All Chapters of วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา: Chapter 11 - Chapter 20

พอฉันกับแพรไหมเดินก้มหน้ายอมรับชะตากรรมผ่านสายตานับร้อยคู่ เข้าสู่โถงหอประชุมขนาดใหญ่โตของมหาวิทยาลัย แอร์คอนดิชันเย็นฉ่ำก็ปะทะเข้ากับผิวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการวิ่งสี่คูณร้อยเมื่อครู่ เพียงชั่วพริบตาพวกเราก็ทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้เบาะนุ่มตรงแถวหลังสุดเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจไปมากกว่านี้และแล้วพิธีการปฐมนิเทศช่วงเช้าดำเนินไปอย่างเป็นทางการ โดยมีเสียงจากไมโครโฟนของเหล่าผู้บริหารและคณาจารย์เรียงคิวขึ้นกล่าวต้อนรับนิสิตใหม่ เล่าประวัติความเป็นมาอันยาวนานของสถาบัน ตลอดจนเบื้องหลังความสำเร็จของศิษย์เก่าชื่อดังระดับประเทศ บทบรรยายเนิบนาบผสมผสานกับความอ่อนล้าจากการตื่นเช้า ปากท้องที่ยังว่างเปล่า และอาการปวดท้องประจำเดือนที่เพิ่งทุเลาลง ทำให้เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆฉันพยายามฝืนลืมตาจ้องมองเวทีเบื้องหน้าได้ไม่นาน สุดท้ายความง่วงก็เอาชนะทุกสิ่ง ฉันค่อย ๆ ฟุบหน้าลงกับกะบังลมข้างเก้าอี้ ปล่อยสติให้หลุดลอยไป โดยมีแพรไหมที่นั่งคอพับคออ่อนหลับฟุบอยู่ข้าง ๆ ในสภาพไม่ต่างกันจนกระทั่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่ทราบได้ พิธีการช่วงเช้าจบลงตอนไหนพวกเราก็ไม่อาจรับรู้ จนกระทั่งแรงสั่นสะเทือนจากการ

ตอนบ่ายบรรยากาศช่วงบ่ายภายในอาคารอเนกประสงค์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความคึกคักและมีเสียงพึมพำของเหล่านิสิตใหม่เกือบสองร้อยชีวิตที่นั่งเรียงแถวตามภาควิชาอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่กว้างขวางถูกจับจองจนแทบไร้ที่ว่าง สะท้อนให้เห็นว่าปีนี้มีผู้ผ่านการคัดเลือกเข้ามาเรียนในคณะนี้มากเป็นพิเศษฉันกับแพรไหมนั่งอยู่กลางแถวของภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับเพื่อนคนอื่นๆ บนเวทีด้านหน้า มีกลุ่มรุ่นพี่ชั้นปีที่สามสี่คนยืนถือไมโครโฟน โดยมีพี่ดีโอและพี่ไจโรยืนเด่นอยู่ตรงกลางในฐานะพี่ระเบียบและสโมสรนิสิตวี๊ดด!ขณะนั้นไมค์กรีดร้องเสียงดังหวีดยาวเล็กน้อย ก่อนที่พี่ดีโอกระแอมเรียกความสนใจ“เอาล่ะทุกคน เงียบๆ หน่อย!” น้ำเสียงทรงพลังของพี่ดีโอส่งผ่านลำโพงดังกระหึ่มไปทั่วอาคาร “ปีนี้ภาควิชาเรามีสมาชิกใหม่เยอะมาก คณะกรรมการสโมสรนิสิตจึงมีมติร่วมกันว่า เราจะจัดกิจกรรมรับน้องกันนอกสถานที่!”เสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นทันที นิสิตใหม่หลายคนหันไปสะกิดและกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นเต้นผสมผสานกับความกังวล“เงียบก่อนครับฟังพี่พูดให้จบ!” รุ่นพี่อีกคนก้าวออกมาเอ่ยขัดขึ้น “เราจะเดินทางไปจัดกิจกรรมกัน

ณ คลินิกรักษาสัตว์ข้างมหาลัยเมื่อก้าวเข้ามาภายในคลินิกรักษาสัตว์ใกล้มหาวิทยาลัย เสียงกระดิ่งหน้าโต๊ะประชาสัมพันธ์ก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งต้อนรับ สัตวแพทย์หนุ่มคนเดิมที่รับลูกแมวสีส้มไปเมื่อเช้าเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารบนโต๊ะ ทันทีที่เห็นฉันกับแพรไหม เขาก็ฉีกยิ้มให้อย่างใจดี “สวัสดีค่ะคุณหมอ น้องแมวเป็นยังไงบ้างคะ?” ฉันรีบก้าวเข้าไปชิดเคาน์เตอร์ เอ่ยถามสุขภาพของน้องแมวด้วยความห่วงใย “ปลอดภัยแล้วครับ” คุณหมอเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลช่วยให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง “หมอทำการดามขาหลังที่พับผิดรูปให้เรียบร้อยแล้ว บาดแผลภายนอกล้างทำความสะอาดเรียบร้อย แต่หมออยากขอให้อยู่ดูอาการที่คลินิกสักสองสามวันก่อนนะครับ เพราะโดนรถชนมา หมอกลัวว่าจะมีอาการบาดเจ็บภายในและอาการอื่นแทรกซ้อนขึ้นมาทีหลัง” แพรไหมที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ พยักหน้ารับคำอย่างเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาครุ่นคิด “อืม...งั้นให้อยู่หมอดูอาการไปก่อนเนอะ แต่พอหมอให้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราจะเอาน้องไปเลี้ยงที่ไหนดีล่ะลูกพลับ” คำถามของแพรไหมทำให้ฉันชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง สมองเริ่มประมวลผลหาทางออกอย่างรวดเร็ว...คอนโดหรูที่ฉันอาศัยอยู่นั้นเป็นของพ

