All Chapters of วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากขนของขึ้นรถและเอ่ยลาคุณแม่เสร็จ ฉันก็เดินตามหลังร่างสูงของพี่ไจโรออกมารับลมด้านนอก พร้อมกับมองแผ่นหลังของเขาเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรู พอมาถึงที่รถ เขาก็ยื่นมือมาช่วยเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันเหมือนที่เคยทำเป็นประจำในอดีต “ขอบคุณค่ะ” ฉันพึมพำเบา ๆ แล้วก้าวขึ้นไปนั่ง จากนั้นเขาก็ปิดประตูให้ตามมารยาท ปึก! ทันทีที่เขาก้าวขึ้นมาประจำตำแหน่งเบาะคนขับ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มขึ้น จากนั้นพี่ไจโรก็เหยียบคันเร่งออกสู่ถนนใหญ่ รถออกตัวมาได้สักพัก ภายในรถก็เข้าสู่ความเงียบอยู่พักใหญ่ ฉันกับพี่ไจโรต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังอย่างชัดเจน จู่ ๆ น้ำเสียงราบเรียบที่ปราศจากความรู้สึกของเขาก็เอ่ยทลายความเงียบขึ้นมา “ลูกพลับ” “ค่ะพี่... ว่าไงคะ” ฉันหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขาด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แอบหวังลึก ๆ ว่าเขาอาจจะมีคำหวานหรือประโยคห่วงใยให้กันบ้าง “อยู่ที่มหาลัย... อย่าให้ใครรู้ว่าเราย้ายมาอยู่ด้วยกัน” น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ร่องรอยความขี้เล่นเหมือนที่เขาใช้กับคนอื่น ทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ “ค่ะ พี่...” “แล้วก็เรื่องสำคัญอีก

ปึก! หลังจากเสียงประตูห้องปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้อง ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่นี่เป็นคอนโดสุดหรูที่เป็นระเบียบสมกับเป็นเขา ทุกอย่างในห้องนี้ดูมีราคาและสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี เว้นเสียแต่ตะกร้าผ้าและตู้เสื้อผ้าว่างเปล่าอีกฝั่งที่ทำไว้ราวกับจำใจต้องแบ่งให้ฉันอยู่ขณะที่ฉันคิด มือบางก็นำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋า แล้วจัดเก็บเข้าตู้ทีละชิ้น พยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด ไม่วางของเกะกะหรือสร้างความรำคาญใจให้เจ้าของห้องตามที่ได้ตั้งใจไว้ แต่ในขณะที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ พับชุดนักศึกษาเตรียมไว้สำหรับวันปฐมนิเทศในวันพรุ่งนี้ ความรู้สึกวูบโหว่งและชื้นแฉะบริเวณช่องท้องส่วนล่างก็แล่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน อ๊ะ... ฉันชะงักมือที่กำลังถือเสื้อนักศึกษา พร้อมกับความรู้สึกปวดเกร็งมวนท้องน้อยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยดีจนไม่ต้องเสียเวลาเดา...ใช่ค่ะ ประจำเดือนของฉันมาแล้ว แถมยังมาผิดวันผิดเวลา และเล่นงานฉันหนักตั้งแต่ยังจัดของไม่เสร็จ ขณะนั้ฉันเอื้อมมือไปกุมท้องน้อยเอาไว้ พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินไปยังตู้เสื้อผ้า

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่ฉันได้นั่งพักและกินยาบรรเทาอาการปวดท้องตามที่เภสัชกรแนะนำ ประสิทธิภาพของยาก็เริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดที่เคยมวนเกร็งบริเวณท้องน้อยค่อย ๆ บรรเทาลง “เป็นยังไงบ้างลูกพลับ หน้าตาดูดีขึ้นมาเยอะแล้วนี่” แพรไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าฉันด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง“ดีขึ้นเยอะเลยค่ะแพรไหม ขอบคุณมากๆ เลยนะ ถ้าไม่ได้แพรไหมช่วยไว้เมื่อกี้ ลูกพลับคงแย่แน่ ๆ” ฉันส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้เธอ รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอเพื่อนใหม่ที่น่ารักขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดเทอม“โอ๊ย ไม่ต้องขอบคุณแล้ว พูดขอบคุณจนแพรไหมจะลอยแล้วเนี่ย” เธอหัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “อุ๊ย ตายแล้ว ฉันต้องรีบกลับหอไปจัดห้องต่อแล้วล่ะ ช่างเขานัดเอาตู้เย็นมาส่งช่วงบ่ายพอดีเลย”“งั้นแพรไหมรีบไปเถอะ เดี๋ยวช่างจะรอ”“โอเคจ้ะ! งั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันหน้าคอนโดลูกพลับเจ็ดโมงครึ่งนะ เดี๋ยวพวกเราแลกไลน์กันไว้ก่อนดีกว่า มีอะไรจะได้ทักหา”จากนั้นเราสองคนก็แลกคอนแทกต์ไลน์และเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย พร้อมกับกำชับให้ฉันดูแลตัวเองดี ๆ ก่อนจะโบกมือลาและวิ่งข้ามถ

