“อย่าหายไปไหนคนเดียวอีก...รู้ไหมว่าถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันจะอยู่ยังไง”ประโยคนั้นของพี่ไจโรทำให้ฉันชะงักไปครู่ใหญ่ หัวใจที่เคยตั้งกำแพงแน่นหนาพลันตุกวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ สายตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟฉายท่ามกลางม่านฝนฉายแววว้าวุ่นใจและหวาดกลัวการสูญเสียอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต จนกระทั่งสัมผัสอบอุ่นจากอ้อมกอดและเสื้อช็อปเปียกชื้นที่เขานำมาคลุมไหล่ให้ ยังคงทิ้งความร้อนผ่าวไว้บนผิวเนียนของฉันทว่า เสียงสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงพร้อมกับเสียงสายลมพัดกระโชกแรงจนกิ่งไม้ใหญ่แกว่งไกวส่งเสียงครืน ก็เรียกสติของฉันให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว“เราต้องหาที่หลบฝนก่อน” พี่ไจโรเอ่ยขึ้น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองม่านน้ำฝนรอบทิศทางอย่างเคร่งเครียด “ฝนตกหนักขนาดนี้ เส้นทางเดินลงเขาคงกลายเป็นโคลนตมหมดแล้ว ขืนฝืนเดินกลับค่ายคืนนี้มีหวังโดนฝนเล่นงานแน่ ๆ”“ถ้าเราไม่กลับค่าย แล้วเราจะไปหลบที่ไหนกันคะ?” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน ลมหนาวปะทะร่างจนฟันกระทบกัน“เดินตามฉันมา...ใกล้ ๆ ตรงนี้มีกระท่อมไม้หลังเล็กอยู่” พี่ไจโรตอบพลางกระชับมือหนาที่กุมมือฉันไว้แน่นขึ้น“มีกระท่อมอยู่ในป่าลึกแบบนี้ด้วยเห
Terakhir Diperbarui : 2026-10-20
Masuk