หลังจากจัดการทานข้าวเสร็จ ฉันกับแพรไหมก็หิ้วถุงของใช้ส้มส้มไปฝากไว้ที่จุดบริการรับฝากของกลางชั้น 4 ก่อนจะพากันเดินสำรวจโซนเสื้อผ้าแฟชั่นเพื่อเตรียมตัวสำหรับทริปค่ายรับน้องทะเล 3 วัน 2 คืนที่กำลังจะถึงในอีกสองวันข้างหน้า “ลูกพลับ มาดูร้านนี้กัน!” แพรไหมสะกิดแขนฉันพลางชี้ไปยังร้านขายเสื้อผ้าสไตล์ไลฟ์สไตล์ขนาดใหญ่ที่รวมเสื้อผ้าบุรุษและสตรีไว้ด้วยกัน บรรยากาศภายในร้านตกแต่งดูดี มีชุดลำลองและชุดว่ายน้ำหลากสไตล์วางเรียงรายอย่างสวยงาม เราสองคนเดินเข้าไปข้างใน ฉันหยิบเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์กับกางเกงวอร์มขาสั้นเนื้อนิ่มมาลองเทียบกับตัว พลางคำนวณในใจถึงความเหมาะสมสำหรับการลงทำกิจกรรมกลางแจ้ง “ลูกพลับ...” แพรไหมที่เดินแยกไปดูอีกฝั่งโผล่หน้าออกมาจากราวแขวนชุดว่ายน้ำ นัยน์ตากรุ้มกริ่มฉายแววมีแผนการ “เราไปค่ายรับน้องที่ทะเลกันนะ วันสุดท้ายพวกพี่ๆ ต้องปล่อยให้พวกเราเล่นน้ำผ่อนคลายแน่ๆ เลย...เธอไม่ลองเลือกชุดบิกินี่เซตสวย ๆ ไปสักหน่อยเหรอ?” “เอ๊ะ...” ฉันชะงักมือที่กำลังเลือกเสื้อยืด ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันตาเมื่อเห็นแพรไหมหยิบชุดบิกินี่ทูพีซสีสดใสออกมาชูตรงหน้า “ต้อง...ต้องใส่ชุดแบบนี้ด้วยเหรอ? เ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากช่วยแพรไหมเตรียมบ้านของส้มส้มเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เรียกรถแท็กซี่เดินทางกลับมายังคอนโดหรู ตอนนี้เข็มนาฬิกาบนข้อมือล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ บรรยากาศภายในอาคารเงียบสงบ ฉันเดินถอนหายใจตามโถงทางเดิน พอมาถึงหน้าห้อง มือบางก็ยื่นคีย์การ์ดสแกนปลดล็อกประตูห้อง 2022 ด้วยความผ่อนคลาย ในหัวคิดไปเองว่าพี่ไจโรคงกำลังสังสรรค์อยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทหรือพาพี่มิวไปเที่ยวต่อที่ไหนสักแห่ง คงยังไม่กลับมาในเวลานี้แน่นอน ฉันจึงก้าวเท้าเข้าห้องอย่างสบายใจ นึกอยากจะอาบน้ำให้สบายตัวแล้วเข้านอนพักผ่อนเสียที พรึ่บ! ฉันยื่นมือไปกดเปิดสวิตช์ไฟตรงผนังห้องนั่งเล่น แสงไฟสว่างวาบฉายชัดไปทั่วทุกมุมห้อง ทว่า สายตาของฉันกลับพลันสบเข้ากับร่างสูงโปร่งที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้อง พี่ไจโรใส่เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย นั่งเอนหลังประสานมือไว้บนตัก นัยน์ตาคมกริบดุดันจ้องตรงมาที่ฉันท่ามกลางความเงียบสนิท “อุ๊ย! แม่ร่วง!” ฉันสะดุ้งสุดตัวจนถุงกระดาษในมือเกือบร่วงลงพื้น หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยความตกใจ พลางยกมือขึ้นทาบอกตัวเองเบาๆ จากนั้นบ่นใส่เขาด้วยความหงุดหงิดที่โดนทำให้ขวัญเสีย “พี่ไจโร มานั่งทำอะไรตร