Alle Kapitel von วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา: Kapitel 21 – Kapitel 30

เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาภายในห้องนอน พร้อมกับความอบอุ่นที่ทาบทับลงบนแผ่นหลังบวกกับวงแขนแกร่งที่โอบรัดเอวฉันไว้แน่น ทำให้ฉันค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นมา และเริ่มสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนและกลิ่นกายอันคุ้นเคยที่แนบชิดอยู่ทางด้านหลัง ฉันชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองด้วยความตกใจ...วิาทีนั้นเห็นร่างสูงโปร่งของพี่ไจโรนอนตะแคงข้างกอดฉันไว้จากทางด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาตอนหลับซุกอยู่ตรงไหล่เนียน ลมหายใจสม่ำเสมอของเขาเป่ารดแผ่นหลังจนผิวฉันเริ่มร้อนผ่าว ‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!’ ฉันรีบขยับตัวหวังจะถอยห่าง แต่ทว่าวงแขนหนากลับยิ่งรัดแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ราวกับกอดหมอนข้างชิ้นโปรด ฉันพยายามแกะมือหนาออกอย่างเบามือ จนกระทั่งเปลือกตาเข้มของเขาค่อย ๆ เปิดขึ้น นัยน์ตาคมกริบงัวเงียมองสบตาฉันในระยะประชิด “พี่ไจโร...ปล่อยหนูก่อนค่ะ” ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามเกร็งตัวไว้ “เมื่อคืน... เราสองคนไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันใช่ไหมคะ?” คำถามของฉันทำให้พี่ไจโรชะงักไป ชายหนุ่มหน้าตึงขึ้นมา พร้อมกับนัยน์ตาฉายแววหงุดหงิดผสมยียวน เขาปล่อยอ้อมกอดออกเล็กน้อยก่อนจะยันกายลุกขึ้

หลายชั่วโมงต่อมาฉันนั่งอยู่คุยกับแพรไหมและช่วยกันป้อนอาหารเม็ดให้ส้มส้มจนกระทั่งเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม ฉันจึงขอตัวกลับคอนโดเพื่อเตรียมจัดกระเป๋าสำหรับทริปค่ายรับน้องในวันพรุ่งนี้ ไม่กี่นาทีรถแท็กซี่ก็วนถนนมาจอดเทียบหน้าคอนโดหรูช่วงเวลาประมาณหนึ่งทุ่มตรง บรรยากาศรอบอาคารเริ่มเปิดไฟสว่างไสว ฉันก้าวลงจากรถพร้อมถุงของใช้ส่วนตัวเล็กๆ ในหัวคิดไปเองว่าพี่ไจโรคงจะออกไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนหรือยังไม่กลับมาในเวลานี้แน่นอน บรืนนน! ทว่า ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเท้าเดินผ่านทางเข้าลานจอดรถด้านข้าง รถสปอร์ตคันหรูสีดำเงาอันคุ้นตาก็เคลื่อนตัวผ่านหน้าฉันไปอย่างเชื่องช้า แสงไฟจากเสาทำให้ฉันมองผ่านกระจกรถเห็นเสี้ยวหน้าของพี่ไจโรที่กำลังหมุนพวงมาลัยได้อย่างชัดเจนและตรงเบาะข้างคนขับ ร่างของพี่มิว ดาวคณะปีสาม ก็นั่งส่งรอยยิ้มหวานเคียงข้างเขา ทั้งสองคนเลี้ยวมุ่งตรงลงไปยังลานจอดรถใต้ดินด้วยกัน ฉันชะงักไปชั่วขณะ หัวใจไหววูบขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็รีบสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกรวมสติกลับคืนมา ฉันพยักหน้ากับตัวเองเบาๆ คอนโดหรูระดับไฮเอนด์ใจกลางเมืองแบบนี้ พวกคนร่ำรวยหรือตระกูลใหญ่โตจะพักอาศัยอยู่ชั้นไหนห้องไหนก็คงไม่ใช่เ

พอก้าวขึ้นมาบนรถบัสได้ไม่นาน ฉันกับแพรไหมก็เลือกที่นั่งริมหน้าต่างช่วงกลางลำรถ แต่ทว่าความอบอุ่นผ่อนคลายในตอนแรกกลับหายวับไปทันที เมื่อกลุ่มรุ่นพี่ปีสามทยอยเดินตามขึ้นมาทีหลัง และพร้อมใจกันจับจองพื้นที่บริเวณรอบตัวพวกเราอย่างไม่ได้นัดหมายเบาะแถวหลังตรงกับฉันพอดีคือพี่ไจโรที่นั่งฝั่งติดหน้าต่างโดยมีพี่ไซม่อนนั่งข้างๆ ส่วนเบาะด้านหน้าของพวกเราคือพี่คิณกับพี่ดีโอที่นั่งคู่กัน และที่หนักที่สุดคือเบาะฝั่งขวาตรงข้ามช่องทางเดิน...เป็นพี่มิวกับพี่วาวาที่นั่งเคียงกันพอดี และทันทีที่เครื่องยนต์เริ่มออกตัว บรรยากาศรอบข้างก็คล้ายจะถูกกดทับด้วยความเงียบอันแสนประหลาด“ลูกพลับ...” แพรไหมขยับตัวเข้ามาใกล้ แล้วสะกิดแขนฉันเบาๆ ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว “ทำไมบรรยากาศรอบตัวเรามันช่างดูอึดอัดขนาดนี้ล่ะเนี่ย เหมือนโดนล้อมหน้าล้อมหลังเลย”ฉันปรายสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะฝืนส่งรอยยิ้มบางเบาให้เพื่อน “อย่าไปใส่ใจเลย ชมนกชมไม้ข้างนอกไปดีกว่า”แพรไหมพยักหน้ารับคำอย่างเห็นด้วย เธอรีบสลัดความอึดอัดทิ้งไปแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอ “ดูนี่สิลูกพลับ! ส้มส้มร่าเริงมากเลยนะ”เธอหันหน้าจอแอปพลิเคชันกล้องวงจรปิ

