข้ามาจัดการแทนน่าจะปลอดภัยและเป็นระบบมากกว่านะ” ฟังคำทัดทานนั้น คิ้วหนาของไจโรก็ขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นตอนนี้วาวโรจน์ไ