เวลาเที่ยงคืนตรง ติ๊ด!!!เสียงประตูหน้าห้องถูกแตะคีย์การ์ดปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของพี่ไจโรที่เซถลาเข้ามา เขาเดินโซซัดโซเซตรงไปยังห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะเปิดให้ไฟสว่าง ฟึบ!จากนั้นทิ้งตัวลงนอนหนุนหมอนบนเตียงกว้างทั้งชุดนักศึกษาขณะเดียวกันฉันลุกขึ้นเดินตามเข้าไปข้างเตียง ได้กลิ่นเหล้าคละคลุ้งฉุนกึกปะทะเข้าเต็มจมูกจนต้องย่นจมูกเบา ๆ สายตาคู่สวยพลางกวาดมองชายหนุ่มที่กำลังหลับตาพริ้ม พึมพำฟังไม่ได้ศัพท์อยู่คนเดียว ด้วยความหวังดีและหน้าที่ที่เคยชิน ฉันจึงรีบเดินเข้าห้องน้ำไปนำผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำอุ่น บิดหมาด ๆ แล้วเดินกลับมานั่งลงข้างกายเขา“พี่ไจโรคะ... เช็ดหน้าเช็ดตัวหน่อยนะคะ จะได้นอนสบายขึ้น”ฉันเอ่ยบอกเบา ๆ พลางวางผ้าอุ่นลงบนแก้ม จากนั้นก็เช็ดใบหน้าพี่เขาอย่างเบามือ ส่วนเขาขมวดคิ้วส่งเสียงพึมพำในลำคอ แต่ไม่ได้ปฏิเสธ ฉันจึงขยับผ้าลงมาเช็ดบริเวณลำคอและลำตัว ผ่านแผงอกกว้างที่กระดุมเสื้อเชิ้ตปลดออกสองสามเม็ด สายตาของฉันไล่มองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนอน มันดูนุ่มนวลกว่าตอนตื่นอยู่มากหมับ!ทว่าในจังหวะที่กำลังจะยกผ้าขึ้นเช็ดซ้ำตรงกรอบหน้า มือหนาร้อนผ่าวของเขากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมื

จนกระทั่งเวลาแปดโมงแกร็ก!ประตูกระจกของคลินิกสัตว์เล็กถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของสัตวแพทย์หนุ่มในชุดกาวน์สีขาว ฉันกับแพรไหมไม่รอช้ารีบลุกขึ้นจากม้านั่งอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นพาร่างของลูกแมวสีส้มตรงดิ่งเข้าไปหาทันที“หมอคะ! ช่วยน้องด้วยค่ะ!” ฉันพูดออกมาด้วยความเร็วสูงชนิดแทบไม่เว้นช่องไฟให้หายใจ “น้องโดนมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวตรงข้ามคอนโดเมื่อเช้า ขาหลังพับผิดรูป มีเลือดซึม นั่งรอหมอตั้งแต่สิบนาทีก่อนแล้วค่ะ!”แพรไหมรีบเสริมต่ออย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน “ใช่ค่ะหมอ อีกอย่างพวกหนูมีปฐมนิเทศที่คณะวิศวะแปดโมงเป๊ะ ตอนนี้สายแล้ว ฝากน้องไว้ก่อนนะคะ ฝากดูอาการกับเอ็กซเรย์ขาด้วย ปฐมนิเทศเสร็จพวกหนูจะรีบวิ่งกลับมารับน้องทันที ขอบคุณค่ะหมอ”ยังไม่ทันที่สัตวแพทย์หนุ่มจะได้เอ่ยปากถามชื่อหรือรายละเอียด เจ้าตัวก็ทำหน้าเหวอ รับลูกแมวสีส้มในอ้อมแขนฉันไปถือไว้อย่างฉงน ไม่รอช้าฉันกับแพรไหมยกมือไหว้ทิ้งท้ายอย่างเร่งรีบ พลางหมุนตัวกลับแล้วออกจากคลินิกทันทีตึก! ตึก! ตึก!เสียงรองเท้าคัทชูกระทบพื้นฟุตบาทดังขึ้นขณะที่เราสองคนต่างวิ่งกันสุดกำลัง พลันสายตาคู่สวยมองตรงไปยังอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ตั้งตระหง่านอยู่