ณ เกาะxxเมื่อเดินทางมาถึงเกาะ เสียงคลื่นทะเลซัดกระทบฝั่งและลมเย็นปะทะใบหน้าช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปได้มาก กลุ่มรุ่นพี่ปล่อยให้นิสิตปีหนึ่งทุกคนเข้าแถวแบ่งกลุ่มตามหมายเลขบนป้ายชื่อเรียบร้อย ก่อนที่รุ่นพี่ฝ่ายสวัสดิการจะก้าวออกมาประกาศผ่านโทรโข่งเรื่องการจัดสรรที่พัก“ฟังทางนี้ครับทุกคน! บ้านพักของค่ายรับน้องจะเป็นเรือนไม้สองชั้นริมหาด ห้องนอนหนึ่งห้องจะพักได้ห้องละสองคน โดยเราเปิดโอกาสให้ทุกคนเลือกจับคู่ห้องนอนกันได้ตามสะดวกครับ แยกชายหญิงชัดเจน ใครอยากนอนกับเพื่อนคนไหน เดินไปลงชื่อรับกุญแจห้องที่โต๊ะสวัสดิการได้เลย!”เฮ้!เสียงเฮด้วยความดีใจดังกระหึ่มขึ้นจากเหล่านิสิตใหม่ ฉันถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโปร่งอก ความกังวลก่อนหน้านี้ละลายหายไปทันตา ‘โชคดีจังที่รุ่นพี่เปิดโอกาสให้เลือกห้องนอนกันเองได้’ แบบนี้ฉันก็สามารถไปลงชื่อจับคู่นอนห้องเดียวกับแพรไหมได้อย่างสบายใจ โดยไม่ต้องเสี่ยงไปสุ่มโดนใคร หรือต้องรู้สึกเกร็งกับคนที่ไม่คุ้นเคยขณะนั้นฉันหมุนตัวเตรียมจะเดินแยกออกไปหาแพรไหมที่ยืนอยู่อีกกลุ่มหนึ่งเพื่อชวนกันไปรับกุญแจห้องพัก ทว่า เสียงทุ้มร่าเริงของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจา

ตึก! ตึก! ตึก! สองเท้าของพวกเราออกวิ่งก้าวไปตามทางรอบอาคารกิจกรรมใหญ่ แสงแดดยามสายเริ่มร้อนมากขึ้น แถมลมทะเลที่เคยเย็นสบายเริ่มทำให้ผิวแห้ง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลซึมตามกรอบหน้าและแผ่นหลัง ฉันกับแพรไหมวิ่งเคียงข้างกันไปทีละรอบ โดยมีรุ่นพี่ระเบียบสองคนเดินถือโทรโข่งตะโกนอบรมเรื่องความรับผิดชอบและการเคารพเวลาขนานข้างไปตลอดทาง “รอบที่ห้า! ก้าวขาให้เร็วขึ้นปีหนึ่ง! เวลาของคนอื่นมีค่ามากกว่าความสะเพร่าของพวกเธอ!” “รอบที่สิบ! จำความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยนี้ไว้! ในชีวิตจริง การมาสายแค่นาทีเดียวอาจทำให้งานทั้งโครงการเสียหายได้!” ฉันสูดลมหายใจเข้าออกตามจังหวะก้าววิ่ง แม้ขาจะเริ่มรู้สึกตึงและเหงื่อไหลไคลย้อย แต่หัวใจของฉันกลับสงบนิ่ง ฉันไม่ได้รู้สึกแค้นเคืองหรือน้อยใจในบทลงโทษ เพราะรู้ดีว่ามันคือกฎ และฉันก็เตรียมใจรับมันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ทว่า ในขณะที่กำลังวิ่งผ่านมุมอาคารเข้าสู่รอบที่สิบห้า...สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของพี่ไจโรที่เดินออกมายืนพิงเสาตรงมุมอาคารด้านนอก เขาใส่เสื้อช็อปปักชื่อตำแหน่งประธานรุ่นพี่ ถือขวดน้ำเย็นจัดไว้ในมือ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างของฉันที่กำลังวิ่งเหงื่อโซมกา