บททั้งหมดของ วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา: บทที่ 1 - บทที่ 6

หลังจากขนของขึ้นรถและเอ่ยลาคุณแม่เสร็จ ฉันก็เดินตามหลังร่างสูงของพี่ไจโรออกมารับลมด้านนอก พร้อมกับมองแผ่นหลังของเขาเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรู พอมาถึงที่รถ เขาก็ยื่นมือมาช่วยเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันเหมือนที่เคยทำเป็นประจำในอดีต “ขอบคุณค่ะ” ฉันพึมพำเบา ๆ แล้วก้าวขึ้นไปนั่ง จากนั้นเขาก็ปิดประตูให้ตามมารยาท ปึก! ทันทีที่เขาก้าวขึ้นมาประจำตำแหน่งเบาะคนขับ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มขึ้น จากนั้นพี่ไจโรก็เหยียบคันเร่งออกสู่ถนนใหญ่ รถออกตัวมาได้สักพัก ภายในรถก็เข้าสู่ความเงียบอยู่พักใหญ่ ฉันกับพี่ไจโรต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังอย่างชัดเจน จู่ ๆ น้ำเสียงราบเรียบที่ปราศจากความรู้สึกของเขาก็เอ่ยทลายความเงียบขึ้นมา “ลูกพลับ” “ค่ะพี่... ว่าไงคะ” ฉันหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขาด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แอบหวังลึก ๆ ว่าเขาอาจจะมีคำหวานหรือประโยคห่วงใยให้กันบ้าง “อยู่ที่มหาลัย... อย่าให้ใครรู้ว่าเราย้ายมาอยู่ด้วยกัน” น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ร่องรอยความขี้เล่นเหมือนที่เขาใช้กับคนอื่น ทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ “ค่ะ พี่...” “แล้วก็เรื่องสำคัญอีก

ปึก! หลังจากเสียงประตูห้องปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้อง ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่นี่เป็นคอนโดสุดหรูที่เป็นระเบียบสมกับเป็นเขา ทุกอย่างในห้องนี้ดูมีราคาและสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี เว้นเสียแต่ตะกร้าผ้าและตู้เสื้อผ้าว่างเปล่าอีกฝั่งที่ทำไว้ราวกับจำใจต้องแบ่งให้ฉันอยู่ขณะที่ฉันคิด มือบางก็นำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋า แล้วจัดเก็บเข้าตู้ทีละชิ้น พยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด ไม่วางของเกะกะหรือสร้างความรำคาญใจให้เจ้าของห้องตามที่ได้ตั้งใจไว้ แต่ในขณะที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ พับชุดนักศึกษาเตรียมไว้สำหรับวันปฐมนิเทศในวันพรุ่งนี้ ความรู้สึกวูบโหว่งและชื้นแฉะบริเวณช่องท้องส่วนล่างก็แล่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน อ๊ะ... ฉันชะงักมือที่กำลังถือเสื้อนักศึกษา พร้อมกับความรู้สึกปวดเกร็งมวนท้องน้อยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยดีจนไม่ต้องเสียเวลาเดา...ใช่ค่ะ ประจำเดือนของฉันมาแล้ว แถมยังมาผิดวันผิดเวลา และเล่นงานฉันหนักตั้งแต่ยังจัดของไม่เสร็จ ขณะนั้ฉันเอื้อมมือไปกุมท้องน้อยเอาไว้ พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินไปยังตู้เสื้อผ้า

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่ฉันได้นั่งพักและกินยาบรรเทาอาการปวดท้องตามที่เภสัชกรแนะนำ ประสิทธิภาพของยาก็เริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดที่เคยมวนเกร็งบริเวณท้องน้อยค่อย ๆ บรรเทาลง “เป็นยังไงบ้างลูกพลับ หน้าตาดูดีขึ้นมาเยอะแล้วนี่” แพรไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าฉันด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง“ดีขึ้นเยอะเลยค่ะแพรไหม ขอบคุณมากๆ เลยนะ ถ้าไม่ได้แพรไหมช่วยไว้เมื่อกี้ ลูกพลับคงแย่แน่ ๆ” ฉันส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้เธอ รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอเพื่อนใหม่ที่น่ารักขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดเทอม“โอ๊ย ไม่ต้องขอบคุณแล้ว พูดขอบคุณจนแพรไหมจะลอยแล้วเนี่ย” เธอหัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “อุ๊ย ตายแล้ว ฉันต้องรีบกลับหอไปจัดห้องต่อแล้วล่ะ ช่างเขานัดเอาตู้เย็นมาส่งช่วงบ่ายพอดีเลย”“งั้นแพรไหมรีบไปเถอะ เดี๋ยวช่างจะรอ”“โอเคจ้ะ! งั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันหน้าคอนโดลูกพลับเจ็ดโมงครึ่งนะ เดี๋ยวพวกเราแลกไลน์กันไว้ก่อนดีกว่า มีอะไรจะได้ทักหา”จากนั้นเราสองคนก็แลกคอนแทกต์ไลน์และเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย พร้อมกับกำชับให้ฉันดูแลตัวเองดี ๆ ก่อนจะโบกมือลาและวิ่งข้ามถ